Η Μάχη της Δωδεκανήσου του Β' Παγκοσμίου Πολέμου

Μάχη της Δωδεκανήσου

Μάχη της Δωδεκανήσου (1943)
Μέρος του Μεσογειακού θεάτρου του Β' Π.Π.
Χρονολογία	8 Σεπτεμβρίου – 22 Νοεμβρίου 1943
Τόπος	Δωδεκάνησα, Αιγαίο πέλαγος
Έκβαση	Νίκη των δυνάμεων του Άξονα
Αντιμαχόμενοι
Ναζιστική Γερμανία  Ηνωμένο Βασίλειο  Ιταλία  Ελλάδα  Νότια Αφρική
Ηγετικά πρόσωπα
Φρίντριχ-Βίλχελμ Μύλερ  Ρόμπερτ Τίλνεϊ
Ηγετικά πρόσωπα
Φρίντριχ-Βίλχελμ Μύλερ

Η Μάχη της Δωδεκανήσου του Β' Παγκοσμίου Πολέμου ήταν μια προσπάθεια των συμμαχικών δυνάμεων να καταλάβουν τα ιταλοκρατούμενα Δωδεκάνησα στο Αιγαίο, μετά από την παράδοση της Ιταλίας τον Σεπτέμβριο του 1943, και να τα χρησιμοποιήσουν ως βάσεις για επιθέσεις εναντίον των γερμανοκρατουμένων Βαλκανίων. Η συμμαχική απόπειρα απέτυχε και τα Δωδεκάνησα κατελήφθησαν από τους Γερμανούς μέσα σε δύο μήνες, ενώ οι σύμμαχοι υπέστησαν μεγάλες απώλειες τόσο σε ανθρώπινες ζωές όσο και σε πλοία. Οι επιχειρήσεις στα Δωδεκάνησα διήρκεσαν από τις 8 Σεπτεμβρίου έως τις 22 Νοεμβρίου 1943.

Αεροσκάφος Junkers Ju-52m της Luftwaffe το οποίο κατερρίφθη 

στις 13 Νοεμβρίου 1943 κατά τη διάρκεια της Μάχης της Λέρου

Υπόβαθρο.

Τα Δωδεκάνησα βρίσκονταν υπό ιταλική κατοχή από τον Ιταλοτουρκικό πόλεμο του 1911. Κατά τη διάρκεια της ιταλικής κατοχής τα στρατηγικής σημασίας νησιά έγιναν το κέντρο των αποικιακών φιλοδοξιών της Ιταλίας στην Ανατολική Μεσόγειο. Η Ρόδος, το μεγαλύτερο από τα νησιά αποτελούσε σημαντική στρατιωτική και αεροπορική βάση. Η Λέρος με το βαθύ λιμάνι της στο Λακκί (Πόρτο Λάγο) είχε μεταμορφωθεί σε μία βαρύτατα οχυρωμένη αεροναυτική βάση.

Μετά την πτώση της ηπειρωτικής Ελλάδας τον Απρίλιο του 1941 και τη συμμαχική ήττα στη μάχη της Κρήτης τον Μάιο, η Ελλάδα και τα νησιά της βρίσκονταν υπό την κατοχή των γερμανικών και ιταλικών δυνάμεων. Με την ήττα των δυνάμεων του Άξονα στη Βόρεια Αφρική την άνοιξη του 1943 ο Ουίνστον Τσώρτσιλ, ο οποίος ενδιαφερόταν έντονα για αυτή την περιοχή, έστρεψε τις βλέψεις του προς τα νησιά αυτά. Οι Βρετανοί σχεδίαζαν μια επιχείρηση για την κατάληψη των Δωδεκανήσων και της Κρήτης, όχι μόνο για να στερήσουν από τις δυνάμεις του Άξονα από τις προκεχωρημένες βάσεις τους στη Μεσόγειο αλλά και να ασκήσει πίεση στην ουδέτερη Τουρκία να εμπλακεί στον πόλεμο. Η ιδέα του Τσώρτσιλ αφορούσε τη δημιουργία μίας εναλλακτικής διαδρομής προς τη Ρωσία μέσω των Δαρδανελίων από αυτή που ακολουθούσαν τις αρκτικές νηοπομπές. Η τελική έγκριση για τις επιχειρήσεις δόθηκε στη Σύνοδο της Καζαμπλάνκα και ο Τσώρτσιλ διέταξε τους διοικητές του να καταστρώσουν τα σχέδια στις 27 Ιανουαρίου 1943.

