Συνέντευξη της Ζωής Κοντόγιαννου με την κα Χαριστούλα Καρασάββα "Μετά την καταιγίδα... το ουράνιο τόξο"

Στις 30 Ιουνίου του 2011, παραμονή των Αγίων Αναργύρων, ένα ατύχημα άλλαξε ριζικά τη ζωή της κας Χαριστούλας. Από τότε ανεβαίνει έναν τεράστιο κι επίπονο Γολγοθά έχοντας ως στήριξη όχι μόνο τον άντρα της που δεν λείπει από το πλευρό της ούτε λεπτό αλλά επίσης την ελπίδα της και την πίστη της στον Θεό και στη ζωή.

Από την πρώτη στιγμή που άκουσα την ιστορία της ήθελα να την γνωρίσω και πριν λίγες μέρες η επιθυμία μου έγινε πραγματικότητα.

Πάντα πίστευα πως οι ήρωες που έχουμε όλοι στο μυαλό μας δεν είναι μακριά…κι είχα δίκιο! Οι ήρωες και οι ηρωίδες ζουν και παλεύουν ανάμεσά μας και καταφέρνουν με τον δικό τους ανεπανάληπτο τρόπο να καταπονούν τα θεριά και τους δράκους της ζωής και να βγαίνουν νικητές.

Τέτοιοι ακριβώς ήρωες είναι η Χαριστούλα και ο Ρουβήμ. Δυο άνθρωποι απλοί, γεμάτοι αγάπη, φιλοξενία και αλληλεγγύη.

Διασχίζοντας το σπιτικό τους αισθάνθηκα πως μπαίνω μέσα σε ένα βασίλειο που μπορεί να μην είχε χρυσά έπιπλα και κρυστάλλινη διακόσμηση, ξεχείλιζε όμως από τον πλούτο της ψυχής των ανθρώπων που το κατοικούν. Παρά τις κινητικές της δυσκολίες η Χαριστούλα μαζί με τον Ρουβήμ είχαν ετοιμάσει του κόσμου τα καλά και μας είχαν υποδεχτεί εμένα και τον άντρα μου με ένα τραπέζι γεμάτο λιχουδιές.

Το χαμόγελο δεν έλειπε από τα πρόσωπά τους. Όσο για το πρόσωπο της Χαριστούλας ένιωθα πως έλαμπε συνέχεια. «Αλήθεια, πως βγαίνει τόση λάμψη από έναν άνθρωπο που δυσκολεύεται να φέρει εις πέρας ακόμα και τα πιο απλά πράγματα;» αναρωτιόμουν και μέχρι το τέλος της βραδιάς είχα δώσει την απάντηση στον εαυτό μου.

Πάμε λοιπόν να γνωρίσουμε καλύτερα την κυρία Χαριστούλα και θα διαπιστώσετε κι εσείς το μεγαλείο της ψυχής της που κάνει το πρόσωπό της να λάμπει.

Κυρία Χαριστούλα μιλήστε μας για την καταγωγή σας

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στο νησί της Ρόδου στο χωριό Φάνες. Είχα όμορφα παιδικά χρόνια και έχω πολλές όμορφες παιδικές αναμνήσεις.

Όλα κυλούσαν όμορφα μέχρι…

Μέχρι τις 30 Ιουνίου 2011, παραμονή των Αγίων Αναργύρων. Αξέχαστη μέρα! Είχαμε κλείσει το καφενείο με τον Ρουβήμ και θελήσαμε να κάνουμε μια βόλτα με το μηχανάκι μας. Όλα εκείνη τη βραδιά λες και συνωμοτούσαν για να γίνει το ατύχημα. Ο Ρουβήμ ποτέ δεν με άφηνε να ανέβω στο μηχανάκι χωρίς κράνος. Η ζέστη ήταν αφόρητη όμως κι επέμεινα να μην το βάλω κι ενώ άλλες φορές εκείνος ήταν πιο πεισματάρης από εμένα εκείνο το βράδυ με άφησε να ανέβω χωρίς κράνος. Από τις Φάνες αποφασίσαμε σιγά σιγά να πάμε στην Κρεμαστή. Ο Ρουβήμ δεν έτρεχε! Ποτέ δεν έτρεχε! Δυστυχώς έσκασε το λάστιχο και χτύπησα με το κεφάλι στην άσφαλτο. Δεν είχα ούτε γρατζουνιά όμως είχα πολλαπλές κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις. Κινδύνευα να χάσω τη μάχη με τη ζωή όμως τα κατάφερα κι έζησα χάρη στην σωστή φροντίδα των γιατρών και στην σκέπη του Θεού της Παναγίας και των Αγίων. Εικοσιπέντε μέρες ήμουν σε κώμα. Ανήμερα της Αγίας Παρασκευής, που τόσο πολύ αγαπώ και πιστεύω, βγήκα από την μονάδα εντατικής θεραπείας. Η πρώτη ερώτηση που έκανα στο Ρουβήμ ήταν βέβαια τι είχε συμβεί και αν έβγαλε φωτογραφίες για να έχω να θυμάμαι από το ατύχημα. (η κυρία Χαριστούλα σκάει στα γέλια). Αργότερα όταν βγήκα από το νοσοκομείο δεν μπορούσα να περπατήσω για έναν ολόκληρο χρόνο. Είχα βάλει πείσμα όμως πως έπρεπε να ξανασταθώ στα πόδια μου για να ξανακάνω τον άντρα μου να χαμογελάσει. Και το κατάφερα!

