Το Ιστολόγιο του ΡΟΔΟΣυλλέκτη, απευθύνεται σε όσους αγαπούν τον τόπο τους… εδώ είναι λοιπόν και περιμένει τα δελτία για τις εκδηλώσεις και τις δράσεις των Πολιτιστικών Συλλόγων αλλά και ότι αφορά τον τόπο μας – ακόμα και την πολιτική… Το Email μας είναι: r.telxinas@yahoo.gr
«Στην άγονη και μικρόψυχη αντιπολίτευση απαντάμε με δράσεις που αναδεικνύουν την πολιτιστική ιστορία του τόπου μας»
«Η ανάδειξη των μνημείων και του πολιτιστικού αποθέματος της Ρόδου μας ήταν εξαρχής προτεραιότητα της Δημοτικής Αρχής. Τόσο με κορυφαίες δράσεις όπως η αναγέννηση του Εθνικού Θεάτρου που δρομολογήθηκε επί των ημερών μας, όσο και με μικρότερες, αλλά με ιδιαίτερη αξία, όπως η έκθεση και το Λεύκωμα της ενδυματολογικής ιστορίας του Εθνικού Θεάτρου Ρόδου.
Οι μικροπολιτικές αντιπαραθέσεις δεν μας αφορούν. Όσο κάποιοι τσακώνονται για το ποιος ασκεί πιο άγονη και μικρόψυχη αντιπολίτευση, εμείς υλοποιούμε δράσεις που αναδεικνύουν την πολιτιστική ιστορία του τόπου μας. Δράσεις όπως η επικείμενη εκδήλωση που αφορά λεύκωμα με κουστούμια παλαιότερων παραστάσεων φορεμένα από σημαντικούς Έλληνες ηθοποιούς, τιμώντας μια χρυσή εποχή για την θεατρική σκηνή της Ρόδου. Η Ρόδος προχωράει μπροστά».
Ο Πολιτιστικός Σύλλογος Αρχαγγέλου "Ο ΑΙΘΩΝΑΣ" & η Δημοτική Κοινότητα Αρχαγγέλου παρουσιάζουν το Σάββατο 15 Οκτωβρίου 2022 στις 18.00, στο Πνευματικό Κέντρο Ταξιαρχών Αρχαγγέλου, τη θεατρική παράσταση «ΤΟ ΣΠΙΤΙΝ ΜΟΥ ΕΝ ΤΟ ΚΑΣΤΡΟΝ ΜΟΥ» του Πολιτιστικού Ομίλου Ακρωτηρίου Κύπρου. Στηρίζει η Εκκλησιαστική Επιτροπή Αρχαγγέλου. Το έργο είναι κωμωδία και μας παίρνει στην δεκαετία του 1960.
Λίγα λόγια για την παράσταση:
«H κοτζιάκαρη η Μαρικκού είναι παντρεμένη με τον γέρο Στασή ο οποίος πλησιάζει την ηλικία των 100 χρόνων. Είναι ανήμπορος και βασανίζει την γυναίκα του με την παθολογική του ζήλια. Η κοτζιάκαρη Μαρικκού είναι κατά 25 χρόνια μικρότερη του και αναγκάζεται κάθε μέρα να τον λούννει και να τον σάζει. Διαμαρτύρεται στα αδελφοτέκνια της για το βάσανο που τραβά και για την ζήλεια του Στασή. Τα προβλήματα της Μαρικκούς μεγαλώνουν όταν μετά τον θάνατο του Στασή έρχονται οι κληρονόμοι του να πουλήσουν το σπίτι εφόσον ήταν γραμμένο στο όνομα του Στασή και δεν είχαν παιδιά».
Ποιος θα γλυτώσει την Μαρικκού από την μανία των κληρονόμων του Στασή; Θα το δείτε στην σκηνή. Εν τω μεταξύ παράλληλες ιστορίες διαδραματίζονται από τους υπόλοιπους ήρωες οι οποίες δημιουργούν ενδιαφέρον αγωνία για την συνέχεια και άφθονο γέλιο στον θεατή.
Η διάρκεια της παράστασης είναι 1 ώρα και 10 λεπτά και είναι κατάλληλη για όλες τις ηλικίες.
Α Π Α Ν Τ Η Σ Η στον κο. ΝΕΚΤΑΡΙΟ ΣΑΝΤΟΡΙΝΙΟ Τα ψέματα έχουν κοντά πόδια
Ο βουλευτής κ. Νεκτάριος Σαντορινιός είτε έχει ελλιπή ενημέρωση, είτε ψεύδεται συνειδητά, όταν υποστηρίζει ότι η αποκατάσταση του Εθνικού Θεάτρου Ρόδου δεν έχει ενταχθεί σε κάποιο χρηματοδοτικό πρόγραμμα. Και ότι τάχα δεν υπάρχει αίτηση ένταξής του.
Τον ενημερώνουμε για μία ακόμη φορά, ότι η χρηματοδότηση είναι εξασφαλισμένη από το Υπουργείο Πολιτισμού, μέσω του Ταμείου Ανάκαμψης. Για το λόγο αυτό στις 10 Μαρτίου 2022 η Υπουργός Πολιτισμού, κα. Λίνα Μενδώνη θα βρίσκεται στη Ρόδο, για τις επίσημες ανακοινώσεις και για την παρουσίαση του χρονοδιαγράμματος του έργου.
Ο κος Σαντορινιός (ο οποίος είναι και πρώην Δημοτικός Υπάλληλος, προϊστάμενος στο Τμήμα Προγραμματισμού & Οργάνωσης) ως βουλευτής και ως Υπουργός, όχι μόνο δεν έκανε τίποτα για το Εθνικό Θέατρο Ρόδου, αλλά αντιθέτως, το κοίταζε άπραγος να ρημάζει. Τον προσκαλούμε, παρ’ όλα αυτά, στην σχετική εκδήλωση της 10ης Μαρτίου 2022 και αναμένουμε στη συνέχεια την έμπρακτη επανόρθωση των δηλώσεών του.
Αν δεν έχει το σθένος να παραδεχτεί ότι η σημερινή Δημοτική Αρχή, μαζί με την Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου και με την Κυβέρνηση, προχωράνε επιτέλους στην αναγέννηση και στην αποκατάσταση του Εθνικού Θεάτρου Ρόδου, τουλάχιστον ας μην διασπείρει ψεύδη. Αν μη τι άλλο, έχουν κοντά πόδια…
Επιστολή στον Πρωθυπουργό της Ελλάδας Κυριάκο Μητσοτάκη για το Εθνικό Θέατρο Ρόδου πρώην Teatro Giacomo Puccini. Οι πολίτες: Δημήτρης Γρηγοριάδης Πρόεδρος Συλλόγου Προστασίας Περιβάλλοντος Ρόδου, Δημήτρης Γάκης πρώην Βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ Δωδ/σου,Ίρις Μαυράκη Μουσικός-Ερμηνεύτρια, Παναγιώτης Αυγερινός Μέλος του Συλλόγου Προστασίας Περιβάλλοντος Ρόδου.
Ιδού η Ρόδος
- Με αφορμή την επίσκεψη του στη Ρόδο, αποστέλλουμε αυτή την
- Ανοιχτή επιστολή προς τον κ. Πρωθυπουργό της Ελλάδας κ. Κυριάκο Μητσοτάκη
Αξιότιμε κύριε Πρωθυπουργέ,
Με αφορμή την προγραμματισμένη άφιξή σας στην Ρόδο τις επόμενες μέρες, θα θέλαμε να σας αναφέρουμε ένα κρίσιμο πρόβλημα, του οποίου πιθανότατα έχετε λάβει γνώση και το οποίο καρκινοβατεί και αναζητεί λύση από το 2006. Πρόκειται για το εμβληματικό, ιστορικό Εθνικό Θέατρο Ρόδου πρώην Teatro Giacomo Puccini, που σήμερα βρίσκεται σε μια κατάσταση προσβλητική για την ιστορία του αλλά και την ιστορική, πολιτιστική και πολιτική ταυτότητα της πόλης μας. Ένα κτήριο που από τοπόσημο και στολίδι, έχει μετατραπεί σε μια βαθιά πληγή στην καρδιά της πόλης.
Η λειτουργία του θεάτρου σταμάτησε το 2006 και από το 2011 κινήσεις πολιτών, τοπική αυτοδιοίκηση, φορείς επιστημονικοί και επαγγελματικοί αλλά και πολλοί/ές εθελοντές μηχανικοί προσπαθούν με τον τρόπο τους να βοηθήσουν στην κατεύθυνση της ολοκλήρωσης του έργου της αποκατάστασής του. Είναι μια προσπάθεια όντως δύσκολη που έγινε ακόμα πιο δύσκολη λόγω διαφόρων καθυστερήσεων για τις οποίες όμως δεν είναι ώρα να μιλήσουμε.
Εδώ και δύο περίπου χρόνια εμείς ως κίνηση πολιτών καταβάλλουμε τεράστιες προσπάθειες να αναδείξουμε το θέμα και σε διεθνές επίπεδο, όχι μόνο στα ΜΜΕ, στην Ελλάδα αλλά και διεθνώς. Έχουμε αποστείλει επιστολές στον Δήμαρχο Ρόδου κ. Καμπουράκη, στις υπηρεσίες του Δήμου και στον αρμόδιο αντιδήμαρχο, στην Βουλή των Ελλήνων, στους Βουλευτές, στο Υπουργείο Πολιτισμού και στην ίδια την Υπουργό κα Μενδώνη, στο Ελληνικό Τμήμα του ICOMOS - UNESCO, στον Υπουργό Εσωτερικών κ. Βορίδη και στην Πρόεδρο της Δημοκρατίας κα Σακελλαροπούλου. Ταυτόχρονα με ψήφισμα στο Avaaz έχουν συγκεντρωθεί 1240 υπογραφές πολιτών.
Αυτή τη στιγμή που όπως πληροφορούμαστε οι υπολειπόμενες μελέτες είναι έτοιμες από την πλευρά του Δήμου, χρειαζόμαστε τη βοήθειά σας για να βρεθούν οι πόροι ώστε να δημοπρατηθεί το έργο και να παραδοθεί στους πολίτες και επισκέπτες του νησιού ως ένα λειτουργικά και αισθητικά άψογος χώρος για τις παραστατικές τέχνες. Θεωρούμε ότι είναι υποχρέωση της πολιτείας να διασώσει αυτό το ιστορικό μνημείο και από εσάς περιμένουμε να ανακοινώσετε συγκεκριμένα μέτρα για την σωτηρία του.
Με εκτίμηση,
Δημήτρης Γρηγοριάδης, Πρόεδρος Συλλόγου Προστασίας Περιβάλλοντος Ρόδου,
Δημήτρης Γάκης πρώην Βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ,
Ίρις Μαυράκη Μουσικός, Ερμηνεύτρια,
Παναγιώτης Αυγερινός μέλος Συλλόγου Προστασίας Περιβάλλοντος Ρόδου.
Εκπρόσωποι της ομάδας που στηρίζει την αποκατάσταση του Θεάτρου συναντήθηκαν με τον Αντιδήμαρχο Ρόδου κ. Στέφανο Δράκο.
Ρόδος, 22/07/2021
Στις 19/07/2021, συναντήθηκαν, κατόπιν πρόσκλησης του ίδιου, με τον Αντιδήμαρχο Ρόδου κ. Στέφανο Δράκο, ο Δημήτρης Γρηγοριάδης αντιπρόεδρος του Συλλόγου Προστασίας Περιβάλλοντος Ρόδου και ο Παναγιώτης Αυγερινός μέλος του ΔΣ του Συλλόγου, καθώς ο Δημήτρης Γάκης πρώην Βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ Δωδεκανήσου και η Μουσικός Ίρις Μαυράκη βρίσκονται εκτός Ρόδου. Έγινε εκτενής ενημέρωση για το Εθνικό Θέατρο αλλά με την ευκαιρία και για άλλα θέματα (Μεσαιωνική Πόλη, Ροδιακή Έπαυλη κλπ).
Όσον αφορά το Εθνικό Θέατρο από την πλευρά του αντιδημάρχου έγινε γνωστό ότι έχουν ολοκληρωθεί οι τεχνικές μελέτες που είχε ζητήσει το Υπουργείο Πολιτισμού από το 2018. Από την πλευρά μας επισημάναμε κατ’ επανάληψη ότι αυτές θα πρέπει να υποβληθούν στο ΥΠΠΟΑ για έγκριση καθώς η μη έγκρισή τους θα μπορούσε να αποτελέσει παράγοντα περαιτέρω καθυστέρησης της διαδικασίας δημοπράτησης. Συμφωνήθηκε ότι η υποβολή θα γίνει.