Τα σχέδια, με την κωδική ονομασία «Επιχείρηση Accolade», αφορούσαν μια επίθεση στη Ρόδο και την Κάρπαθο από τρεις μεραρχίες πεζικού, μία τεθωρακισμένη ταξιαρχία και τις σχετικές δυνάμεις υποστήριξης. Η απόβαση στην Κρήτη, ή οποία ήταν καλά οχυρωμένη και διέθετε ισχυρή γερμανική φρουρά, απορρίφθηκε. Το κύριο πρόβλημα που αντιμετώπιζαν οι εμπνευστές της επιχείρησης ήταν η δυσκολία να αντιμετωπίσουν το 10 Αεροπορικό Σώμα (X Fliegerkorps) της Γερμανικής Πολεμικής Αεροπορίας (Luftwaffe) εξαιτίας της ελλιπούς αεροπορικής κάλυψης, μιας και τα Αμερικανικά και Βρετανικά αεροσκάφη επιχειρούσαν από βάσεις στην Κύπρο και τη Μέση Ανατολή. Το εγχείρημα επιδεινώνονταν περαιτέρω από τις ανάγκες της επικείμενης απόβασης στη Σικελία. Οι Ηνωμένες Πολιτείες ήταν σκεπτικές για την επιχείρηση, η οποία θεωρούσαν θα είχε πολιτικά πλεονεκτήματα μεταπολεμικά μόνο για τη Μεγάλη Βρετανία και ήταν μία περιττή εκτροπή από το κύριο μέτωπο της Ιταλίας. Αρνήθηκαν λοιπόν να υποστηρίξουν την επιχείρηση, προειδοποιώντας τους Βρετανούς ότι αν προχωρούσαν με την υλοποίηση του σχεδίου τους θα το έπρατταν μόνοι τους.

Καθώς η παράδοση των Ιταλών φαινόταν ολοένα και πιο πιθανή, τον Αύγουστο του 1943 οι Βρετανοί ξεκίνησαν τις προετοιμασίες για να αποκτήσουν το πλεονέκτημα από μια πιθανή ιταλογερμανική ρήξη, με τη μορφή μίας μικρότερης σε κλίμακα επιχείρησης. Μια δύναμη βασιζόμενη στην 8η Ινδική Μεραρχία άρχισε να συγκεντρώνεται και ζητήθηκε αμερικανική βοήθεια για την παραχώρηση μοιρών μαχητικών αεροσκαφών μεγάλης εμβέλειας P-38 Lightning. Ως συνέπεια όμως της Διάσκεψης του Κεμπέκ και της αμερικανικής άρνησης για συνδρομή στα βρετανικά σχέδια οι δυνάμεις και τα πλοία που προορίζονταν για την «Επιχείρηση Accolade» εστάλησαν σε άλλα μέτωπα, σχεδόν μία εβδομάδα πριν από τη συνθηκολόγηση της Ιταλίας στις 8 Σεπτεμβρίου.

Αρχικές συμμαχικές και γερμανικές κινήσεις – Η πτώση της Ρόδου.

Με την ανακοίνωση στης Ανακωχής οι ιταλικές φρουρές στα περισσότερα νησιά των Δωδεκανήσων ήθελαν είτε να αλλάξουν πλευρά και να πολεμήσουν στο πλευρό των Συμμάχων είτε να επιστρέψουν στα σπίτια τους. Όμως, αναμένοντας την ιταλική συνθηκολόγηση, οι γερμανικές δυνάμεις, επιχειρώντας από την ηπειρωτική Ελλάδα, προωθήθηκαν γρήγορα σε πολλά από τα νησιά ώστε να ανακτήσουν τον έλεγχο. Οι γερμανικές δυνάμεις ήταν τμήμα της 12ης Στρατιάς που διοικούνταν από τον Πτέραρχο Αλεξάντερ Λαιρ (Generaloberst Alexander Löhr).

Η σημαντικότερη γερμανική δύναμη στα Δωδεκάνησα ήταν η Μεραρχία Εφόδου «Ρόδος» (Sturm-Division Rhodos), με 7.500 άνδρες, υπό τη διοίκηση του υποστράτηγου Ούλριχ Κλέμαν (Generalleutnant Ulrich Kleemann). Η μεραρχία είχε δημιουργηθεί κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού στη Ρόδο, που αποτελούσε το διοικητικό κέντρο των Δωδεκανήσων και διέθετε τρία στρατιωτικά αεροδρόμια. Αυτός ήταν και ο λόγος που η Ρόδος ήταν ο κύριος στρατιωτικός στόχος τόσο των Συμμάχων όσο και των Γερμανών.