Πόση δύναμη ψυχής και πόσα αποθέματα πίστης χρειάζεται κάποιος για να αντέξει ένα τέτοιο σοβαρό ατύχημα;

Χρειάζεται μεγάλη δύναμη, υπομονή και πίστη! Όχι μόνο από αυτόν που είναι τραυματισμένος αλλά και από τους δικούς του ανθρώπους. Εγώ όσο καιρό ήμουν σε κώμα δεν καταλάβαινα τίποτα. Ο Ρουβήμ όμως τα έζησε όλη την αγωνία κι όλο τον πόνο. Εκείνος άντεξε κι άντεξα κι εγώ μετά!

Που ακουμπήσατε για να αντέξετε;

Όπως είπα πρώτα από όλα στον άντρα μου! Εκείνος είχε γίνει πια και τα χέρια μου και τα πόδια μου και όλα! Ακόμα και σήμερα δεν φεύγει στιγμή από κοντά μου! Έχω όμως να πω κι ένα μεγάλο ευχαριστώ στην οικογένειά μου που ήταν και είναι συνέχεια κοντά μου και σε όλους τους φίλους και τους γνωστούς αλλά και στους άγνωστους που πέρασαν το κατώφλι του σπιτιού μου για να μου συμπαρασταθούν, να μου πουν έναν λόγο παρηγοριάς. Είναι πολύ σημαντικό να σε νοιάζονται οι άλλοι. Από την αγάπη τους παίρνεις δύναμη. Ακούμπησα και τον πόνο μου όμως στον Θεό, στην Παναγία μας, στους Αγίους μας. Είναι μεγάλο πράγμα η πίστη!

Θα ήθελα όμως να εκφράσω κι ένα μεγάλο ευχαριστώ στους γνωστούς κι αγνώστους αγγέλους επί της γης που μου στάθηκαν και μου συμπαραστάθηκαν στις πιο δύσκολες στιγμές της ζωής μου...πιστεύοντας σ αυτούς τους αγγέλους υπάρχει πάντα ελπίδα...

Τι ήταν αυτό που σας δυσκόλεψε περισσότερο;

Μου έλειπε η αυτονομία. Ήμουν ένα πολύ ενεργητικό άτομο. Όλα μόνη μου τα έκανα. Κι ύστερα βρέθηκα σε έναν καναπέ να μην μπορώ να κάνω τίποτα και να τα περιμένω όλα από τους άλλους. Αυτό ήταν με δυσκόλευε πολύ και με έριχνε ψυχολογικά. Τουλάχιστον τώρα μπορώ και σηκώνομαι και κάνω κάποιες δουλειές μόνη μου. Υπάρχουν πολύ χειρότερες περιπτώσεις από τη δική μου. Γι αυτό δεν παραπονιέμαι ούτε και ποτέ είπα «Γιατί σε μένα!

Ποιο είναι το μήνυμα που θέλετε να δώσετε σε αυτούς που καλούνται λόγω ενός ατυχήματος να δουν τη ζωή τους τελείως διαφορετικά αλλά και σε όλους τους ανθρώπους που αντιμετωπίζουν δυσκολίες;

Να μην το βάζουν κάτω! Να μην λυγίζουν! Να προσπαθούν! Αν δεν μπορείς με τον έναν τρόπο τότε κάντο με τον άλλο! Να ακουμπούν τον πόνο τους στους ανθρώπους που τους αγαπούν και να τον μοιράζονται! Μόνο έτσι μαλακώνει ο πόνος: όταν τον μοιράζεσαι κι όταν μιλάς κι ανοίγεις την ψυχή σου. Να μην κλίνονται στον εαυτό τους. Να απασχολούν το μυαλό τους με κάτι άλλο, να φεύγει από το πρόβλημά τους κι όλα σιγά σιγά γίνονται! Κι εμείς όλοι οι άλλοι να νοιαζόμαστε! Να κάνουμε έστω κι ένα τηλεφώνημα να δίνουμε κουράγιο στους άλλους! Εμένα οι φίλοι μου δεν με άφησαν ποτέ και τους ευγνωμονώ!

Πως ζείτε σήμερα; Περιγράψτε μας μια μέρα σας.

Κάθε πρωί θα ξυπνήσω και θα κάνω τον σταυρό μου και θα σταυρώσω όλες τις φωτογραφίες των παιδιών μου. Θα σταθώ στο εικονοστάσι μου και θα ψάλλω τα τροπάρια των Αγίων μου και της Παναγιάς μας. Κι ύστερα σιγά σιγά θα ασχοληθώ με το σπίτι. Όμως ο Ρουβήμ είναι η βοήθειά μου και το στήριγμά μου! Αυτός έχει αναλάβει να κάνει πια τα περισσότερα.

Περιγράψτε μας τον εαυτό σας με τρεις λέξεις.

Είμαι πολύ δυνατός άνθρωπος. Έχω πολλή υπομονή και επιμονή! Κι εύχομαι αυτήν μου τη δύναμη να την πάρουν και τα παιδιά μου!