Δεύτερον, ενημερωθήκαμε ότι για λόγους συντόμευσης των διαδικασιών έχει επιλεγεί η μέθοδος μελέτη - κατασκευή όπου ο ανάδοχος του έργου θα αναλάβει και την εκπόνηση της μελέτης εφαρμογής. Επισημάνθηκαν εκ μέρους μας οι κίνδυνοι μιας τέτοιας διαδικασίας όσον αφορά την ποιότητα της αποκατάστασης και ζητήσαμε:
α) να υπάρχει επιβλέπουσα επιστημονική αρχή πέραν του Δήμου ώστε να μην γίνουν προχειρότητες και
β) ο ανάδοχος να είναι σοβαρή εταιρεία με αποδεδειγμένη εμπειρία στην αποκατάσταση θεάτρων.
Δηλώθηκε από τον αντιδήμαρχο ότι την επίβλεψη θα έχει η Διεύθυνση Νεωτέρων Μνημείων στη Ρόδο και ότι θα είναι όρος του διαγωνισμού η εμπειρία στην αποκατάσταση θεάτρων.
Τρίτον, ενημερωθήκαμε ότι τα τεύχη δημοπράτησης που είναι έτοιμα ανέρχονται σε περίπου 20 εκατομμύρια ευρώ (από 16 εκ. που ήταν η πρόταση προς τα πρόγραμμα Α. Τρίτσης) αφού πλέον περιλαμβάνεται και η μελέτη εφαρμογής αλλά και άλλες παρεμβάσεις. Δυστυχώς, αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει φορέας χρηματοδότησης καθώς το έργο δεν εντάχθηκε τελικά στο Α. Τρίτσης. Δόθηκε η διαβεβαίωση ότι υπάρχει σίγουρη πηγή χρηματοδότησης χωρίς να αναφερθεί ποιά είναι αυτή.
Στη συνέχεια επισκεφτήκαμε με τον κ. Δράκο το Εθνικό Θέατρο όπου διαπιστώσαμε ότι η κατάσταση μέσα, όπως είναι εμφανές και από τις φωτογραφίες, είναι δραματική. Έχουν ξηλωθεί τα πάντα και το μόνο που έχει μείνει είναι ο φέροντας οργανισμός. Τα πάντα θα ξεκινήσουν από το μηδέν και ακόμα παρακάτω.
Εν κατακλείδι:
1. Είναι πολύ καλή εξέλιξη το ότι έχουν ολοκληρωθεί οι τεχνικές μελέτες όμως θεωρούμε ότι θα πρέπει να υποβληθούν άμεσα για έγκριση στο Υπουργείο Πολιτισμού
2. Η μέθοδος της μελέτης-κατασκευής ενώ συντομεύει τις διαδικασίες εμπεριέχει και αρκετούς κινδύνους κακής κατασκευής. Θα πρέπει να υπάρξουν όλες εκείνες οι προβλέψεις ώστε το έργο να είναι λειτουργικό αλλά και αισθητικά άψογο.
3. Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι δυστυχώς αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει εξασφαλισμένη χρηματοδότηση. Εδώ θα πρέπει όλοι οι φορείς να βοηθήσουν το Δήμο Ρόδου στην προσπάθεια εξεύρεσης των πόρων για την αποκατάσταση
Ερώτηση Σαντορινιού - Αναγνωστοπούλου: Σε μια κλωστή κρέμεται η τύχη του Εθνικού Θεάτρου Ρόδου - Η συνεχιζόμενη αδιαφορία πλήττει ανεπανόρθωτα το μνημείο νεότερης πολιτιστικής κληρονομιάς
ΕΡΩΤΗΣΗ και Αίτηση Κατάθεσης Εγγράφων
Προς
κα. Υπουργό Πολιτισμού και Αθλητισμού
κο. Υπουργό Εσωτερικών
Θέμα: «Σε μια κλωστή κρέμεται η τύχη του Εθνικού Θεάτρου Ρόδου. Η συνεχιζόμενη αδιαφορία πλήττει ανεπανόρθωτα το μνημείο νεότερης πολιτιστικής κληρονομιάς»
Το Εθνικό Θέατρο Ρόδου (ΕΘΡ), ένα από τα πιο εμβληματικά σύμβολα της νεότερης ιστορίας της Ρόδου, «έργο τέχνης και ιστορικό διατηρητέο μνημείο» όπως έχει χαρακτηριστεί από το ΥΠΠΟΑ και το ΥΠΕΧΩΔΕ, παραμένει αφημένο στην εγκατάλειψη και την απαξίωση.
Σχετική Ερώτηση που κατέθεσε ο ΣΥΡΙΖΑ- ΠΣ προς το ΥΠΠΟΑ στις 6/11/2020 (αρ. πρωτ. 1517), αναφέρεται τόσο στην υπεραξία του πολιτιστικού και αρχιτεκτονικού τοπόσημου της Ρόδου, όσο και στις εξελίξεις από το 2005 ως σήμερα, από όταν δηλαδή και το ΕΘΡ έπαψε να λειτουργεί για να γίνουν επισκευές συντήρησης της μορφολογίας και ακουστικής του εξαιτίας προγενέστερων κακών επεμβάσεων και φυσικής φθοράς.
Κοινό σημείο σύγκλισης, σύμφωνα και με την Απάντηση που δόθηκε από το Υπουργείο στις 30/11/2020, ότι το Κεντρικό Συμβούλιο Νεώτερων Μνημείων και η προηγούμενη πολιτική ηγεσία του ΥΠΠΟΑ, το 2018, ομόφωνα ενέκρινε υπό όρους, τη μελέτη αποκατάστασης του Εθνικού Θεάτρου Ρόδου. Για να εκπληρωθούν οι συγκεκριμένοι όροι, ο Δήμος Ρόδου προσέλαβε ειδικό τεχνικό σύμβουλο ο οποίος άμεσα προχώρησε στη σύνταξη μελετών εφαρμογής, καθώς και των τευχών δημοπράτησης και προϋπολογισμού εκτέλεσης του έργου. Το εν εξελίξει εγχείρημα ανακόπηκε το 2019, μετά την αλλαγή της δημοτικής αρχής, η οποία ουσιαστικά ακύρωσε την πολύτιμη δουλειά που είχε ήδη επιτευχθεί και πάγωσε την υποβολή της. Όπως σημειώνεται και στην ανωτέρω Απάντησή σας, «έκτοτε, οι αρμόδιες υπηρεσίες του ΥΠΠΟΑ αναμένουν την κατάθεση από τον Δήμο Ρόδου των μελετών με τις τροποποιήσεις που ενέκρινε το Συμβούλιο, ώστε να θεωρηθούν από την αρμόδια Διεύθυνση Προστασίας και Αναστήλωσης Νεώτερων και Σύγχρονων Μνημείων».
Επισήμως δεν γνωρίζουμε εάν η νέα δημοτική αρχή έχει τροποποιήσει την οριστική εφαρμοστική μελέτη βασισμένη στους όρους που είχαν τεθεί, και, αν ισχύει, για ποιους λόγους το έχει πράξει. Ωστόσο είναι ανησυχητικό ότι σε επιστολή του ICOMOS (Διεθνές Συμβούλιο Μνημείων και Τοποθεσιών- Ελληνικό Τμήμα) της 26ης Ιουνίου 2021 με θέμα το ΕΘΡ, σημειώνεται ότι: «Όσον αφορά δε στη μέθοδο της μελετοκατασκευής, προς την οποία προσανατολίζεται [σημ. ο Δήμος Ρόδου], είναι προφανές ότι δεν αποτελεί την προσφορότερη μέθοδο αποκατάστασης μνημείων, με πολλά αρνητικά παραδείγματα, ως τώρα».
Επειδή, αναπόφευκτη συνέπεια της μη-τήρησης και μη-ολοκλήρωσης των διαδικασιών που απαιτούνται από τον Δήμο Ρόδου, όπως προβλέπεται από την εγκριτική Απόφαση του ΥΠΠΟΑ (2018), είναι η αδυναμία ένταξης σε οποιοδήποτε πρόγραμμα χρηματοδότησης -ευρωπαϊκής ή εθνικής-, για την υλοποίηση των εργασιών αποκατάστασης και επανάχρησης του ΕΘΡ. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η υποβληθείσα πρόταση, η οποία ναυάγησε, στην πρόσκληση VIII του προγράμματος «Φιλόδημος» του Υπουργείου Εσωτερικών, τον Οκτώβριο του 2019,
Επειδή, το εμβληματικό Εθνικό Θέατρο Ρόδου παραμένει ως σήμερα εγκαταλελειμμένο με αποτέλεσμα τη βαριά επιδείνωση της κατάστασης και του ιστορικού υλικού του, ενώ συνεχίζεται η υποβάθμιση των πολιτιστικών δρώμενων του νησιού, μη έχοντας τον κατάλληλο χώρο για να πραγματοποιηθούν,
Επειδή, η ροδιακή κοινωνία αγνοείται επιδεικτικά, ενώ ζητά απαντήσεις για τη σημερινή κατάσταση στο ΕΘΡ, με τη συγκέντρωση εκατοντάδων υπογραφών διαμαρτυρίας στην ψηφιακή πλατφόρμα Avaaz και με δημοσιεύματα σε τοπικά και κεντρικά ΜΜΕ,
Επειδή, το ΥΠΠΟΑ έχει εθνική υποχρέωση να συνδράμει και να προστατεύει την πολιτισμική κληρονομιά όπως είναι το ΕΘΡ, μνημείο νεότερης κληρονομιάς της περιόδου του Μεσοπολέμου, καθώς και να στηρίζει τη δημιουργία χώρων υψηλών προδιαγραφών για την προσφορά πολιτιστικών αγαθών και υπηρεσιών,
Επειδή, σύμφωνα με την απαντητική επιστολή του ΥΠΠΟΑ στην Ερώτηση που καταθέσαμε στις 6/11/2020, αναγνωρίζεται η ανάγκη «Οι υπηρεσίες του ΥΠΠΟΑ θα συνδράμουν τον Δήμο Ρόδου, στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων τους, προκειμένου να υλοποιηθεί το έργο αποκατάστασης χωρίς περαιτέρω καθυστερήσεις, ώστε να αποδοθεί το Εθνικό Θέατρο Ρόδου στο κοινό καθώς αποτελεί εξόχως σημαντικό ιστορικό μνημείο για την Ρόδο και την πολιτιστική κληρονομιά της Δωδεκανήσου»,
Ερωτώνται οι αρμόδιοι Υπουργοί,
Πώς ακριβώς σκοπεύει το Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού να συνδράμει, αλλά και να πιέσει, τον Δήμο Ρόδου για την αποπεράτωση και υποβολή των ζητηθέντων μελετών εφαρμογής και οικονομοτεχνικής μελέτης, σύμφωνα με την εγκεκριμένη Απόφαση του 2018;
Σε τι άλλες ενέργειες προτίθεται να προχωρήσει το ΥΠΠΟΑ ώστε να διασφαλιστεί η τήρηση αυστηρών προδιαγραφών και διασφάλισης ποιότητας της αποκατάστασης καθώς και η αναχαίτιση της περαιτέρω κατάρρευσης του Εθνικού Θεάτρου Ρόδου;
Για ποιους λόγους το Υπουργείο Εσωτερικών δεν ενέκρινε την υποβληθείσα πρόταση του Δήμου Ρόδου στο «Φιλόδημος Ι» και την, λίγους μήνες μετά, νέα πρόταση στο μετονομαζόμενο σε πρόγραμμα «Αντώνης Τρίτσης» (Μέτρο ΙV: Παρεμβάσεις αναβάθμισης, εκσυγχρονισμού, αποκατάστασης και επανάχρησης για την αξιοποίηση της δημοτικής περιουσίας); Σε τι ακριβείς ενέργειες προέβη για να καθοδηγήσει τον Δήμο Ρόδου στη σωστή κατεύθυνση;
και Αιτούμεθα να κατατεθούν στη Βουλή
Το σύνολο των επισήμων εγγράφων που έχουν ανταλλαγεί μεταξύ των δυο Υπουργείων και του Δήμου Ρόδου, μετά και την απόρριψη της ένταξης του έργου στο πρόγραμμα «Αντώνης Τρίτσης», προκειμένου να διορθωθεί η πρόταση και να επαναυποβληθεί ορθώς με το σκοπό της χρηματοδότησης.
Το ιστορικό θέατρο που χτίστηκε επί ιταλοκρατίας παραμένει κλειστό από το 2005, χωρίς να έχουν προχωρήσει ποτέ οι εργασίες αποκατάστασης, που κολλάνε σε διαχρονικές καθυστερήσεις του Δήμου Ρόδου, δυσκολίες στην ολοκλήρωση των μελετών αποκατάστασης και στο μεγάλο ποσό άνω των 15 εκατ. ευρώ που απαιτείται και πρέπει να βρεθεί από πρόγραμμα χρηματοδότησης ● Η κινητοποίηση πολιτών και τοπικών συλλόγων με επιστολές στην Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Κατερίνα Σακελλαροπούλου, το ελληνικό τμήμα του ICOMOS και οι νέες προσπάθειες του Δήμου Ρόδου.