Στις 8 Σεπτεμβρίου η ιταλική φρουρά στο Καστελόριζο παραδόθηκε σε ένα βρετανικό απόσπασμα, το οποίο ενισχύθηκε τις επόμενες ήμερες από πλοία των συμμαχικών ναυτικών. Την επόμενη ήμερα μία βρετανική αντιπροσωπεία, με επικεφαλής των Λόρδο Τζέλικο, έπεσε με αλεξίπτωτο στη Ρόδο προκειμένου να πείσει τον Ιταλό διοικητή, Ναύαρχο Ινίγκο Καμπιόνι, να ενωθεί με τους Συμμάχους. Οι άμεσες ενέργειες των γερμανικών δυνάμεων όμως πρόλαβαν τους Συμμάχους. Χωρίς να περιμένουν τους Ιταλούς να αποφασίσουν ο Κλήμαν επιτέθηκε στην Ιταλική φρουρά των 40.000 ανδρών στις 9 Σεπτεμβρίου και την ανάγκασε να παραδοθεί στις 11 Σεπτεμβρίου. Η απώλεια της Ρόδου κατάφερε ένα βαρύ και κρίσιμο χτύπημα στις συμμαχικές ελπίδες.

Παρά την απώλεια της Ρόδου η Βρετανική Ανώτατη Διοίκηση επέμεινε στην κατοχή των υπολοίπων νήσων, κυρίως των τριών μεγαλύτερων, της Κω, της Σάμου και της Λέρου. Οι Γερμανοί είχαν διασπαρεί στο Αιγαίο ενώ οι Σύμμαχοι είχαν απόλυτη υπεροχή σε θάλασσα και η αεροπορική κάλυψη, την οποία παρείχαν δύο μοίρες Spitfire (η 7η Μοίρα της Νοτιοαφρικανικής Πολεμικής Αεροπορίας και η 74η Μοίρα της RAF) από την Κω κρίνονταν επαρκής[7]. Ήλπιζαν ότι από αυτά τα νησιά, με τη συνδρομή των Ιταλών, μία επίθεση εναντίον της Ρόδου θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί[8]. Έτσι από τις 10 έως τις 17 Σεπτεμβρίου η Βρετανική 234η Ταξιαρχία Πεζικού, υπό τη διοίκηση του υποστράτηγου Φ. Τζ. Ρ. Μπρίτορους (Major General F. G. R. Brittorous), προερχόμενη από τη Μάλτα, μαζί με 160 άνδρες της SBS, 130 άνδρες από το LRDG, τον 1ο Λόχο του 11ου Τάγματος Αλεξιπτωτιστών[9] και αποσπάσματα του ελληνικού Ιερού Λόχου κατέλαβαν τα νησιά Κω, Κάλυμνο, Σάμο, Λέρο, Σύμη και Αστυπάλαια, με την υποστήριξη πλοίων του Βρετανικού και Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού. Η γερμανική αντίδραση ήταν άμεση. Στις 19 Σεπτεμβρίου η Κάρπαθος, η Κάσος και τα ιταλοκρατούμενα νησιά των Σποράδων και των Κυκλάδων ήταν σε γερμανικά χέρια. Στις 23 Σεπτεμβρίου ο αντιστράτηγος Φρίντριχ Βίλχελμ Μύλλερ (Generalleutnant Friedrich-Wilhelm Müller) έλαβε εντολή να καταλάβει την Κω και τη Λέρο. Ο Μύλλερ ήταν διοικητής της 22ης Μεραρχίας Πεζικού που φρουρούσε το «Φρούριο Κρήτη».

Η μάχη της Κω.

Αναγνωρίζοντας το ζωτικό ρόλο του μοναδικού αεροδρομίου των Συμμάχων στην Κω η γερμανική 10η Αεροπορική Δύναμη (X Fliegerkorps) άρχισε στις 18 Σεπτεμβρίου να πραγματοποιεί βομβαρδισμούς, τόσο στο αεροδρόμιο όσο και σε θέσεις των Συμμάχων στο νησί. Παράλληλα άρχισαν να φτάνουν ενισχύσεις σε αεροσκάφη, παρέχοντας στους Γερμανούς 362 επιχειρησιακά αεροσκάφη στην περιοχή του Αιγαίου έως την 1η Οκτωβρίου.