Αν δίνατε έναν τίτλο για τη ζωή σας ποιος θα ήταν αυτός;

«Μετά την καταιγίδα, το ουράνιο τόξο…»

θα ήθελα όμως να μου επιτρέψεις να πω, πως για να έρθει αυτό το ουράνιο τόξο στη ζωή μου με βοήθησαν πάρα πολλοί άνθρωποι και τους οφείλω ένα δημόσιο ευχαριστώ! Ευχαριστώ λοιπόν από καρδιάς τους γιατρούς μου κύριο Στάγκα και τους κυρίους Μακρή, επίσης το νοσηλευτικό προσωπικό για την άριστη φροντίδα, όλο το χωριό που έκαναν αγρυπνία για να παρακαλέσουν τον Θεό για μένα.

Πάνω απ' όλα ευχαριστω όμως την οικογένεια μου, τους δικούς μου ανθρώπους που δεν έλειψαν, ούτε λείπουν κοντά μου καμία στιγμή.

Κυρία Χαριστούλα σας ευχαριστώ ολόψυχα για αυτήν την συζήτηση που είχαμε κι εύχομαι ο Θεός να σας έχει έτσι πάντα δυνατή!

Τους πίνακες στον τοίχο έχει ζωγραφίσει ο κος Ρουβήμ, ο σύζυγος της κας Χαριστούλας

Η κυρία Χαριστούλα επίσης γράφει πολύ όμορφα ποιήματα και κείμενα. Με την άδεια της σας παρουσιάζω λίγα από τα γραπτά της.

Γι αυτό απ' την καρδιά μου θα σας πω λόγια με σημασία.

Έχει η καρδιά μας νόμισμα στον ευεργέτη το δίνει αυτό.

Του λόγου είναι νόμισμα μια λέξη "ευχαριστώ"

Νιώθω αυτούς όπου γέρνουν κάτω από το βάρος μιας αρρώστιας, πόνου, θλίψης, εγκατάληψης, απελπισίας και αδιεξόδου.

Ακόμα και ο Χριστός λύγισε ανεβαίνοντας τον δρόμο του Γολγοθά.

Βρέθηκε όμως ο Σίμων από την Κυρηναία

σήκωσε και φορτώθηκε τον Σταυρό του Χριστού.

Γι αυτό ας ακουμπήσουμε κι ας αφήσουμε στα τρυπημένα χέρια του Χριστού ό,τι μας βαραίνει.

Λίγα πράγματα αξίζουν μέσα στη ζωή αυτή

Πράγματα που σε γεμίζουν

και αξίζουν για να ζεις

Μια καλημέρα από καρδιάς

και μία καλή κουβέντα

Μια βόλτα στη λιακάδα

Μια παρέα για πάντα

στης μοναξιάς τα δύσκολα

...Κι αν με ρωτάτε θα σας πω, πως είναι μεγάλη ευλογία να γνωρίζεις τέτοιους όμορφους ανθρώπους!

Συνέντευξη Ζωή Κοντόγιαννου

https://zoikontogiannou.blogspot.com/2021/02/blog-post_17.html?fbclid=IwAR0S1ojD4cxbetewhfazJ5AjXSqyLlV3CB6jWG-9CEOSWr-mt_oGWjZAndc

H Ζωή Κοντόγιαννου, kατάγεται από τη Ρόδο. Ζει κι εργάζεται στον Αρχάγγελο της Ρόδου, στον τόπο που μεγάλωσε, διδάσκοντας γερμανικά. Είναι παντρεμένη και μητέρα τεσσάρων παιδιών. Είναι επίσης ενεργό μέλος της ομάδας δημιουργικής γραφής της Ρόδου "Αγέρι Γραφής". Το παραμύθι "Το Μπαουλάκι της Αγάπης " είναι η πρώτη της επίσημη συγγραφική δουλειά. Έχει κάνει επίσης αυτοέκδοση το μυθιστόρημα με τίτλο "Δύναμη Ψυχής" ( Ο Άγγελος της καρδιάς μας ). Κείμενα της έχουν επισης δημοσιευτεί στην εφημερίδα Ροδιακή και στο λογοτεχνικό περιοδικό "Κέφαλος"

Το μοιρολόι του Χριστού Μεγάλη Πέμπτη στις Φάνες!!

Από ΧΑΡΗ ΚΑΡΑΣΑΒΒΑ

Μεγάλη Πέμπτη σήμερα (χθες) και ο Χριστός μας θα σηκώσει το Σταυρό του θα ανέβει το δρόμο του Γολγοθά θα Σταυρωθεί και θα αφήσει την τελευταία του πνοή .

Σαν παιδιά μας φαινόταν λίγο έως πολύ παράξενα όλα αυτά που ζούσαμε την Μεγάλη Εβδομάδα .

Πρωί Μ. Πέμπτης και σε όλο το χωριό κάπνιζαν όλοι οι παραδοσιακοί φούρνοι σκορπώντας μυρωδιές του σκήνου, μπερδεμένες με κανέλλα, σουσάμι και ψωμί ζεστό.

Να είναι καλά η Μάνα μου που τις μυρωδιές αυτές έφτασε να τις μυρίσουν και τα εγγόνια μου, δηλαδή τα δισέγγονα της.

Τα ψωμιά αυτά έπρεπε να μισοψηθούν , να κοπούν κομματάκια και να γίνουν παξιμαϊ (παξιμάδι).

Το παξιμάδι αυτό το βγαζανε από το φούρνο μετά το τέλος της Σταύρωσης του Χριστού και όλη νύχτα κρατς κρουτς μασούσαμε όλοι μικροί και μεγάλοι.