Eνα στολίδι για τον πολιτισμό της Ρόδου, το Εθνικό Θέατρο, που χτίστηκε επί ιταλοκρατίας, παραμένει από το 2005 κλειστό και είναι άγνωστο εάν και πότε θα επαναλειτουργήσει. Θέληση όλης της τοπικής κοινωνίας και ιδιαίτερα των ανθρώπων του πολιτισμού στο νησί των Ιπποτών είναι να προχωρήσουν επιτέλους οι εδώ και χρόνια απαιτούμενες εργασίες αποκατάστασης, όμως εδώ και τουλάχιστον 10 χρόνια η πορεία τους δείχνει να σκοντάφτει στην κωλυσιεργία που έχουν επιδείξει διαχρονικά οι δημοτικές αρχές της Ρόδου, τη γραφειοκρατία και τις ιδιαίτερα πολύπλοκες μελέτες που απαιτούνται, λόγω της φύσης του χώρου. Δύσκολη είναι και η εξεύρεση, από τον Δήμο Ρόδου, χρηματοδότησης άνω των 15 εκατομμυρίων ευρώ που απαιτούνται για το έργο.
Το Εθνικό Θέατρο Ρόδου κατά την ένωση της Δωδεκανήσου με την Ελλάδα το 1947
Το ιστορικό θέατρο, χωρητικότητας 1.200 ατόμων, χτίστηκε από τον Ιταλό αρχιτέκτονα Αρμάντο Μπερναμπίτι και άνοιξε τις πόρτες του το 1937 με τη «Μαντάμα Μπάτερφλαϊ» του Τζιάκομο Πουτσίνι και τη διάσημη υψίφωνο της Λυρικής του Μιλάνου, Ροζέτα Παμπανίνι. Φιλοξένησε όπερες, κοντσέρτα, θεατρικές παραστάσεις, κινηματογραφικές προβολές, παίζοντας διαχρονικά σημαντικό ρόλο. Το 2005, έκλεισε η τεράστια κεντρική σκηνή, για να διεκπεραιωθούν απαραίτητες επισκευές στο θέατρο, ενώ από το 2008 έχει αποξηλωθεί το εσωτερικό του θεάτρου, το οποίο έκτοτε παραμένει «κουφάρι».
Το 2013, εκπονήθηκαν τεχνικές μελέτες αποκατάστασης, οι οποίες εγκρίθηκαν το 2018 από το Κεντρικό Συμβούλιο Νεωτέρων Μνημείων του υπουργείου Πολιτισμού. Από το ΥΠΠΟΑ έχουν ζητηθεί διάφορες συμπληρωματικές μελέτες από τον Δήμο Ρόδου, όπως οικονομοτεχνική, οι οποίες, σύμφωνα με το ΥΠΠΟΑ, εκκρεμούν και πρέπει να εγκριθούν προκειμένου να ενταχθεί σε πρόγραμμα χρηματοδότησης.
Ερωτήσεις για την τύχη του μνημείου και την πορεία της αποκατάστασης είχαν κατατεθεί στις αρχές Νοεμβρίου από ΣΥΡΙΖΑ και ΜέΡΑ 25. Στις αρχές Δεκεμβρίου, η Λίνα Μενδώνη είχε απαντήσει ότι «προκειμένου να καταστεί δυνατή η διερεύνηση από τον Δήμο Ρόδου της δυνατότητας ένταξης του έργου αποκατάστασης του Θεάτρου σε χρηματοδοτικό πρόγραμμα, απαιτείται, όπως προβλέπεται από την εγκριτική Απόφαση του 2018, η κατάθεση στο ΥΠΠΟΑ των μελετών προς θεώρηση, καθώς και η σύνταξη οικονομοτεχνικής μελέτης για τον ακριβή προϋπολογισμό εκτέλεσης του έργου».
Αμεσος κίνδυνος
Πρόσφατα, το ελληνικό τμήμα του ICOMOS (Διεθνές Συμβούλιο Μνημείων και Τοποθεσιών), επίσημου τεχνικού συμβούλου της UNESCO, επισήμανε τον άμεσο κίνδυνο για την τύχη του εμβληματικού μνημείου της Ρόδου. Απαντώντας σε επιστολή των Δημήτρη Γάκη, πρώην βουλευτή ΣΥΡΙΖΑ Δωδεκανήσου, Δημήτρη Γρηγοριάδη, προέδρου του Συλλόγου Προστασίας Περιβάλλοντος Ρόδου, Ιριδας Μαυράκη, μουσικού - ερμηνεύτριας, και Παναγιώτη Αυγερινού, μέλους του Δ.Σ. Συλλόγου Προστασίας Περιβάλλοντος Ρόδου, το ICOMOS επισημαίνει ότι το κτίριο παραμένει σήμερα εγκαταλειμμένο, με αποτέλεσμα τη βαριά επιδείνωση της κατάστασής του, τη μη δυνατότητα ολοκληρωμένης συντήρησης του ιστορικού υλικού του και τη συνεχή αύξηση του προϋπολογισμού αποκατάστασης, το κόστος της οποίας υπολογίζεται πλέον στα 15.800.000 ευρώ.
Από τα έως τώρα δεδομένα προκύπτει ότι ο Δήμος Ρόδου δεν έχει καταφέρει να εξασφαλίσει την απαραίτητη χρηματοδότηση για την υλοποίηση των εργασιών αποκατάστασης - επανάχρησης του κτιρίου (στο πρόσφατο παρελθόν έχουν γίνει προσπάθειες για ένταξη στα προγράμματα του υπουργείου Εσωτερικών «Φιλόδημος» και «Αντώνης Τρίτσης»).
Το ελληνικό τμήμα του ICOMOS θεωρεί ότι είναι απαραίτητο το συντομότερο δυνατόν: α) να εξεταστεί η στατική επάρκεια του κτιρίου, β) να ληφθούν άμεσα μέτρα στερέωσης σε σημεία που απειλούνται με κατάρρευση, και γ) να συντηρηθούν τα σαθρά κυρίως επιχρίσματα ή επενδύσεις τοίχων, από εξειδικευμένο προσωπικό, ώστε να διασφαλιστεί η απρόσκοπτη λειτουργία του θεάτρου, μέχρι την εξεύρεση της υπέρογκης χρηματοδότησης για την εκπόνηση μελετών (τεκμηρίωση νέας υπάρχουσας κατάστασης, επικαιροποίηση οριστικών μελετών και μελετών εφαρμογής), ώστε ακολούθως να εγκριθούν εκ νέου από το ΥΠΠΟΑ για να αρχίσουν οι εργασίες αποκατάστασης.
Σε διαφορετική περίπτωση, το θέατρο θα εξακολουθήσει να παραμένει κλειστό για πολλά χρόνια ακόμη, με αποτέλεσμα να επιβαρύνεται περαιτέρω η κατάστασή του και η πόλη της Ρόδου να μην έχει τη δυνατότητα χρήσης του εμβληματικού αυτού κτιρίου. Οι ίδιοι 4 πολίτες προχώρησαν επίσης σε νέα ανοιχτή επιστολή προς την Πρόεδρο της Δημοκρατίας και τα κοινοβουλευτικά κόμματα. Πριν από λίγες μέρες, δημοτικοί σύμβουλοι της Λαϊκής Συσπείρωσης Ρόδου ζήτησαν τη σύγκληση δημοτικού συμβουλίου για το θέμα.
Η «Εφ.Συν.» επικοινώνησε με τη Διεύθυνση Μεσαιωνικής Πόλης και Μνημείων του Δήμου Ρόδου χωρίς να λάβει συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα σχετικά με την πορεία της αποκατάστασης του θεάτρου. Πηγές του Δήμου Ρόδου μάς επισήμαναν ότι στον ενάμιση χρόνο που έχει αναλάβει η παρούσα δημοτική αρχή του Αντώνη Καμπουράκη, έχει ολοκληρωθεί ο έλεγχος στατικής επάρκειας του κτιρίου, όπως και σειρά από εξειδικευμένες τεχνικές μελέτες στις οποίες συνέβαλαν εθελοντές και μηχανικοί του δήμου. Πλέον, βρίσκονται σε εξέλιξη νέες προσπάθειες για την ένταξη σε πρόγραμμα χρηματοδότησης, ώστε στη συνέχεια να προχωρήσει η δημοπράτηση της μελέτης κατασκευής και η εκτέλεση του έργου.
επικοινωνήσαμε και ενημερώσαμε το Ελληνικό Τμήμα του I.C.O.MO.S για την κατάσταση στην οποία οδηγήθηκε το Εθνικό Θέατρο Ρόδου, πρώην Teatro Giacomo Puccini, το οποίο και με την διαχρονική στάση των Δημοτικών Αρχών αλλά και ενδεχομένως την αδιαφορία πολλών κοινωνικών και πολιτιστικών φορέων, μοιάζει να εγκαταλείφθηκε.
Στις 13 Μαϊου 2021, γνωρίζοντας την βαρύτητα του I.C.O.MO.S Διεθνές Συμβούλιο Μνημείων και Τοποθεσιών, Επίσημου Τεχνικού Συμβούλου της UNESCO και του Ελληνικού Τμήματος, την Ελληνική Εθνική Επιτροπή, στείλαμε επιστολή, ενημερώνοντας για την παρούσα κατάσταση του Μνημείου ζητώντας την παρέμβασή του.
Ως γνωστόν το Ελληνικό Τμήμα του I.C.O.MO.S δηλώνει έντονα την παρουσία του, συμβάλλοντας στη διάσωση και την προστασία πολιτιστικών αγαθών, τόσο στην Ελλάδα, όσο και στον Διεθνή χώρο. Η αντίδραση του I.C.O.MO.S αφού εξέτασε το θέμα ήταν ουσιαστική και πιστεύουμε καθοριστική για την πορεία της επίλυσης του προβλήματος. Στην απαντητική επιστολή την οποία επισυνάπτουμε αφού αναφέρεται στο ιστορικό δημιουργίας του προβλήματος καταλήγει προτείνοντας λύσεις για την απεμπλοκή της υπόθεσης.
Επισημαίνει:
“Από τα συνοπτικώς προαναφερόμενα δεδομένα, προκύπτει ότι ο Δήμος Ρόδου, στην αρμοδιότητα του οποίου ανήκει το μνημείο, δεν έχει μπορέσει μέχρι τώρα να εξασφαλίσει την απαραίτητη χρηματοδότηση για την υλοποίηση των εργασιών αποκατάστασηςεπανάχρησης του κτηρίου. Όσον αφορά δε στη μέθοδο της μελετοκατασκευής, προς την οποία προσανατολίζεται, είναι προφανές ότι δεν αποτελεί την προσφορότερη μέθοδο αποκατάστασης μνημείων, με πολλά αρνητικά παραδείγματα, ως τώρα”.
Και συνεχίζει προτείνοντας τρεις λύσεις καταλήγοντας……
“..Διαφορετικά, το θέατρο θα εξακολουθήσει να παραμένει κλειστό για πολλά χρόνια ακόμη, με αποτέλεσμα να επιβαρύνεται έτι περαιτέρω η κατάστασή του και η πόλη της Ρόδου να μην έχει τη δυνατότητα χρήσης του εμβληματικού αυτού κτηρίου.”
Η τοποθέτηση της Ελληνικής Εθνικής Επιτροπής I.C.O.MO.S την οποία και ευχαριστούμε θερμά ενισχύει την θέληση και την αγωνιστικότητα μας.
Εξοχότατη κυρία Πρόεδρε,
Αξιότιμοι εκπρόσωποι των πολιτικών, αυτοδιοικητικών, πολιτιστικών και ενημερωτικών φορέων.
Σας καλούμε να αναλάβετε πρωτοβουλίες στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων σας για την διάσωση του εμβληματικού Μνημείου της νεότερης ιστορίας όχι μόνο της Ρόδου αλλά ολόκληρης της χώρας μας, του Εθνικού Θεάτρου Ρόδου για να αποκτήσουν και πάλι οι Παραστατικές Τέχνες, η Μουσική, η Όπερα, το Θέατρο, ο Χορός ο Κινηματογράφος έναν χώρο υψηλών προδιαγραφών για παραστάσεις υψηλού επιπέδου.
