Η γυναίκα με τις πεταλούδες...

Έφτασα εδώ ένα πρωινό
με την ερωμένη μου μοναξιά
κρυμμένη στις πικροδάφνες.

Τα μεσημέρια τής μιλούσα
με ατέλειωτες συγχορδίες
από ήρεμους ψίθυρους
χωρίς να μπορέσω να καθορίσω
επακριβώς γιατί σύχναζαν
πεταλούδες στα δυο της δάχτυλα.

Εκείνη χαμογελούσε, μοιράζοντας
φωτεινές ίριδες και χρυσά μέταλλα
ανάμεσα σε μένα και σε κείνες,
που την κοίταζαν άφοβα με
μια υπέροχη θηλυκή πρόσκληση.

Πόσο βασανιστικά ηδονικό
ήταν το ακραίο συναίσθημα να
μη μπορώ να διεκδικήσω αυτές
τις στιγμές όλο της το βλέμμα
και ταυτόχρονα να χαρίζω
όλο μου το μερίδιο στα όμορφα
μικρά τους μάτια.

Παρά ταύτα, ομολογώ πως
έρχονταν στα χείλη μου στίχοι,
καθώς «κατθάνην δ’ ίμερός τις
έχει με παισίν άγαν απάλαις
άνθε’ αμέργοισας», «λες κι ένας
πόθος με πιάνει να πεθάνω
για τις τρυφερές παιδούλες που
μαζεύουν αγκαλιές λουλούδια»,

που προσπαθούσα να τους
τραγουδήσω στις ίδιες συχνότητες,
με την ίδια σαγήνη, με τη λύρα
του δικού μου γαλάζιου,
για να μείνουν-κι η γυναίκα
και οι πεταλούδες-εκστατικές
κι ο εραστής να κερδίσει
όλες τις ερωμένες

Θεέ μου, πόσο καλά νόμιζα
πως τα κατάφερα!

Όμως, όταν τις κράτησα
αγκαλιά, μου εκμυστηρεύτηκαν-
ανταλλάσσοντας βλέμματα-πως
θαύμαζαν απλά την τελειότητά τους.

Δεν είχα πλέον άλλη επιλογή
(απ’ το να κοιμηθώ με γαλήνη).

(Αύγουστος 2008, Δάφνες
νησάκι Κάλαμος)
ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΣΑΚΙΡΑΚΗΣ
http://www.idrymapoiisis-gr.eu/