Αν σκεφτεί κανείς και τι πείνα είχαμε από τη νηστεία ήταν για μας ότι καλλίτερο .

Η νεολαία όμως του χωριού μας ξέροντας ότι οι γυναίκες όλες ήταν σίγουρα στην εκκλησία έκαναν επιδρομή στους φούρνους κλέβοντας το παξιμαϊ.

Οι μανάδες μας το ήξεραν και έκλειναν με διάφορους τρόπους την πόρτα του φούρνου αλλά άδικα, νιάτα βλέπεις.

Όσα παξιμάδια γλύτωναν το κλέψιμο τα έφερναν οι γυναίκες στην εκκλησιά και τα μοιραζόμασταν.

Ακόμα και σήμερα ορισμένες γυναίκες φτιάχνουν το παξιμάδι αλλά δυστυχώς τα νιάτα δεν το κλέβουν ποια.

Το βράδυ τις Μ. Πέμπτης όμως για μας τα παιδιά είχε και ένα μυστήριο. Ακούγαμε την μια γυναίκα να ερωτάει την άλλη θα ξημερωθείς; και λαχταρούσαμε και εμείς να έρθει το βράδυ γρήγορα .

Το βράδυ όλοι μαζί πηγαίνοντας για την εκκλησιά παίρναμε και τις κουβέρτες μας και την κουρελού μας .

Όταν τελείωνε η εκκλησιά ανεβαίναμε στον Νάρθηκα ( γυναικωνίτη) στρώναμε χάμω και μας έβαζαν εκεί να κοιμηθούμε εμάς τα παιδιά, και οι μητέρες μας κατέβαιναν όλες και καθόταν δίπλα στο Χριστό.

Όλη νύχτα έλεγαν το μοιρολόι του Χριστού και τα εγκώμια.

Κάθε λίγο πότε η μια πότε η άλλη ανέβαιναν να μας νοιαστούν νομίζοντας ότι κοιμόμασταν.

Που να μας πάρει όμως ο ύπνος εμάς .

Στο νου μας είχαμε άλλα περιμέναμε να δούμε το Χριστό νεκρό και νοιώθαμε και λίγο φόβο.

Το πρωί τα μαζεύαμε θυμιάζαμε το Χριστό και πηγαίναμε σπίτι να πλυθούμε να αλλάξουμε και αρχίσουμε να μαζεύουμε λουλούδια από τις αυλές για τον Επιτάφιο.

Πόσο διαφορετικά φάνταζαν στα μάτια μας όλα αυτά τότε .

Η κάθε ηλικία έχει τη δική τις μαγεία .

Αλήθεια τι θα θυμούνται τα εγγόνια μας και τι θα έχουν να διηγηθούν στα δικά τους εγγόνια αφού σιγά σιγά όλα αυτά ήθη και έθιμα σβήνουν;

Για όλους εσάς όμως που θα έρθετε στο χωριό μας για προσκύνημα τα παιδιά του Πολιτιστικού σας έχουν παξιμάδι.

Ελάτε να το δοκιμάσετε.

ΤΟ ΜΟΙΡΟΛΟΪ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ.

Σήμερα μαύρος ουρανός σήμερα μαύρη μέρα

Σήμερα εσταυρώσανε των Πάντων Βασιλεα

Σήμερα έβαλαν βουλή οι άνομοι Εβραίοι

Οι άνομοι και τα σκυλιά και οι τρισκαταραμένοι.

Η Παναγιά η Δέσποινα καθόταν μοναχή της

Τας προσευχάς της έκανε για το Μονογενή της.

Φωνή εξήλθε εξ ουρανού και από Αρχαγγέλου στόμα.

Σώνουν κυρά μου οι προσευχές σώνουν και οι μετάνοιες και τον Υιό Σου πιάσανε και σα φονιά τον πάνε και στου Πιλάτου τας αυλάς εκεί τον τυρανάνε.

Η Παναγιά ως τάκουσε έπεσε και λιγώθει.

Σταμνί νερό τις ρίχνουνε τρία κανάτια μόσχο και τρία το ποδόσταμο για να της έρθει ο νους της.

Και σαν τις ήρθε ο λογισμός και σαν της ήρθε η γνώση ζητά μαχαίρι να σφαγεί γκρεμνό να πάει να πέσει.

Λαβε κυρά μου υπομονή λαβε κυρά μου ανέση.

Αν λάβεις Συ υπομονή θα λάβει όλος ο κόσμος.

Η Μάρθα και η Μαγδαληνή και του Χριστού η μάνα και του Ιάκωβου η αδελφή και οι τέσσερεις αντάμα παίρνουν τη στράτα το στρατί - στρατί το μονοπάτι.

Και το στρατί τους έβγαλε εις του Πιλά την πόρτα.

Βρίσκουν την πόρτα σφαλιστή και τα κλειδιά παρμένα.

Η πόρτα από το φόβο της ανοίγει μοναχή της.

Τηρούν δεξιά τηρούν ζερβά κανένα δεν εβλέπουν.

Τηρούν και δεξιότερα βλέπουν τον Άγιο Γιάννη.

Άγιε μου Γιάννη δάσκαλε και βαπτιστή του Γιου μου.