Ιδιαίτερα το Υπουργείο Πολιτισμύ και Αθλητισμού και ο Δήμος της Ρόδου να μας απαντήσουν στα ερωτήματα που κατ’ επανάληψη τους έχουμε θέσει και να μας γνωστοποιήσουν για τις πρωτοβουλίες που θα αναλάβουν για την επίλυση του θέματος ώστε αφενός να σωθεί και να αποκατασταθεί το μνημείο, αφετέρου να σταματήσει η απαξίωση των πολιτών και η υποτίμηση της αγωνίας τους για τη διάσωση του Εθνικού Θεάτρου Ρόδου.
Το δίκιο τού αιτήματός μας που είναι αίτημα του Δωδεκανησιακού λαού δεν δημιουργεί κόπωση και απογοήτευση, στοιχεία στα οποία προσδοκά η Δημοτική Αρχή για να εγκαταλείψουμε την προσπάθεια. Ο δρόμος ξέρουμε ότι είναι μακρύς αλλά και οι δυνάμεις μας είναι πάρα πολύ μεγάλες μετά από την θετική συμπαράσταση του I.C.O.MO.S αλλά και των απλών πολιτών. Καθημερινά γινόμαστε και περισσότεροι.
04/07/2021
Δημήτρης Γάκης πρώην Βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ Δωδεκανήσου,
Το 2005, το Εθνικό Θέατρο Ρόδου (πρώην Teatro Giacomo Puccini), κτήριο χαρακτηρισμένο από το ΥΠΕΧΩΔΕ (ΦΕΚ 40/Δ/30.01.1987 και από το ΥΠΠΟΑ (ΦΕΚ 587/Β/24.8.1988), ως «έργο τέχνης και ιστορικό μνημείο», έκλεισε για να γίνουν απαραίτητες επισκευές συντήρησης, λόγω προγενέστερων ατυχών ανθρώπινων επεμβάσεων και της φυσικής φθοράς, που είχαν ως αποτέλεσμα όχι μόνο την αλλοίωση της μορφολογίας του χώρου, αλλά και της ακουστικής του.
Έκτοτε και για 15 χρόνια περίπου, έχουν πραγματοποιηθεί αποσπασματικές παρεμβάσεις, π.χ. αποκατάσταση τριών (3) εκ των τεσσάρων (4) όψεων. Το κτήριο παραμένει σήμερα εγκαταλειμμένο, με αποτέλεσμα τη βαριά επιδείνωση της κατάστασής του, τη μη δυνατότητα ολοκληρωμένης συντήρησης του ιστορικού υλικού του και τη συνεχή αύξηση του προϋπολογισμού αποκατάστασης.
Σειρά γραφειοκρατικών διαδικασιών, όπως η σύνταξη μελέτης από το Δήμο, έγκριση από το ΥΠΠΟΑ το 2008, νέα έγκριση μελέτης από το ΥΠΠΟΑ για την αποκατάσταση των όψεων το 2011, προγραμματικές συμβάσεις μεταξύ ΥΠΠΟΑΔΗΜΟΥ-ΠΕΡΙΦ. ΝΟΤΙΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ, υποβολή νέας μελέτης από το Δήμο το 2014 και έγκρισή της υπό όρους το 2018 (ΥΠΠΟΑ/ΓΔΑΜΤΕ/ΔΠΑΝΣΜ/175415/18347/1689/19.4.2018), μάλλον αρνητική επίπτωση είχαν στην προοπτική αποκατάστασης του μνημείου, το κόστος της οποίας υπολογίζεται πλέον στα 15.800.000 ευρώ.
Από τα συνοπτικώς προαναφερόμενα δεδομένα, προκύπτει ότι ο Δήμος Ρόδου, στην αρμοδιότητα του οποίου ανήκει το μνημείο, δεν έχει μπορέσει μέχρι τώρα να εξασφαλίσει την απαραίτητη χρηματοδότηση για την υλοποίηση των εργασιών αποκατάστασης–επανάχρησης του κτηρίου.
Όσον αφορά δε στη μέθοδο της μελετοκατασκευής, προς την οποία προσανατολίζεται, είναι προφανές ότι δεν αποτελεί την προσφορότερη μέθοδο αποκατάστασης μνημείων, με πολλά αρνητικά παραδείγματα, ως τώρα.
Λαμβάνοντας υπόψη τα προαναφερθέντα, το Ελληνικό Τμήμα του Διεθνούς Συμβουλίου Μνημείων και Τοποθεσιών - ICOMOS, θεωρεί ότι είναι απαραίτητο το συντομότερο δυνατόν: α) να εξεταστεί η στατική επάρκεια του κτηρίου, β) να ληφθούν άμεσα μέτρα στερέωσης σε περιοχές που απειλούνται με κατάρρευση και γ) να συντηρηθούν τα σαθρά κυρίως επιχρίσματα ή επενδύσεις τοίχων, από εξειδικευμένο προσωπικό, ώστε να διασφαλιστεί η απρόσκοπτη λειτουργία του Θεάτρου, μέχρι την εξεύρεση της υπέρογκης χρηματοδότησης για την εκπόνηση μελετών (τεκμηρίωση νέας υπάρχουσας κατάστασης, επικαιροποίηση οριστικών μελετών και μελετών εφαρμογής), ώστε ακολούθως να εγκριθούν εκ νέου από το ΥΠΠΟΑ για να αρχίσουν οι εργασίες αποκατάστασης. Διαφορετικά, το θέατρο θα εξακολουθήσει να παραμένει κλειστό για πολλά χρόνια ακόμη, με αποτέλεσμα να επιβαρύνεται έτι περαιτέρω η κατάστασή του και η πόλη της Ρόδου να μην έχει τη δυνατότητα χρήσης του εμβληματικού αυτού κτηρίου.
Για την Εθνική Επιτροπή του Ελληνικού Τμήματος του I.C.O.MO.S.
ΕΘΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ ΡΟΔΟΥ Σημαντική παρέμβαση από το Ελληνικό Τμήμα του I.C.O.MO.S. 26/06/2021 Το Ελληνικό Τμήμα του I.C.O.MO.S σε έγγραφη ανακοίνωση του απαντώντας στην επιστολή μας, επισημαίνει τον άμεσο κίνδυνο για την τύχη του Εμβληματικού Μνημείου του Εθνικού Θεάτρου Ρόδου πρώην Teatro Giacomo Puccini. Ως γνωστόν το Ελληνικό Τμήμα του I.C.O.MO.S δηλώνει έντονα την παρουσία του, συμβάλλοντας στη διάσωση και την προστασία πολιτιστικών αγαθών, τόσο στην Ελλάδα, όσο και στον διεθνή χώρο. Στις 13 Μαΐου 2021, γνωρίζοντας την βαρύτητα του I.C.O.MO.S Διεθνές Συμβούλιο Μνημείων και Τοποθεσιών, Επίσημου Τεχνικού Συμβούλου της UNESCO και του Ελληνικού Τμήματος, την Ελληνική Εθνική Επιτροπή, στείλαμε επιστολή, κοινοποιώντας την παρούσα κατάσταση του Μνημείου στον Πρόεδρο κ. Α. Νακάση, Γενικό Γραμματέα κ. Ι. Πανόπουλο, Πρώτο Αντιπρόεδρο κ. Ν. Λιανό, Υπεύθυνο Τουρισμού κ. Κ. Κατσιγιάννη αλλά και σε όλα τα μέλη του ΔΣ του Ελληνικού I.C.O.MO.S, ζητώντας την παρέμβασή τους. Ευχαριστούμε θερμά την Ελληνική Εθνική Επιτροπή για την άμεση ανταπόκριση και παρέμβασή τους. Να σημειώσουμε ότι το δίκιο του αιτήματός μας που είναι αίτημα του Δωδεκανησιακού λαού δεν δημιουργεί κόπωση και απογοήτευση, στοιχεία στα οποία ποντάριζε η Δημοτική Αρχή για να εγκαταλείψουμε την προσπάθεια. Ο δρόμος ξέρουμε ότι είναι μακρύς αλλά και οι δυνάμεις μας είναι πάρα πολύ μεγάλες μετά από αυτή την επιτυχία. Δημήτρης Γάκης πρώην Βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ Δωδεκανήσου, Δημήτρης Γρηγοριάδης Πρόεδρος Συλλόγου Προστασίας Περιβάλλοντος Ρόδου, Ιρις Μαυράκη Μουσικός Ερμηνεύτρια, Παναγιώτης Αυγερινός Μέλος ΔΣ Συλλόγου Προστασίας Περιβάλλοντος Ρόδου.
ΔΙΕΘΝΕΣ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΜΝΗΜΕΙΩΝ ΚΑΙ ΤΟΠΟΘΕΣΙΩΝ Ο ΕΠΙΣΗΜΟΣ ΤΕΧΝΙΚΟΣ ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ ΤΗΣ UNESCO ο
INTERNATIONAL COUNCIL ON MONUMENTS AND SITES – I.C.O.MO.S. THE OFFICIAL TECHNICAN ADVISOR OF UNESCO
ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ
Αθήνα, 26 Ιουνίου 2021 α.π. 1512
ΕΛΛΗΝΙΚH ΕΘΝΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ HELLENIC ΝΑΤΙΟΝΑL COMMITTEE COMITÉ NATIONAL HELLENIQUE
Το 2005, το Εθνικό Θέατρο Ρόδου (πρώην Teatro Giacomo Puccini), κτήριο χαρακτηρισμένο από το ΥΠΕΧΩΔΕ (ΦΕΚ 40/Δ/30.01.1987 και από το ΥΠΠΟΑ (ΦΕΚ 587/Β/24.8.1988), ως «έργο τέχνης και ιστορικό μνημείο», έκλεισε για να γίνουν απαραίτητες επισκευές συντήρησης, λόγω προγενέστερων ατυχών ανθρώπινων επεμβάσεων και της φυσικής φθοράς, που είχαν ως αποτέλεσμα όχι μόνο την αλλοίωση της μορφολογίας του χώρου, αλλά και της ακουστικής του.
Έκτοτε και για 15 χρόνια περίπου, έχουν πραγματοποιηθεί αποσπασματικές παρεμβάσεις, π.χ. αποκατάσταση τριών (3) εκ των τεσσάρων (4) όψεων. Το κτήριο παραμένει σήμερα εγκαταλειμμένο, με αποτέλεσμα τη βαριά επιδείνωση της κατάστασής του, τη μη δυνατότητα ολοκληρωμένης συντήρησης του ιστορικού υλικού του και τη συνεχή αύξηση του προϋπολογισμού αποκατάστασης.
Σειρά γραφειοκρατικών διαδικασιών, όπως η σύνταξη μελέτης από το Δήμο, έγκριση από το ΥΠΠΟΑ το 2008, νέα έγκριση μελέτης από το ΥΠΠΟΑ για την αποκατάσταση των όψεων το 2011, προγραμματικές συμβάσεις μεταξύ ΥΠΠΟΑΔΗΜΟΥ-ΠΕΡΙΦ. ΝΟΤΙΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ, υποβολή νέας μελέτης από το Δήμο το 2014 και έγκρισή της υπό όρους το 2018 (ΥΠΠΟΑ/ΓΔΑΜΤΕ/ΔΠΑΝΣΜ/175415/18347/1689/19.4.2018), μάλλον αρνητική επίπτωση είχαν στην προοπτική αποκατάστασης του μνημείου, το κόστος της οποίας υπολογίζεται πλέον στα 15.800.000 ευρώ.
Από τα συνοπτικώς προαναφερόμενα δεδομένα, προκύπτει ότι ο Δήμος Ρόδου, στην αρμοδιότητα του οποίου ανήκει το μνημείο, δεν έχει μπορέσει μέχρι τώρα να εξασφαλίσει την απαραίτητη χρηματοδότηση για την υλοποίηση των εργασιών αποκατάστασης–επανάχρησης του κτηρίου.
Όσον αφορά δε στη μέθοδο της μελετοκατασκευής, προς την οποία προσανατολίζεται, είναι προφανές ότι δεν αποτελεί την προσφορότερη μέθοδο αποκατάστασης μνημείων, με πολλά αρνητικά παραδείγματα, ως τώρα.
Λαμβάνοντας υπόψη τα προαναφερθέντα, το Ελληνικό Τμήμα του Διεθνούς Συμβουλίου Μνημείων και Τοποθεσιών - ICOMOS, θεωρεί ότι είναι απαραίτητο το συντομότερο δυνατόν: α) να εξεταστεί η στατική επάρκεια του κτηρίου, β) να ληφθούν άμεσα μέτρα στερέωσης σε περιοχές που απειλούνται με κατάρρευση και γ) να συντηρηθούν τα σαθρά κυρίως επιχρίσματα ή επενδύσεις τοίχων, από εξειδικευμένο προσωπικό, ώστε να διασφαλιστεί η απρόσκοπτη λειτουργία του Θεάτρου, μέχρι την εξεύρεση της υπέρογκης χρηματοδότησης για την εκπόνηση μελετών (τεκμηρίωση νέας υπάρχουσας κατάστασης, επικαιροποίηση οριστικών μελετών και μελετών εφαρμογής), ώστε ακολούθως να εγκριθούν εκ νέου από το ΥΠΠΟΑ για να αρχίσουν οι εργασίες αποκατάστασης. Διαφορετικά, το θέατρο θα εξακολουθήσει να παραμένει κλειστό για πολλά χρόνια ακόμη, με αποτέλεσμα να επιβαρύνεται έτι περαιτέρω η κατάστασή του και η πόλη της Ρόδου να μην έχει τη δυνατότητα χρήσης του εμβληματικού αυτού κτηρίου.
Για την Εθνική Επιτροπή του Ελληνικού Τμήματος του I.C.O.MO.S.
Σιγή ιχθύος από το Δήμο Ρόδου για το Εθνικό Θέατρο
Ο Δήμος δεν απαντάει ούτε στην Πρόεδρο της Δημοκρατίας
Στις 10 Μαρτίου και μετά από την επίσκεψη της Προέδρου της Δημοκρατίας κυρίας Κατερίνας Σακελλαροπούλου στην Ρόδο για την επέτειο της Ενσωμάτωσης τής Δωδεκανήσου με την Ελλάδα στις 7 Μαρτίου, απευθυνθήκαμε στην ίδια, με επιστολή μας ζητώντας την στήριξή της για το ζήτημα του Εθνικού Θεάτρου Ρόδου.
Σε συνεχή επικοινωνία που είχαμε με το γραφείο της κυρίας Προέδρου, μας ενημέρωσαν πως η ίδια άμεσα επικοινώνησε με την Υπουργό Πολιτισμού και Αθλητισμού για το θέμα. Επίσης μας ενημέρωσαν πως είχαν επικοινωνήσει τηλεφωνικά με το γραφείο του Δημάρχου Ρόδου κ. Καμπουράκη τουλάχιστον δύο φορές και περίμεναν μίαν απάντηση για το θέμα.
Η απάντηση αυτή όμως δεν έχει έρθει ποτέ. Έκπληκτοι, όπως και για περίπου έντεκα μήνες τώρα που έχουμε ανακινήσει το θέμα του Εθνικού Θεάτρου Ρόδου που παραμένει κλειστό για 15 χρόνια, βλέπουμε να παραμένουν χωρίς απαντήσεις οι δικές μας επιστολές, τα δημοσιεύματα στον τοπικό και εθνικό τύπο αλλά και οι ερωτήσεις βουλευτών.
Ο δήμαρχος ακολουθώντας την πάγια τακτική του περιφρονεί την κοινωνία των πολιτών που ζητάει απαντήσεις, η οποία εκφράστηκε εξάλλου και με την συλλογή 1277 υπογραφών στο διαδίκτυο, περιφρονεί την πολιτική ηγεσία του ΥΠΠΟΑ η οποία εξέθεσε την πραγματική κατάσταση του θέματος χωρίς να λάβει απάντηση και τώρα ξεπερνώντας κάθε όριο αλαζονείας περιφρονεί και την ίδια την Προεδρία της Δημοκρατίας αφού δεν μπαίνει στον κόπο ούτε καν να της απαντήσει.
Εμείς ως πολίτες αυτού του νησιού επανερχόμαστε στο θέμα και θέτουμε εκ νέου τα ερωτήματα που δεν έχουν εισέτι απαντηθεί:
1. Έχει αποσταλεί για έγκριση η οριστική τεχνική μελέτη στο Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού (ΥΠΠΟΑ) με τις διορθώσεις που αυτό πρότεινε;
2. Έχει ολοκληρωθεί η μελέτη εφαρμογής;
3. Θα απαιτηθεί επιπλέον και οικονομοτεχνική μελέτη όπως ζητάει η Υπουργός, και αν ναι, έχει αυτή ολοκληρωθεί;
4. Έχει υποβληθεί το όλο έργο για χρηματοδότηση στο πρόγραμμα Α. Τρίτσης και ποια η πορεία της αίτησης συνδρομής;
Όσο κι αν η δημοτική αρχή το αποφεύγει, τελικά θα κληθεί να δώσει απαντήσεις στους πολίτες του νησιού για την πορεία αυτού του σημαντικού εγχειρήματος.
Εμείς για λόγους διαφάνειας παραθέτουμε την επιστολή που αποστείλαμε στην Πρόεδρο της Δημοκρατίας σχεδόν δύο μήνες πριν.
Προς:
Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας
Κυρία Κατερίνα Σακελλαροπούλου
Ρόδος, 10 Μαρτίου 2021
Εξοχότατη κυρία Πρόεδρε,
Ήταν μεγάλη τιμή για τα Δωδεκάνησα η συμμετοχή σας ως Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας στην 73η επέτειο της Ενσωμάτωσης της Δωδεκανήσου στον Εθνικό κορμό.
Έκανε ιδιαίτερη εντύπωση και προκάλεσε μόνο ευμενή σχόλια η δήλωσή σας για την συμπεριφορά των Ροδίων μετά την ύψωση τής Ελληνικής σημαίας και την κατεύθυνση τους προς τα νεκροταφεία για να αναγγείλουν την χαρμόσυνη είδηση της ενσωμάτωσης στους νεκρούς τους.
Η δήλωση αυτή κυρία Πρόεδρε έγινε με φόντο το Εθνικό Θέατρο Ρόδου και προφανώς είδατε την εικόνα εγκατάλειψης που σήμερα βρίσκεται. Δεν έχει καμία σχέση με την μεγαλοπρεπή εικόνα που παρουσίασε το Εθνικό Θέατρο Ρόδου εκείνη την ιστορική μέρα με χιλιάδες πολίτες γονατισμένους στην Πλατεία Ελευθερίας αλλά και επάνω στο Ιστορικό Μνημείο, το Εθνικό Θέατρο Ρόδου πρώην Teatro Giacomo Puccini.
Το ιστορικό Θέατρο, αλλοτινό διαμάντι πολιτισμού, κτίστηκε από τον Ιταλό Αρχιτέκτονα Armando Bernabiti και άνοιξε τις πόρτες του το 1937 με την Madame Butterfly του Giacomo Puccini και την διάσημη υψίφωνο της Λυρικής του Μιλάνου Ροζέτα Παμπανίνι.
Ως τόπος πολιτισμού, φιλοξένησε Όπερες, Κονσέρτα, Θεατρικές Παραστάσεις, Κινηματογραφικές Προβολές, παίζοντας διαχρονικά σημαντικό ρόλο στην πολιτιστική ζωή του τόπου. Το 2005 έκλεισε η τεράστια κεντρική σκηνή για να διεκπεραιωθούν απαραίτητες επισκευές στο Θέατρο. Έκτοτε παραμένει κλειστό.
Το 2013 εκπονήθηκαν τεχνικές μελέτες οι οποίες εγκρίθηκαν το 2018 από το Κεντρικό Συμβούλιο των Νεώτερων Μνημείων του Υπουργείου Πολιτισμού. Η πιο κρίσιμη από όλες, η μελέτη εφαρμογής καθώς και οι αλλαγές στην τεχνική μελέτη και η οικονομοτεχνική μελέτη, έχουν ζητηθεί από το ΥΠΠΟΑ και μάλιστα με επιστολή της ίδιας της Υπουργού Πολιτισμού κας Μενδώνη, προκειμένου να εγκριθούν για να ενταχθεί σε πρόγραμμα χρηματοδότησης.
Επειδή η σημερινή εικόνα μετά από 15 χρόνια εγκατάλειψης είναι εκ διαμέτρου αντίθετη με αυτή που υπήρχε μέχρι πριν από μερικά χρόνια, αλλά επίσης και προσβλητική για την ιστορία της Ρόδου και τον πολιτισμό μας, πιστεύουμε πως η επίλυση του προβλήματος μπορεί αποφασιστικά να πραγματοποιηθεί αν παρέμβετε με όποιο τρόπο θεωρείτε σκόπιμο στην όλη προσπάθεια. Την ολοκλήρωση δηλαδή των παρεμβάσεων και ενεργειών που είναι απαραίτητες για την άρτια αισθητική και λειτουργική αποκατάσταση και επαναλειτουργία του Εθνικού Θεάτρου Ρόδου για να φιλοξενήσει και πάλι τις Παραστατικές Τέχνες.
Η Ρόδος αυτή τη στιγμή δεν διαθέτει ένα θέατρο ικανό να φιλοξενεί παραστάσεις υψηλών προδιαγραφών λειτουργώντας όχι μόνο ως πόλος προσέλκυσης νέων καλλιτεχνών αλλά και ως Σταυροδρόμι Πολιτισμών ανοίγοντας γέφυρες μέσω του Πολιτισμού με τις γειτονικές χώρες, την Μεσόγειο και όλο τον Κόσμο. Κυρίως όμως έχει χάσει ένα από τα κορυφαία Μνημεία Νεώτερης Ιστορίας, ένα τοπόσημο αναπόσπαστο μέρος της ταυτότητάς της.
Απραξία και μετάθεση ευθυνών για την αναγκαία αποκατάστασή του
Ο λαός της Ρόδου κινητοποιείται για μία ακόμη φορά για το Εθνικό Θέατρο της πόλης, καθώς παραμένει εδώ και 15 χρόνια κλειστό, εγκαταλελειμμένο και παραδομένο στη φθορά του χρόνου.
Το Εθνικό Θέατρο της Ρόδου (πρώην Teatro Giacomo Puccini) είναι ένα μνημείο της σύγχρονης αρχιτεκτονικής, που ανήκει στην πολιτιστική κληρονομιά της πόλης. Πρόκειται για ένα διατηρητέο κτίριο χωρητικότητας 1.200 ατόμων, με πρωτοποριακές, για την εποχή του, τεχνολογικές καινοτομίες (άνοιγμα οροφής, σύστημα εναλλαγής σκηνικών, ενδοδαπέδια φρεάτια εξαερισμού), εξαιρετική ακουστική, ευρύχωρη σκηνή.
Το Θέατρο είναι μέρος της σύγχρονης ιστορίας της πόλης. Κατασκευάστηκε επί ιταλοκρατίας, το 1936-'37, με σχέδια του αρχιτέκτονα Αρμάντο Μπερναμπίτι. Στη διάρκεια της λειτουργίας του φιλοξένησε θεατρικές παραστάσεις, όπερα, καθώς και άλλες εορταστικές εκδηλώσεις που έχουν αφήσει ιστορία. Αποτελεί σύμβολο της πολιτιστικής ζωής της πόλης, που για πολλές δεκαετίες στέγασε την πλούσια πολιτιστική δραστηριότητα τόσο των καλλιτεχνών της πόλης, όσο και αυτών που ήρθαν από άλλες περιοχές για να παρουσιάσουν στους Ροδίτες το καλλιτεχνικό τους έργο. Οι μνήμες παραμένουν ζωντανές σε ιστορικές φωτογραφίες.
Είναι φανερό ότι πρόκειται για ένα σπουδαίο μνημείο νεότερης κληρονομιάς, για το οποίο η πολιτεία έχει ευθύνη να παρέμβει προκειμένου να αποκατασταθεί, να αναβαθμιστεί, να επαναλειτουργήσει και να παραδοθεί στον λαό της Ρόδου που το έχει ανάγκη και το διεκδικεί εδώ και πολλά χρόνια.
Η αναστολή λειτουργίας του Θεάτρου και η πολύχρονη εγκατάλειψη έχουν επιφέρει μεγάλες φθορές στο κτίριο και στις υποδομές του. Το Θέατρο ανήκει στη δημοτική αρχή της Ρόδου. Από τα προηγούμενα χρόνια είχαν εκπονηθεί μελέτες για τις απαιτούμενες εργασίες συντήρησης και ανακαίνισης του Θεάτρου, ωστόσο, όπως φαίνεται, με ευθύνη τόσο των δημοτικών αρχών όσο και των κυβερνήσεων (προηγούμενης και νυν) δεν έχει προχωρήσει καμία ενέργεια, ώστε να ξεκινήσουν οι απαραίτητες εργασίες.
Σύμφωνα με την υπουργό Πολιτισμού Λ. Μενδώνη, με σχετική απάντησή της στο πλαίσιο του κοινοβουλευτικού ελέγχου, η μελέτη αποκατάστασης του Θεάτρου εξετάστηκε και εγκρίθηκε τον Μάρτη του 2018 από το Κεντρικό Συμβούλιο Νεότερων Μνημείων και σύμφωνα με την απόφαση αυτή, «αναμένεται η κατάθεση από τον δήμο Ρόδου των μελετών με τις τροποποιήσεις που ενέκρινε το Συμβούλιο, ώστε να θεωρηθούν από την αρμόδια Διεύθυνση Προστασίας και Αναστήλωσης Νεότερων και Σύγχρονων Μνημείων. Προκειμένου να καταστεί δυνατή η διερεύνηση από τον δήμο Ρόδου της δυνατότητας ένταξης του έργου αποκατάστασης του Θεάτρου σε χρηματοδοτικό πρόγραμμα, απαιτείται, όπως προβλέπεται από την εγκριτική Απόφαση του 2018, η κατάθεση στο ΥΠΠΟΑ των μελετών προς θεώρηση, καθώς και η σύνταξη οικονομοτεχνικής μελέτης για τον ακριβή προϋπολογισμό εκτέλεσης του έργου».