Μην ειδές τον υιόκα μου και σε διδάσκαλο σου;

Εσύ που τον εγένησες και δεν τον εγνωρίζεις και μένα που ήταν Δάσκαλος πώς να τον εγνωρίσω;

Βλέπεις εκείνο Τον γυμνό Τον παραπονεμένο όπου φορεί πουκάμισο στο αίμα βουτηγμένο όπου φορεί στην κεφαλή αγκάθινο στεφάνι όπου φορεί στα πόδια του τα βάτα για σανδάλια;

Εκείνος είναι ο γυιόκας σου και με διδάσκαλος μου.

Η Παναγιά πλησίασε κοντά και τον ερωτάει.

Δε μου μιλάς παιδάκι μου δε μου μιλάς παιδί μου;

Τι να σου πω μανούλα μου που διάφορο δεν έχω.

Μόνο το Μέγα Σάββατο κοντά στο μεσημέρι που θα λαλήσει ο πετεινός σημάνουν οι καμπάνες τότε και Εσύ μανούλα μου θάχεις χαρές μεγάλες.

Πάνε να στρώσης τράπεζα να φαν τα πεινασμένα πάνε να λούσεις τα άλουστα που θλίβονται για μένα.

Όποιος τα λέει σώνεται και όποιος τα ακούει αγιάζει και όποιος τα καλοφουγκραστεί Παράδεισο θα πάρει Παράδεισο και Λίβανο από τον Άγιο Τάφο.

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΥΓΕΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗ!!

Ευχαριστήριο προς το Γενικό Νοσοκομείο Ρόδου «Ανδρέας Παπανδρέου».

Θα ήθελα να ευχαριστήσω όλους όσους συνέβαλαν με τον ένα η τον άλλο τρόπο στη διάσωση της γυναίκας μου μετά το τροχαίο ατύχημα που είχαμε στις 30/06/2011 και που λίγο έλειψε να της στοιχίσει τη ζωή!

Ευχαριστώ, τους διασώστες του ΕΚΑΒ κυρία Βασιλείου Λαμπρινή και κύριο Μεϊτανίδη Χαράλαμπο οι οποίοι μας παρέλαβαν από τον τόπο του ατυχήματος καθώς επίσης και όλους όσους ήταν υπηρεσία εκείνο το βράδυ και συντόνισαν άψογα την όλη διαδικασία!

Ευχαριστώ, τους γιατρούς και το προσωπικό στα έκτακτα περιστατικά για την άμεση βοήθεια που μας πρόσφεραν!

Ευχαριστώ, τον Διευθυντή της Μονάδας Εντατικής Θεραπείας κ. Τριανταφύλου Εμμανουήλ και το νοσηλευτικό προσωπικό για την περίθαλψη της Χαριστούλας επί 26 ημέρες!

Ευχαριστώ τους ανώνυμους αιμοδότες που πρόσφεραν αίμα!

Ευχαριστώ τον κ. Νίκο Ηλία Σαββάκη, τον Μιχάλη Σαββάκη και τη γυναίκα του Φετινή καθώς επίσης και τον αστυνόμο κ. Σηφη οι όποιοι ενημέρωσαν τηλεφωνικά το ΕΚΑΒ!!

Θα ήθελα να ευχαριστήσω ιδιαίτερα, τους γιατρούς, κ. Στάγκα Στέργο, Μακρή Δημήτριο, Μακρή Διονύσιο στους οποίους οφείλω τη ζωή της Χαριστούλας, καθώς επίσης και το προσωπικό της Νευροχειρουργικής Κλινικής το οποίο την περιέθαλψε με ανθρωπιά και περίσσια αγάπη!!
Τέλος, ευχαριστώ, τον Διευθυντή της Β΄ Χειρουργικής Κλινικής κ. Κουτσόπουλο τους γιατρούς κ.κ. Καράλλα Κωνσταντίνο, Σταθόπουλο Βασίλειο, Καραβόλια Γεώργιο, Μηνά Μηνά, Χατζημαργαρίτη Κλεάνθη, Χριστοφορίδη Χρήστο και Ψιλοβασιλόπουλο Γεώργιο καθώς επίσης και το προσωπικό της για την περίθαλψη μου!!

Ελπίζω να μην έχω ξεχάσει κάποιους γιατί οφείλω να πω σε ΟΛΟΥΣ ένα μεγάλο ευχαριστώ!!!

ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΟΛΟΥΣ από καρδιάς!!!!

Υ.Γ. Τελειώνοντας θα ήθελα να πω στον “άνθρωπο” ο οποίος είδε όλη τη σκηνή του ατυχήματος – δεν ευθύνεται σε τίποτα - και με άκουσε να εκλιπαρώ για βοήθεια, ότι δεν εγκαταλείπουν δυο ανθρώπους στο οδόστρωμα αφήνοντας τους μέσα στο σκοτάδι με κίνδυνο να τους πατήσει κάποιο διερχόμενο όχημα!!!