Και κάπως έτσι το ΥΠΠΟΑ... «κάθεται και περιμένει», ενώ ο δήμος μοιράζει καθησυχαστικές υποσχέσεις στους κατοίκους που με χιλιάδες υπογραφές ζητούν την προστασία και την αποκατάσταση του Θεάτρου, που θα συμβάλει στην αναβάθμιση της πολιτιστικής ζωής που έχει τόσο ανάγκη η πόλη.
Το ιστορικό Θέατρο Ρόδου,αλλοτινό διαμάντι πολιτισμού, ρημάζει εδώ και 15 χρόνια. Παρά τις συνεχείς αναβολές, οι προσπάθειες πολιτών συνεχίζονται μέχρι την τελική νίκη.
Στη Ρόδο βρίσκεται από το Σάββατο η Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κατερίνα Σακελλαροπούλου συμμετέχοντας στις εκδηλώσεις μνήμης για τα 73 χρόνια από την ένωση των Δωδεκανήσων με την υπόλοιπη Ελλάδα μετά την παράδοσή τους από τις βρετανικές αρχές κατοχής.
Σαν σήμερα πριν 73 χρόνια, χιλιάδες Ροδίτες έγραφαν ιστορία κατακλύζοντας την πλατεία Ελευθερίας και το χώρο του Εθνικού Θεάτρου Ρόδου γιορτάζοντας την ενσωμάτωση των Δωδεκανήσων με την υπόλοιπη Ελλάδα
Ήταν 7 Μαρτίου 1948, μέρα Κυριακή. Όπως σήμερα…
Η συγκινητική στιγμή έπαρσης της ελληνικής σημαίας και του εθνικού ύμνου αποτυπώνεται, με διαφορά χρόνου, σε αυτές τις δύο ιστορικές φωτογραφίες…
Η επέτειος δίνει αφορμή για να πούμε την ιστορία ενός κτιρίου που εγκαινιάστηκε το Μάιο του 1937 στη διάρκεια της ιταλικής κατοχής από τον Ιταλό αρχιτέκτονα Αρμάντο Μπερναμπίτι (1900-1970). Θα το δείτε σε κάθε επετειακό αφιέρωμα για την ένωση των Δωδεκανήσων με την Ελλάδα.
Από το Μιλάνο….στη Ρόδο!
Αυτό το δείγμα “ορθολογιστικής αρχιτεκτονικής” που αρχικά έφερε την ονομασία “Θέατρο Τζιάκομο Πουτσίνι” είναι σχεδόν αδύνατον να περάσει απαρατήρητο.
Οι επιβλητικοί καμπύλοι γωνιακοί όγκοι του, τα γραμμικά ανοίγματα, οι πρωτοποριακές τεχνολογικές καινοτομίες όπως ένα σύστημα τεσσάρων αφαιρούμενων μεγάλων φωταγωγών οροφής που μετέτρεπαν τα καλοκαίρια τον κλειστό χώρο σε ημιυπαίθριο επιτρέποντας την πραγματοποίηση πολιτιστικών εκδηλώσεων τα ζεστά βράδια, η εξαιρετική ακουστική του, η άρτια διαρρύθμιση της σκηνής ώστε να φιλοξενεί με άνεση διάσημες όπερες με σύστημα χειροκίνητης εναλλαγής σκηνικών και αυλαίας, τα ενδοδαπέδια φρεάτια εξαερισμού στον ευρύτερο χώρο της πλατείας και κάτω από τα καθίσματα, είχαν αφήσει ιστορία…
Διόλου τυχαία το πρώτο έργο που ανεβάστηκε στην τεράστια (για τα δεδομένα της χώρας) σκηνή του ήταν η Μαντάμ ΜπάτερφλάΪ του Τζιάκομο Πουτσίνι τον Μάιο του 1937 με πρωταγωνίστρια την επιφανή υψίφωνο της λυρικής Ροζέτα Παμπανίνι που είχε έρθει στη Ρόδο από το Μιλάνο…
Την ίδια περίοδο, σε παρόμοιο μοτίβο φτιάχτηκε το “δίδυμο” αδελφάκι του Εθνικού Θεάτρου Ρόδου, από τον ίδιο αρχιτέκτονα, στην πόλη Γκοντάρ της βόρειας Αιθιοπίας. Το κτίριο (σε αντίθεση με το Εθνικό Θέατρο της Ρόδου!) εξακολουθεί να λειτουργεί ως σήμερα κυρίως ως κινηματογράφος.
O Γιώτης Ν. Παπαθανάσης στο βιβλίο που εξέδωσε πριν περίπου 10 χρόνια με τον τίτλο “Τ’αγριολούλουδα του Μόντε Σμίθ” γράφει για την πρώτη περίοδο λειτουργίας του Εθνικού Θεάτρου Ρόδου:
“Τα καλοκαίρια κλιμάκιο της Σκάλας του Μιλάνου ανέβαζε διάφορες όπερες (πόλος έλξης για τουρίστες από την Μέση Ανατολή Αίγυπτο- Συρία-Λίβανο). Την ίδια περίοδο γνωστοί ιταλικοί θεατρικοί θίασοι ανέβαζαν έργα γνωστών ιταλών και ξένων συγγραφέων. Το θέατρο ήταν προικισμένο με μιά σύγχρονη σκηνή βάθους 25 μέτρων και ύψους 16 που είχε όλες τις προϋποθέσεις και τις διαστάσεις να εξυπηρετήσει ακόμα και την ΑΪΔΑ” που ανέβασε ένα καλοκαίρι ένα κλιμάκιο της Σκάλας του Μιλάνου. Είχε μία πλούσια συλλογή από σκηνικά, σύγχρονο φωτισμό σκηνής και αρκετά καμαρίνια. Οι περισσότερες ταινίες που προβάλλονταν ήταν Ιταλικής παραγωγής και λίγες ξένες πάντοτε μεταγλωττισμένες στα Ιταλικά”.
Το 1965 περνά στην κυριότητα του Δήμου και λειτουργεί σαν κινηματογράφος μέχρι το 1969. Επί χούντας το 1969 με τη δικαιολογία επισκευής, η οποία κράτησε μέχρι το 1982 , ξοδεύτηκαν ένα σωρό χρήματα με μόνο αποτέλεσμα να μειώσουν τη μοναδική ηχητική του θεάτρου.
Κατεδάφισαν τη γαλαρία που εξυπηρετούσε τους θεατές του φτωχού βαλάντιου και την ένωσαν με τα θεωρεία.
Έκλεισαν μόνιμα την ανοιγόμενη κινητή στέγη που εξυπηρετούσε τις καλοκαιρινές παραστάσεις, αχρήστευσαν τους υπάρχοντες αγωγούς εξαερισμού και τους αντικατέστησαν με καινούργιους για κλιματισμό.
Ευτυχώς διεσώθη ο χώρος της ορχήστρας που είχε τη δυνατότητα να εξυπηρετήσει 60 οργανοπαίκτες. Ενώ το μόνο που χρειαζόταν τότε ήταν η αντικατάσταση των καθισμάτων της πλατείας. Το 1982 λειτούργησε σαν κινηματογράφος….”
Φωτεινή θεωρείται η επακόλουθη περίοδος με τη δημιουργία του Δημοτικού Περιφερειακού Θεάτρου Ρόδου (ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Ρόδου) που λειτούργησε από το 1987 ως τα μέσα της δεκαετίας του 2000. Έκτοτε η λειτουργία του κτιρίου σταμάτησε. Το βασικό επιχείρημα ήταν οι απαραίτητες εργασίες ανακαίνισης και εκσυγχρονισμού ενός κτιρίου που στήριξε για δεκαετίες την πολιτιστική ζωή του νησιού.
Ο “Φον Δημητράκης” από το ΔΗΠΕΘΕ Ρόδου έμελλε να είναι μία από τις τελευταίες παραστάσεις στην κεντρική σκηνή του θεάτρου.
Η τελευταία μουσική παράσταση ήταν η ιστορική συναυλία που δόθηκε στο κατάμεστο από κόσμο Εθνικό Θέατρο τον Απρίλιο του 2005 από την γνωστή Ροδίτισσα ερμηνεύτρια και σολίστα Ίριδα Μαυράκη και τη Συμφωνική Ορχήστρα Σμύρνης DESO του Πανεπιστημίου της Σμύρνης με μαέστρο τον Ιμπραχίμ Γιαζιτσί (IBRAHIM YAZICI).
Το 2005 η Διεύθυνση Μεσαιωνικής Πόλης Ρόδου αναλαμβάνει την ευθύνη αποκατάστασης του κτιρίου και εισηγείται ριζική αντιμετώπιση των προβλημάτων με εμπεριστατωμένες επεμβάσεις. Αποφασίζεται η ανακαίνιση και στήριξη του κτιρίου μετά την πτώση σοβάδων και μέρους των ψευδοοροφών από τις σοβαρές κακοτεχνίες της δεκαετίας του 1970.
Ο Μάγος Κυριάκος, αρχιτέκτονας-μηχανικός, προϊστάμενος του τμήματος Μελετών και Ιστορικής Τεκμηρίωσης της Διεύθυνσης Μεσαιωνικής Πόλης Ρόδου εισηγείται εργασίες σε δύο κατευθύνσεις: Τεχνικές παρεμβάσεις για την αποκατάσταση των ατυχών παρεμβάσεων της δεκαετίας του 1970 και εργασίες εκσυγχρονισμού ώστε να ανταποκρίνεται στις σημερινές ανάγκες και να αξιοποιηθούν τμήματα του κτιρίου. Το σχέδιο προβλέπει πολυχώρους πολιτισμού: βιβλιοθήκη, μικρό στούντιο ηχογράφησης, μπιστρό, πωλητήριο αντικών και ειδών τέχνης, χώροι για πρόβες μικρών θιάσων και πειραματική σκηνή έως 100 θεατές.
Το Φεβρουάριο του 2010 ξεκίνησαν εργασίες αποκατάστασης με προϋπολογισμό 1,5 εκατομμύρια ευρώ με χρηματοδότηση του προγράμματος Θησέας.
Μεταφέρθηκε σημαντικό μέρος του εξοπλισμού, του θεατρικού βεστιάριου σε αποθήκη του Δήμου Ρόδου. Το κτίριο βασικά απογυμνώθηκε από εξοπλισμό σχεδόν παντός είδους. Ο τότε προγραμματισμός προέβλεπε παράδοση του έργου περίπου ένα χρόνο μετά.
Η πρώτη φάση εργασιών ολοκληρώθηκε το 2013 και κατασκευάστηκε νέο κτήριο αποθηκών και εργαστηρίων σε ανεξάρτητο οικόπεδο για την ασφαλή φύλαξη του κινητού εξοπλισμού. Ωστόσο ο εργολάβος έμεινε απλήρωτος και οι δουλειές στη μέση…
Με χίλια βάσανα και άλλες τόσες καθυστερήσεις εκπονήθηκαν οι μελέτες αποτύπωσης, ακουστικής και ηλεκτρομηχανικών.Η πιο κρίσιμη μελέτη από όλες, για ένα κτίριο ιστορικής σημασίας και με τόσα προβλήματα, είναι η μελέτη εφαρμογής. Και εδώ φαίνεται πως έχει σκαλώσει το πράγμα!
Το παιχνίδι των ανεπίτρεπτων καθυστερήσεων
Ο αντιδήμαρχος Μεσαιωνικής Πόλης Ρόδου, Στέφανος Δράκος, παρά τις επανειλημμένες προσπάθειες μάς να απαντήσει σε μερικά βασικά ερωτήματα σε σχέση με την αιτία που εμποδίζει την έναρξη εργασιών αποκατάστασης και εκσυγχρονισμού του κτιρίου, απέφυγε να δώσει την παραμικρή απάντηση.