....Στιγμές.......:-)))

Κάπου στην όμορφη Απολακιά…..
Η θάλασσα... ο ουρανός… και το απέραντο του ορίζοντα.... Ο ήχος των κυμάτων… μουσική απόλαυση... Η άμμος ζεστή και φιλόξενη.. στην όαση ενός αμμόλοφου... Τι και αν είναι φουρτουνιασμένα τα κύματα;
Βρίσκουν και αυτά στεριά... βράχους… πετραδάκια και σπάνε...
Ομορφιές και στιγμές ζωής....
Πίνακες ζωγραφικής στο τοπίο αυτό τα κλαδιά που έχει μαζέψει η θάλασσα… και που με λίγη φαντασία... όχι ο Πικάσο… αλλά κανένας ζωγράφος δε μπορεί να δώσει ζωγραφίζοντας τα... την αξία που έχει η θεά τους...
Το μόνο που χρειάζεται, λίγη φαντασία και το ξερό κλαδί γίνεται όνειρο... στο όνειρο της φαντασίας...
Και έρχεται και η όρεξη.... μια ντοματούλα… λίγο τυράκι… λίγες ελίτσες.. Και η παρέα..... δυο... και φτάνουν....
Πολλά δε θέλει ο άνθρωπος.... μόνο στιγμές.............
Από ΧΑΡΗ ΚΑΡΑΣΑΒΒΑ

Η μάνα είναι μια!!!!

Μάνα!!!
Έρχεσαι στον κόσμο αυτό για να συνεχίσεις την ζωή.
Κάνεις τα αδύνατα δυνατά ,τα δύσκολα να φαίνονται εύκολα.
Παίζεις ρόλους δύσκολους και τα καταφέρνεις πάντα .
Λυγάς καμιά φορά …μα πάλι τα καταφέρνεις.
Η οικογένεια στηρίζεται σε δυο, στον πατέρα και στη μάνα .
Βαδίζουν μαζί στα δύσκολα και στα εύκολα , μοιράζονται χαρές ,μα και λύπες .
Όμως η μάνα είναι μάνα.
Σήμερα έχει την τιμητική της.
Γι’ αυτό ας της δώσουμε τα μπράβο που της αξίζουν
Μπράβο στη μάνα των Καλαβρύτων που μπόρεσε και άντεξε τόσο πόνο.
Μπράβο στη μάνα της Κατοχής που βγήκε ηρωίδα.
Μπράβο στη μάνα που έμεινε χήρα και μεγάλωσε άξια τα παιδιά της.
Μπράβο στη μάνα που έχει και μεγαλώνει παιδί με σπάνια χαρίσματα.
Μπράβο στη μάνα που μεγαλώνει και δε βαρυγκωμεί παιδί με ειδικές ανάγκες.
Μπράβο στη μάνα που έφερε στον κόσμο ένα παιδί για να σώσει το πρώτο της, δίνοντας του υγιή βλαστομύκητα.
Μπράβο στη μάνα που το παιδί της βλέπει και ζει μέσα από τα δικά της μάτια.
Μπράβο στην παρένθετη μάνα που φέρνει στον κόσμο το παιδί μιας άλλης μάνας χαρίζοντας της την ιδία τη ζωή .
Μπράβο στην ανάδοχη μάνα που έχει περίσσεμα αγάπης όχι μόνο για τα παιδιά και τα εγγόνια της , αλλά για πάρα πολλά παιδιά.
Μπράβο στην θετή μάνα και ξανά μπράβο ,που δίνει τον δικό της αγώνα ενάντια στη γραφειοκρατία για να μπορέσει να κάνει δικό της ένα παιδί μέσα από το ίδρυμα ,και να το μεγαλώσει καλύτερα και από τη μάνα που το γέννησε. δίνοντας του αγάπη και στοργή .
Μπράβο στη μάνα που σηκώνει τον Σταυρό των ναρκωτικών .
Θέλει δύναμη και αγάπη να μπορείς να στηρίξεις παιδιά που είναι άρρωστα και εθισμένα στις ουσίες και στο κύκλωμα αυτό.
Μπράβο που βρίσκει το θάρρος και τα βάζει με τους εμπόρους χωρίς να λογαριάζει τίποτα .
Μπράβο στην πολύτεκνη μάνα που μεγαλώνει με στέρηση ,αλλά με αξιοπρέπεια τα βλαστάρια της.
Μπράβο λοιπόν σε όλες τις μάνες που γέννησαν και που δεν γέννησαν παιδιά ,αλλά έδωσαν και δίνουν αγάπη και στοργή σε όλα τα παιδιά του κόσμου νοιώθοντας τα δικά τους .
Αυτό είναι που κάνει τη μάνα ξεχωριστή σ’ αυτό τον κόσμο .
Ένα μεγάλο ευχαριστώ στη μάνα μου που με έφερε σ’ αυτή τη ζωή ..
Μάνες ……χρόνια μας πολλά!!!

Μεγάλη Πέμπτη στις Φάνες και το μοιρολόι του Χριστού.

Μεγάλη Πέμπτη σήμερα και ο Χριστός μας θα σηκώσει το Σταυρό του θα ανέβει το δρόμο του Γολγοθά θα Σταυρωθεί και θα αφήσει την τελευταία του πνοή .
Σαν παιδιά μας φαινόταν λίγο έως πολύ παράξενα όλα αυτά που ζούσαμε την Μεγάλη Εβδομάδα .
Πρωί Μ. Πέμπτης και σε όλο το χωριό κάπνιζαν όλοι οι παραδοσιακοί φούρνοι σκορπώντας μυρωδιές του σκήνου, μπερδεμένες με κανέλλα, σουσάμι και ψωμί ζεστό.
Να είναι καλά η Μάνα μου που τις μυρωδιές αυτές έφτασε να τις μυρίσουν και τα εγγόνια μου, δηλαδή τα δισέγγονα της.
Τα ψωμιά αυτά έπρεπε να μισοψηθούν , να κοπούν κομματάκια και να γίνουν παξιμαϊ (παξιμάδι).
Το παξιμάδι αυτό το βγαζανε από το φούρνο μετά το τέλος της Σταύρωσης του Χριστού και όλη νύχτα κρατς κρουτς μασούσαμε όλοι μικροί και μεγάλοι.
Αν σκεφτεί κανείς και τι πείνα είχαμε από τη νηστεία ήταν για μας ότι καλλίτερο .
Η νεολαία όμως του χωριού μας ξέροντας ότι οι γυναίκες όλες ήταν σίγουρα στην εκκλησία έκαναν επιδρομή στους φούρνους κλέβοντας το παξιμαϊ.
Οι μανάδες μας το ήξεραν και έκλειναν με διάφορους τρόπους την πόρτα του φούρνου αλλά άδικα, νιάτα βλέπεις.
Όσα παξιμάδια γλύτωναν το κλέψιμο τα έφερναν οι γυναίκες στην εκκλησιά και τα μοιραζόμασταν.
Ακόμα και σήμερα ορισμένες γυναίκες φτιάχνουν το παξιμάδι αλλά δυστυχώς τα νιάτα δεν το κλέβουν ποια.
Το βράδυ τις Μ. Πέμπτης όμως για μας τα παιδιά είχε και ένα μυστήριο. Ακούγαμε την μια γυναίκα να ερωτάει την άλλη θα ξημερωθείς; και λαχταρούσαμε και εμείς να έρθει το βράδυ γρήγορα .
Το βράδυ όλοι μαζί πηγαίνοντας για την εκκλησιά παίρναμε και τις κουβέρτες μας και την κουρελού μας .
Όταν τελείωνε η εκκλησιά ανεβαίναμε στον Νάρθηκα ( γυναικωνίτη) στρώναμε χάμω και μας έβαζαν εκεί να κοιμηθούμε εμάς τα παιδιά, και οι μητέρες μας κατέβαιναν όλες και καθόταν δίπλα στο Χριστό.
Όλη νύχτα έλεγαν το μοιρολόι του Χριστού και τα εγκώμια.
Κάθε λίγο πότε η μια πότε η άλλη ανέβαιναν να μας νοιαστούν νομίζοντας ότι κοιμόμασταν.
Που να μας πάρει όμως ο ύπνος εμάς .
Στο νου μας είχαμε άλλα περιμέναμε να δούμε το Χριστό νεκρό και νοιώθαμε και λίγο φόβο.
Το πρωί τα μαζεύαμε θυμιάζαμε το Χριστό και πηγαίναμε σπίτι να πλυθούμε να αλλάξουμε και αρχίσουμε να μαζεύουμε λουλούδια από τις αυλές για τον Επιτάφιο.
Πόσο διαφορετικά φάνταζαν στα μάτια μας όλα αυτά τότε .
Η κάθε ηλικία έχει τη δική τις μαγεία .
Αλήθεια τι θα θυμούνται τα εγγόνια μας και τι θα έχουν να διηγηθούν στα δικά τους εγγόνια αφού σιγά σιγά όλα αυτά ήθη και έθιμα σβήνουν;
Για όλους εσάς όμως που θα έρθετε στο χωριό μας για προσκύνημα τα παιδιά του Πολιτιστικού σας έχουν παξιμάδι.
Ελάτε να το δοκιμάσετε.

ΤΟ ΜΟΙΡΟΛΟΪ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ.
Σήμερα μαύρος ουρανός σήμερα μαύρη μέρα
Σήμερα εσταυρωσανε των Πάντων Βασιλεα
Σήμερα έβαλαν βουλή οι άνομοι Εβραίοι
Οι άνομοι και τα σκυλιά και οι τρισκαταραμενοι .
Η Παναγιά η Δέσποινα καθόταν μοναχή της
Τας προσευχας της εκανε για το Μονογενη της .
Φωνή εξήλθε εξ ουρανού και από Αρχαγγέλου στόμα .
Σωνουν κυρά μου οι προσευχές σωνουν και οι μετανοιες και τον Υιό Σου πιασανε και σα φονιά τον πάνε και στου Πιλάτου τας αυλας εκεί τον τυρανανε .
Η Παναγιά ως τακουσε έπεσε και λιγωθει .
Σταμνί νερό τις ριχνουνε τρία κανάτια μόσχο και τρία το ποδόσταμο για να της έρθει ο νους της.
Και σαν τις ήρθε ο λογισμός και σαν της ήρθε η γνώση ζητά μαχαίρι να σφαγει γκρεμνο να πάει να πέσει .
Λαβε κυρά μου υπομονή λαβε κυρά μου άνεση.
Αν λάβεις Συ υπομονή θα λάβει όλος ο κόσμος .
Η Μάρθα και η Μαγδαληνή και του Χριστού η μάνα και του Ιάκωβου η αδελφή και οι τέσσερεις αντάμα παίρνουν τη στράτα το στρατί στρατί το μονοπάτι .
Και το στρατί τους έβγαλε εις του Πιλα την πόρτα.
Βρίσκουν την πόρτα σφαλιστη και τα κλειδιά παρμένα .
Η πόρτα από το φόβο της ανοίγει μοναχή της .
Τηρούν δεξιά τηρούν ζερβά κανένα δεν εβλεπουν .
Τηρούν και δεξιότερα βλέπουν τον Άγιο Γιάννη .
Άγιε μου Γιάννη δάσκαλε και βαπτιστή του Γιου μου .