Αν και αυτή η αντίδραση προβληματίζει για τις προτεραιότητες και τους απώτερους στόχους της Δημοτικής Αρχής σε σχέση με το Εθνικό Θέατρο Ρόδου, γεγονός αναντίρρητο είναι ένα: Η στάση της χρονοτριβής και των αναβολών “ροκανίζει” το χρόνο επιδεινώνοντας τις μακροχρόνιες φθορές σε ένα κτίριο που είναι απόλυτα συνυφασμένο με την ιστορία της Ρόδου. Και όχι μόνον με την πολιτιστική ζωή ενός κατά τα φαινόμενα πλούσιου νησιού…
Επισήμως δεν γνωρίζουμε εάν έχει γίνει τροποποίηση της οριστικής εφαρμοστικής μελέτης για τις εργασίες συντήρησης και ανακαίνισης του Θεάτρου με βάση τους όρους του Κεντρικού Συμβουλίου Νεωτέρων Μνημείων.
Ξέρουμε ότι το 2013 υποβλήθηκε η οριστική μελέτη αποκατάσταση του κτιρίου και ότι το 2014 κατατέθηκαν συμπληρωματικά στοιχεία από τον Δήμο Ρόδου. Το Μάρτιο του 2018 το Κεντρικό Συμβούλιο Νεώτερων Μνημείων του υπουργείου Πολιτισμού γνωμοδότησε θετικά για την επίσπευση των διαδικασιών θέτοντας όρους, μεταξύ των οποίων ήταν η μελέτη εφαρμογής και η σύνταξη οικονομοτεχνικής μελέτης για τον ακριβή προϋπολογισμό εκτέλεσης του έργου ώστε να υπαχθεί στο πρόγραμμα Αντώνης Τρίτσης και να εξασφαλίσει χρηματοδότηση μέσω πόρων της ΕΕ.
Όμως οι προθεσμίες υποβολής έληξαν και κατά τα φαινόμενα ο Δήμος Ρόδου, που είναι ο κάτοχος του μνημείου και υποχρεούται να μεριμνά για την αποκατάστασή του, έχασε την ευκαιρία εξασφάλισης πόρων. Διαθέτουν άραγε τα ταμεία του δήμου τα περίπου 16,5 εκατομμύρια ευρώ που απαιτούνται, όπως ανέφερε πρόσφατα η τοπική εφημερίδα “Η Ροδιακή”, για την ορθή συντήρηση, ανακαίνιση και εκσυγχρονισμό του Θεάτρου, ώστε να αναβιώσει και τον 21ο αιώνα η πολιτιστική ζωή του νησιού στο εύρος και στο βάθος που του αρμόζει;
Ο Τζάκομο Μαρτίνι, θεωρητικός του σινεμά, τον περασμένο Οκτώβριο μιλώντας στην δημοσιογράφο Αφροδίτη Ερμίδη της εφημερίδας Documento και στο Κουτί της Πανδώρας, επισήμανε τα ακόλουθα:
Το νησί της Ρόδου έχει την τύχη να διαθέτει ένα θέατρο (Giacomo Puccini) σε άριστη κατάσταση, το οποίο χρειάζεται περιορισμένες εργασίες ανακατασκευής προκειμένου να γίνει μοντέρνος και λειτουργικός χώρος.Για την πραγματοποίηση αυτού του στόχου απαιτείται μια καθαρή πολιτική βούληση που πρέπει να εκφραστεί από αυτόν που διαχειρίζεται την τοπική αυτοδιοίκηση αλλά και από τις επιχειρηματικές δυνάμεις οι οποίες διαχειρίστηκαν την οικονομική ανάπτυξη του νησιού με μεγάλο κέρδος. Ο λόγος για τις ενώσεις των ξενοδόχων και των εμπόρων, όπως φυσικά και τις τράπεζες. Μόνο με την ένωση όλων αυτών των δυνάμεων, υπό τον συντονισμό της δημοτικής και της περιφερειακής αρχής, θα μπορέσουν να συγκεντρωθούν οι απαραίτητοι πόροι… χωρίς βέβαια να ξεχνάμε την κεντρική κυβέρνηση και την Ευρωπαϊκή Ενωση.
Σε κάθε περίπτωση η Δημοτική Αρχή θα έπρεπε να υπολογίσει ανάμεσα στα άλλα και την νεολαία του νησιού. Ιδιαίτερα εκείνο το τμήμα της που έχει έντονες καλλιτεχνικές ανησυχίες και αγωνιά για την τύχη ενός κτιρίου που θα μπορούσε να γίνει επίκεντρο ανάδειξης ταλέντων και να δημιουργήσει μία επιπρόσθετη πηγή πολιτισμού και πλούτου σπάζοντας την “μονοκαλλιέργεια” του τουρισμού.
Σύγχρονοι “Δον Κιχώτες“
Αγώνα απέναντι στους “ανεμόμυλους” της εκάστοτε Δημοτικής Αρχής, που καθυστερεί να δώσει απαντήσεις και λύσεις σε ό,τι εμποδίζει ως σήμερα την αποκατάσταση ενός τόσο λαμπρού κτιρίου, δίνει μία μικρή ομάδα ανθρώπων.
Σε πείσμα των καιρών, της πολυάσχολης τοπικής και κεντρικής εξουσίας δίνουν τον αγώνα τους με όποιο τρόπο μπορούν. Από όπου μπορούν.
Από το μετερίζι του αντιπροέδρου του Συλλόγου Προστασίας Περιβάλλοντος Ρόδου, όπως κάνει ο εκπαιδευτικός Δημήτρης Γρηγοριάδης εντός ή εκτός των εδράνων της βουλής όπως ο πρώην βουλευτής Δωδεκανήσων με το ΣΥΡΙΖΑ, Δημήτρης Γάκης.
Ή από το Μάντσεστερ όπως κάνει η ερμηνεύτρια Ίριδα Μαυράκη που από την Αγγλία και διά Μέσων Κοινωνικής Δικτύωσης προσπαθεί να παροτρύνει τον κόσμο να συνεχίσει την προσπάθεια για τη διάσωση του Εθνικού Θεάτρου, που βουβό και απογυμνωμένο υπομένει το πέρασμα του χρόνου με την ελπίδα της ανάστασης.
Οι κινητοποιήσεις αυτές προκαλούν το ενδιαφέρον των πολιτών. Μέσα σε μερικούς μήνες μαζεύτηκαν πάνω από 1250 υπογραφές πολιτών που διεκδικούν την άμεση διενέργεια σωστών εργασιών αποκατάστασης και εκσυγχρονισμού του ιστορικού Εθνικού Θεάτρου Ρόδου.
Η συλλογή υπογραφών συνεχίζεται ως σήμερα και μπορούμε όλοι να βάλουμε το χέρι μας με την ελπίδα ότι έστω αυτή η μικρή κίνηση θα συγκινήσει την Δημοτική Αρχή και θα δεήσει να ασχοληθεί, χωρίς άλλες χρονοτριβές, με ένα ιστορικό κτίριο για να ανθίσει ξανά η πολιτιστική ζωή στο νησί και να γίνει (γιατί όχι;) επίκεντρο πολιτισμού στην ευρύτερη γειτονιά της Ανατολικής Μεσογείου δημιουργώντας γέφυρες καλών τεχνών και νέους ιστούς φιλίας μεταξύ των λαών της περιοχής.
Οι αντικειμενικές δυσκολίες αποκατάστασης του Εθνικού Θεάτρου Ρόδου δεν μπορούν να είναι άλλο πρόφαση για αναβολή καθώς είναι βέβαιο πως τυχόν παράταση της σημερινής κατάστασης θα οδηγήσει στην καταστροφή του.
Το παράδειγμα της προ ολίγων ετών αποκατάστασης και εκσυγχρονισμού του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά μπορεί να λειτουργήσει σαν θετικό πρότυπο. Δίνει επίσης έμπνευση και πίστη πως η αναγέννηση του ιστορικού κτιρίου στην καρδιά της Ρόδου είναι εφικτή. Ώστε να γίνει ξανά κινητήριος μοχλός άνθισης της πολιτιστικής ζωής του νησιού.
Από το ΄΄ΜΗΝΙΑΙΟ ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΙΑΚΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ Ο ΔΡΟΜΟΣ΄΄
Τεύχος Νο. 5. ΙΟΥΝΙΟΣ 1981
Φάκελος -Τέατρο Πουτσίνι – Εθνικό.
Εθνικό Θέατρο Ρόδου-Teatro Giacomo Puccini.
Συγκλονιστικό, ενημερωτικό, ενδιαφέρον, τραγικό και αποκαλυπτικό.
Ο τυπογράφος Μανόλης Βρατσάλης ένας εκ των εκδοτών και αρθρογράφων του Μηνιαίου Δωδεκ/κού Περιοδικού Ο ΔΡΟΜΟΣ, αφιερώνει το άρθρο του πατέρα του Αντώνη Βρατσάλη, τυπογράφου, αρθρογράφου, σχολιαστή, συγγραφέα του βιβλίου τα ΝΙΟΧΩΡΙΤΙΚΑ, με το ψευδώνυμο Α. ΠΑΛΑΙΟΥ στο τεύχος Νο. 5. Ιούνιος 1981.
(Από την Ίριδα Μαυράκη 21/02/2021. Μεταφέρω ακριβώς τα κείμενα).
Φάκελος - Τέατρο Πουτσίνι-Εθνικό.
Εδώ και κάμποσα χρόνια στις ΄΄στρογγυλές τράπεζες΄΄ και σε κύκλους ψεφταρμοδίων καταναλώνεται πολλή φαιά ουσία για να βρεθεί κάποια λύση γύρω από την προβληματική λειτουργία δύο αξιόλογων κτιρίων που το βαρύ πεπρωμένο τους δέχτηκε εθελοντικά να φορτωθεί ο Δήμος Ρόδου αδιαφορόντας αν θέτει επί της κεφαλής του ακάνθινο στέφανο. Είναι το Ξενοδοχείο των Ρόδων και το Εθνικό Θέατρο. Αφίνοντας κατά μέρος την μιά από τις δυό Συμπληγάδες που συνθλίβουν τον Δήμο Ροδίων - το Ξενοδοχείο των Ρόδων - που τελικά από τους γνώστες των ελληνικών πραγμάτων προβλέπεται να φαγωθεί ΄΄μπαμπέσικα΄΄, ας καταπιαστούμε ΄΄ιστορικά΄΄ με το εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσόν Εθνικό.
Ο Ιταλός Διοικητής Μάριο Λάγκο οραματιζόμενος ένα εύρωστο Ροδιακό τουρισμό θεμέλειωσε το 1925 και εγκαινίασε το 1927 το ωραιότατο τότε Αλμπέργκο ντέλλε Ρόζε, το οποίο όμως παρά την Μεσογειακή του αίγλη σαν επιχείρηση απέτυχε. Τον Ιούλιο του 1935 συμπληρώνοντας το τουριστικό του πρόγραμμα θεμελειώνει το θέατρο ΠΟΥΤΣΙΝΙ απαλλοτριώνοντας αναγκαστικά το οικόπεδο με το ωραίο ελληνιστικού ρυθμού σπίτι της Μαρουλίτσας Μεϊμάρη Βενετοκλή, το χτίσιμο του οποίου συνεχίζει ο εκπαραθυρώσας τον Λάγκο από την εξουσία Ντεβέκκι, αλλάζοντας το αρχικό σχέδιο της πρόσοψης δίνοντας του ρωμαϊκό ρυθμό σύμφωνα με τα παραπλεύρως αναγειρώμενα συγχρόνως κτίρια Κάζα ντελ Φάσιο (Δημαρχείο σήμερα) και Δημόσια Γραφεία. Όλα τα χώματα από το εκεί αρχαίο κεραμουργείο και τα μπάζα του οικόπεδου της Μαρουλίτσας μεταφέρθηκαν και ρίχτηκαν για την επιχωμάτωση της Λίμνης του Νιοχωριού όπου σήμερα η ΄΄χρυσοφόρος΄΄περιοχή των ξενοδοχείων. Το θέατρο χτίστηκε, ένα μέρος με πελεκυτή πέτρα διάφορη από εκείνη της Λίνδου που έγινε το Διοικητήριο, όμορφη αλλά μαλακή, και ο υπόλοιπος όγκος καλύφθηκε με σοβάτισμα ΄΄πιέτρα φίντα΄΄ - απομίμηση πέτρας.