Μην ειδές τον υιουκα μου και σε διδάσκαλο σου;
Εσύ που τον εγενησες και δεν τον εγνωριζεις και μένα που ήταν Δάσκαλος πώς να τον εγνωρισω;
Βλέπεις εκείνο το ψιλό τον παραπονεμένο όπου φορεί πουκάμισο στο αίμα βουτηγμένο όπου φορεί στην κεφαλη αγκάθινο στεφάνι όπου φορεί στα πόδια του τα βάτα για σανδάλια;
Εκείνος είναι ο γυιόκας σου και με διδάσκαλος μου .
Η Παναγιά πλησίασε κοντά και τον ερωτάει .
Δε μου μιλάς παιδάκι μου δε μου μιλάς παιδί μου;
Τι να σου πω μανούλα μου που διάφορο δεν έχω .
Μόνο το Μέγα Σάββατο κοντά στο μεσημέρι που θα λαλήσει ο πετεινός σημάνουν οι καμπάνες τότε και Εσύ μανούλα μου θαχεις χαρές μεγάλες.
Πάνε να στρώσης τράπεζα να φαν τα πεινασμένα πάνε να λούσεις τα άλουστα που θλίβονται για μένα .
Όποιος τα λέει σωνεται και όποιος τα ακούει αγιάζει και όποιος τα καλοφουγκραστει Παράδεισο θα πάρει Παράδεισο και Λίβανο από τον Άγιο Τάφο.
ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΥΓΕΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗ!!

Έθιμο του Λαζάρου στις Φάνες!!

Μνήμες από τα παλιά από τη Χάρη Καρασάββα.

Περιμένοντας τα παιδιά για να μας πουν τον Λάζαρο και μαζί με αυτά την εγγονή μου, η μνήμη με γυρνά χρόνια πίσω. Θα γίνω ξανά παιδί και θα αναπολήσω τα χρόνια που εμείς σαν παιδιά λέγαμε τον Λάζαρο. Στα χρόνια τα δικά μας όλα τα παιδιά από την Παρασκευή το πρωί αρχίζαμε να μαζεύουμε μαργαρίτες ποιος θα μαζέψει τις ποιο πολλές . Το πρωί του Σαββάτου όλα λουσμένα και καθαρά και το ποιο σπουδαίο μας νήστευαν 2-3 μέρες πριν και ήταν το ιερότερο πράγμα. Γραμμή με τους δασκάλους μας για εκκλησιασμό και Θεια Κοινωνία.

Και μετά ραντεβού ξανά στο σχολείο για να ντύσουμε τον Λάζαρο και να μην αφήσουμε σπίτι για σπίτι χωρίς να μπούμε. Από τότε μέχρι και σήμερα πιστεύω πως το θεωρούν πολύ καλό να μπει ο Λάζαρος στο σπίτι τους.

Μερικά παιδιά κρατούσαν καλαθάκια που αργότερα θα γέμιζαν με αυγά από τις νοικοκυρές των σπιτιών που πηγαίναμε. Ένα παιδί είχε ένα κουτί που μας ρίχναμε λεφτά. Χαιρόμασταν με τα αυγά που γέμιζε το καλάθι μας αλλά ποιο πολύ χαιρόμασταν για τα λεφτά που μας ρίχνανε στο κουτάκι μας Ρίχναμε στα σπίτια μαργαρίτες και μοιράζαμε σταυρουδάκια. Χρόνια όμορφα χρόνια αθωότητας και λιτότητας. Στο τέλος πηγαίναμε στο σπίτι της Κυρίας Κικής Μαντικού τις δασκάλας μας και μετρούσαμε πόσα αυγά και πόσα λεφτά μαζέψαμε. Τα αυγά τα στέλναμε στο ορφανοτροφείο της Ρόδου.

Και τώρα αυτό που περιμέναμε όλα τα παιδιά. Η κυρία Κική μας μοίραζε τα λεφτά που θέλω να σας πω ότι έφταναν δεν έφταναν για τον καθένα για ένα παγωτό. Όμως αυτό το παγωτό είχε γεύση προσμονής και λαχτάρας για να το πάρουμε γιατί κακά τα ψέματα τώρα τα παιδιά τα έχουν όλα αλλά δεν έχουν μάθει να τα σέβονται και να εκτιμούν. Έχω φάει αμέτρητες φορές παγωτό αλλά τη λαχτάρα που είχα γι αυτό το παγωτό, δεν την έχω ξανανιώσει ποτέ. Όσο για τα αυγά τα παιδιά που δυστυχώς είναι στο Ορφανοτροφείο δεν τα έχουν ανάγκη πια. Έχουν ανάγκη όμως για μια αγκαλιά ένα παιχνίδι ένα ρούχο και όχι μόνο τις Άγιες μέρες που γινόμαστε όλοι φιλάνθρωποι αλλά πάντα.

Και τώρα στο παρών.

Σήμερα τα παιδιά θα μαζεύουν Ευρώ. Σήμερα ακόμα και οι μαργαρίτες δε θα μυρίζουν το ίδιο όπως πριν. Παγωτό με τα λεφτά που θα μαζέψουν δεν ξέρω αν έχει. Θέλω να πιστεύω όμως πως θα έχει χαρά λαχτάρα και προσμονή για κάθε σπίτι πάντα ο Λάζαρος.

Κι εύχομαι ΑΝΑΣΤΑΣΗ και στις καρδιές μας

Και του χρόνου.