Στην κατασκευή του δούλεψαν οι καλύτεροι ντόπιοι τεχνίτες, όπως οι σιδεράδες αδελφοί, Κώστας, Μανώλης και Γιάννης Σιβιδάκης, ο Θεοδόσης Κυπραίος και Γιώργος Καρατζόπουλος που το θεμέλειωσαν, και οι καλουπατζήδες μαραγκοί Φιλήμονας Πατσάκης, Γιάννης Τριεντής, Κώστας Γούδης και Αντρίκος Καστρουνής. Κτιστάδες και πελεκυτάδες που έστησαν τις πέτρινες κολώνες της εισόδου και των πλάγιων εξόδων από άγρια σκληρή βραχόπετρα της παραλίας Κοσκινού ήταν ο Μιχάλης Καλικάς, ο Στεφανής Ανεζιάς, ο Κώστας και Γιώργης Χάσκας, οι κορνιζάδες Ζαϊρης, Μανωλακάκης, οι Ρεϊσηδες και ο Παύλος Παυλίδης από τη Χάλκη, και οι μπογιατζήδες Μιχάλης Κάζος και Γιάννης Κουντουδιός που κατόρθωσαν να βάψουν το εσωτερικό του χτιρίου σε δέκα κλιμακωτές αποχρώσεις του μπλέ χρώματος, ώστε να το δεχτεί ο Ντεβέκκι που έτρεφε αντιπάθεια στον γαλανο-λευκό χρωματισμό που του θύμιζε Ελλάδα. Έτσι το Πουτσίνι ήταν το μόνο χτίριο βαμμένο εσωτερικά γαλάζιο. Το δάπεδο του στρώθηκε με μαυρόασπρο συμπαγές μωασαϊκό από σκληρό μάρμαρο φερμένο από τα ξακουστά λατομεία της Καρράρας της Ιταλίας. Η πλατεία, τα στρογγυλά θεωρεία, ο ανάλαφρος εξώστης και η γαλαρία του, είχαν 1080 θέσεις ξύλινων καθισμάτων και μόνο τα θεωρεία και ο εξώστης των επισήμων διέθεταν βελούδινες πολυθρόνες. Ήταν εφοδιασμένο με θέρμανση και υπόγειο απορροφητικό σύστημα εξαερισμού με συρώμενο τμήμα της σκέπης και με μηχανικό σύστημα εναλλασομένων σκηνικών. Τον χειμώνα του 1938 λειτούργησε σαν κινηματογράφος και το καλοκαίρι έγιναν τα επίσημα εγκαίνια του με παραστάσειςς κλιμακίου της Σκάλας του Μιλάνου και με πρώτο έργο την Μαντάμ Μπατερφλάϋ του Πουτσίνι που το όνομα του έφερε το θέατρο στην πρόσοψή του με πελεκυτά γράμματα. Ακολούθησαν με λαμπρότητα και με SERATA DI GALA όλες οι περίφημες ιταλικές όπερες στις οποίες συμμετείχαν και ΄΄βουβοί΄΄ κομπάρσοι ροδίτες. Παρά την μεγαλοπρέπεια των παραστάσεων, τις οποίες παρακολουθούσε ο Ντεβέκκι δύο φορές - μία από το παραπλεύρως της σκηνής θεωρείο και μία δεύτερη από τον επίσημο εξώστη, το θέατρο έμενε άδειο λόγω ελλείψεως θεατών και πολλές φορές για να καλυφθούν κάπως οι 1080 θέσεις του, βγαίναν οι ταξιθέτες με τις χρυσοστόλιστες λιβρέες στο Μαντράκι να μαζέψουν περαστικούς τζαπατζήδες για την παράσταση. Ακόμη εδόθη εντολή του Ντε Βέκκι να γίνουν κρατήσεις - ένα πεντόφραγκο - στις πληρωμές των δημοσίων υπαλλήλων και των εργατών των εργοστασίων και των δημοσίων έργων, δίνοντας τους εισιτήριο για τις παραστάσεις.
Μετά την αποτυχία των θεατρικών παραστάσεων και συναυλιών του Πουτσίνι λειτούρησε με πολλή επιτυχία σαν κινηματογράφος. Όταν διώχτηκε ο Ντε Βέκκι και μετά τον Στρατηγό Μπάστικο, ο νέος και τελευταίος διοικητής Δωδ-σου Ναύαρχος Ίννιγκο Καμπιόνι, θέλοντας να σπάσει την μονοτονία με τις κινηματογραφικές προβολές που ήταν ΄΄επαναλήψεις΄΄ εξ αιτίας του αποκλεισμού, ανέθεσε σε μερικούς στρατιώτες καλλιτέχνες να ανεβάσουν μια επιθεώρηση με πρωταγωνιστή τον έλληνα χορευτή Τζάκ Πάρρο Αραπούδη, ροδίτη, που είχε γυρίσει πριν ξεσπάσει ο πόλεμος από την Αργεντίνα, και δίδαξε την ΄΄Κομπαρσίτα΄΄ σε μιά όμορφη μελαχροινή σμυρνιοτοπούλα την Άννα Τίτο. Η πρώτη παράσταση της ριβίστας STASERA LE STELLE δόθηκε με πολλή επιτυχία. Η δεύτερη δεν πρόφτασε να γίνει γιατί στις 9.30 το βράδυ την ώρα που έφτανε στο γεμάτο κόσμο θέατρο ο Ναύαρχος Καμπιόνι, εδόθη συναγερμός και ακολούθησε φοβερός βομβαρδισμός από αγγλικά αεροπλάνα. Οι θεατές μόλις που πρόφθασαν να τρυπώσουν στα καταφύγεια των γειτονικών κτηρίων. Πολλοί όμως από τους στρατιώτες μουσικούς που έμειναν έξω σκοτώθηκαν. Μια βόμβα σφυνώθηκε στα πλευρά του θεάτρου χωρίς να εκραγεί στο σημείο όπου οι τουαλέτες, την οποία αργότερα απονέκρωσαν πυροτεχνουργοί του στρατού. Αυτό ήταν και το τέλος του ΠΟΥΤΣΙΝΙ που έμεινε κλειστό μέχρι τις παραμονές της απελευθερώσεως οπότε, λίγο πριν το τέλος της γερμανικής κατοχής ο Στρατηγός Βάγγενερ επέτρεψε με τη μεσολάβηση του διερμηνέα Βάσου Βλαδιμήροβιτς από τη θεσσαλονίκη, να δοθεί η μουσικοχορευτική επιθεώρηση ΓΛΕΝΤΙ στο ΝΗΣΙ που σκηνοθέτησε ο Μιχάλης Παπαθανάσης με μεγάλη συμμετοχή - παρά την πείνα - ερασιτεχνών και λαού. Η διαχείριση του θεάτρου παραδόθηκε από την αγγλική διοίκηση στο εκστρατευτικό σώμα των Ινδών του οποίου ο Ινδός διοικητής εφρόντιζε και για την ψυχαγωγία των στρατιωτικών. Το Ινδικό Σώμα ΓΟΥΕΛΙΩΡ είχε μιά θαυμάσια μπάντα από Ινδούς μουσικούς που έπαιζαν σκωτσέζικα εμβατήρια με γκάϊντες τα απογεύματα στην πλατεία έξω από το θέατρο κάμνοντας θεαματικούς ρυθμικούς βηματισμούς. Την πριέργεια του κόσμου τότε συγκέντρωνε ένας πανύψηλος ΄΄ιντιάνος΄΄ στολισμένος με δέρμα τίγρη που βροντούσε ένα τεράστιο τύμπανο και η μασκώτ του ινδικού σώματος ένα καλοθρεμμένο στρουφοκέρατο κριάρι που τριγύριζε στους δρόμους της πόλης ανενόχλητο παρά τις λαίμαργες διαθέσεις του μόλις συνερχόμενου από την πείνα κόσμου που βολευόταν ακόμη με τις κονσέρβες ΄΄κορνε - μπιφ΄΄ του Ερυθρού Σταυρού. Τότε ξανάρχισαν οι κινηματογραφικές παραστάσεις με αντίτιμο εισιτηρίου σε αγγλικό χάρτινο νόμισμα έξη πεννών. Χόρτασε ο κόσμος ωραία έγχρωμα έργα χωρίς να πολυκαταλαβαίνει τις υποθέσεις αφού δεν είχαν υπότιτλους και ξελογιάστηκε το φιλοθεάμον κοινό του Κάστρου με τα ινδιάνικα έργα και τα τραγούδια της περιπαθούς ΝΑΡΓΚΙΣ - ΛΕΪΛΑ. Οι Ινδοί ανέβασαν κι ένα δικό τους θεατρικό έργο στη γλώσσα τους το ΣΤΡΕΜΑΤΙ ΜΑΤΖΑΡΙ που κανείς δεν το κατάλαβε εκτός από τους ίδιους. Κατά την διάρκεια της αγγλικής κατοχής στο θέατρο δόθηκαν μερικές θεατρικές παραστάσεις από δικούς μας ερασιτέχνες θεατρόφιλους με πολλή επιτυχία όπως σε επανάληψη το Γλέντι στο Νησί, το Στραβόξυλο, ο Αρχοντοχωριάτης, η Ιφιγένεια και από ερασιτεχνικό θίασο της Καλύμνου το δραματικό θεατρικό έργο του Γιάννη Μαγκλή ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΗ ΜΠΟΡΑ με εξαιρετική επιτυχία. Η μοναδική ελληνική ταινία που παίχτηκε στο ΠΟΥΤΣΙΝΙ κατά την αγγλική περίοδο ήταν η ΜΑΡΙΑ ΠΕΝΤΑΓΙΩΤΙΣΣΑ του αιωνόβιου Μαδρά κατόπιν αδείας του εδώ Γραφείου Τύπου και Πληροφοριών. Επίσης η πρώτη ελληνική διάλεξη που δόθηκε στη Ρόδο έγινε στο θέατρο μετά το Πάσχα του 1945 λίγο μετά την απελευθέρωση από τον ιστορικό της Κρήτης ΜΟΥΡΕΛΛΟ με θέμα την Μάχη της Κρήτης. Μετά την Ενσωμάτωση το θέατρο ονομάστηκε ΕΘΝΙΚΟ και λειτούργησε σαν κινηματογράφος εκτός μιάς ολιγοήμερης περιόδου το καλοκαίρι του 1947 που φιλοξένησε το Εθνικό Θέατρο Αθηνών. Επίσης δόθηκε μιά ξιόλογη ομιλία από τον ακαδημαϊκό Σπύρο Μελά πρόεδρο τότε του Ελληνορουμανικού συνδέσμου με θέμα τους ιστορικούς δεσμούς Ελλάδας-Ρουμανίας. Σαν κινηματογραφική επιχείρηση το Εθνικό κάτω από την Διεύθυνση του Ευστάθιου Μαγκαρδά αντιπρόσωπου της εταιρίας Δαμασκηνός - Μιχαηλίδης απέδιδε αξιόλογα έσοδα στο Δήμο που το κράτος το παρεχώρησε, με τα οποία ο τότε δήμαρχος Μιχ. Πετρίδης προικοδοτούσε κι έκαμνε ομαδικούς γάμους απόρων στο Παρεκλήσι του Δημαρχείου. Μετά όμως την αποχώρηση της Κινηματογραφικής Εταιρίας το Εθνικό πήρε κυριολεκτικά την κάτω βόλτα από την τότε κακή διαχείριση του Δήμου, όπου το λαϊκό γνωμικό ΄΄εμπάτε σκύλοι αλέσετε κι αλεστικά μη δώσετε΄΄ βρήκε πλήρη εφαρμογή. Καταστράφηκαν τα καθίσματα, εξαφανίστηκαν τα πανάκριβα σκηνικά του που ήταν έργα τέχνης αντίγραφα των σκηνικών της Σκάλας του Μιλάνο, τα μουσικά του όργανα ήταν στη διάθεση του κάθε ανίδεου και αχρηστεύτηκαν οι κινηματογραφικές μηχανές του. Επακολούθησε το ΄΄θαύμα΄΄ της Επταετίας με τις αλησμόνητες εκείνες παιδαριώδεις διαλέξεις κατά παραγγελία και με πειθαναγκασμό των ομιλητών να εξάρουν το ΄΄νόημα της επαναστάσεως και της Ελλάδας Ελλήνων Χριστιανών΄΄ που μεταδίδοντο με μεγάφωνα για την πλύση εγκεφάλου των περιπατητών του Μαντρακίου, και τέλος να δοθεί στο Εθνικό η χαριστική βολή με την σκηνοθετημένη ΄΄εγκληματική΄΄ επισκευή που ξεπέρασε τα 40 εκατομμύρια δραχμές και κράτησε 10 χρόνια ενώ το ίδιο χτίστηκε εκ θεμελίων σε τρία χρόνια, γιανα συντελεστεί η σημερινή ΄΄πολυτελής΄ παραμόρφωσή του και η προβληματική λειτουργία του. Ας ελπίσουμε, το χρονικό αυτό του Εθνικού - αν και κάπως αργά αφού ότι στραβό και ανάποδο που μπορούσε να φανταστεί κανείς να γίνει, έγινε - να σταθεί αφορμή, ώστε η απεδώ και πέρα πορεία της λειτουργίας του να είναι συνετή για να μη συνεχιστούν οι περιπέτειες του που αρκετές φορές πυρπόλησαν σαν κεραυνοί το Ταμείο του Δήμου Ροδίων.
Αναρτήσεις