Οι Βρετανικές δυνάμεις στην Κω αποτελούνταν από 1.500 άνδρες, 680 από τους οποίους άνηκαν στo 1ο Τάγμα Ελαφρού Πεζικού του Ντάρχαμ (1st Bn, Durham Light Infantry) και οι υπόλοιποι ήταν κυρίως προσωπικό της ΡΑΦ ενώ υπήρχαν και 3.500 Ιταλοί του 10ου Συντάγματος της 50ης Μεραρχίας Πεζικού «Βασίλισσα» ("Regina"). Στις 3 Οκτωβρίου οι Γερμανοί ξεκίνησαν ρίψεις αλεξιπτωτιστών και αμφίβιες αποβάσεις, σε μία επιχείρηση που έγινε γνωστή ως «Επιχείρηση Πολική Αρκούδα» (Unternehmen Eisbär), και έφτασαν στις παρυφές της πρωτεύουσας του νησιού αργότερα την ίδια μέρα. Οι Βρετανοί υποχώρησαν κατά τη διάρκεια της νύχτας και παραδόθηκαν την επόμενη ημέρα. Η πτώση της Κω αποτέλεσε καίριο χτύπημα για τους Βρετανούς καθώς τους αποστέρησε από την απαραίτητη αεροπορική κάλυψη. Οι Γερμανοί αιχμαλώτισαν 1388 Βρετανούς και 3145 Ιταλούς. Στις 3 Οκτωβρίου γερμανικά στρατεύματα εκτέλεσαν του αιχμάλωτο Ιταλό διοικητή του νησιού Συνταγματάρχη Φελίτσε Λέγγιο (Felice Leggio) και 101 από τους αξιωματικούς του. Οι εκτελέσεις αυτές έγιναν σύμφωνα με τη διαταγή του Αδόλφου Χίτλερ στις 11 Σεπτεμβρίου να εκτελούνται οι αιχμάλωτοι Ιταλοί αξιωματικοί.

Η μάχη της Λέρου.

Μετά την πτώση της Κω η ιταλική φρουρά της Καλύμνου παραδόθηκε, παρέχοντας στους Γερμανούς μία πολύτιμη επιχειρησιακή βάση εναντίον του επόμενου στόχου τους, της Λέρου. Η επιχείρηση, με την κωδική ονομασία «Επιχείρηση Λεοπάρδαλη» (Unternehmen Leopard), είχε αρχικά σχεδιαστεί για τις 9 Οκτωβρίου, όμως στις 7 Οκτωβρίου το Βρετανικό Βασιλικό Ναυτικό αναχαίτισε και κατέστρεψε τη γερμανική νηοπομπή που κατευθύνονταν στην Κω. Πέρα από την απώλεια αρκετών εκατοντάδων ανδρών οι Γερμανοί έχασαν τα περισσότερα από τα βαριά αποβατικά σκάφη τους. Οι Γερμανοί αναγκάστηκαν να φέρουν σιδηροδρομικά και στις 5 Νοεμβρίου είχαν καταφέρει να σχηματίσουν ένα στόλο 24 ελαφρών οπλιταγωγών. Για να αποφύγουν τον εντοπισμό από τις συμμαχικές ναυτικές δυνάμεις τα διασκόρπισαν σε διαφορετικά νησιά του Αιγαίου και τα έκρυψαν. Παρά τις συμμαχικές προσπάθειες να εντοπίσουν και να καταστρέψουν τον εχθρικό στόλο, καθώς και τους διαρκείς βομβαρδισμούς των λιμανιών των γερμανοκρατούμενων νησιών, οι Γερμανοί υπέστησαν μικρές απώλειες και κατόρθωσαν να συγκεντρώσουν το στόλο τους, υπό τη διοίκηση του υποστρατήγου Μύλλερ, για την επικείμενη «Επιχείρηση Τυφώνα» (Unternehmen Taifun) στις 12 Νοεμβρίου.

Η γερμανική δύναμη εισβολής αποτελούνταν από προσωπικό προερχόμενο από όλους τους κλάδους της Βέρμαχτ, συμπεριλαμβανομένων βετεράνων από την 22η Μεραρχία Πεζικού, ένα τάγμα αλεξιπτωτιστών (Fallschirmjäger) και ένα λόχο αμφίβιων επιχειρήσεων από τις μονάδες ειδικών δυνάμεων (Brandenburger).

Η συμμαχική φρουρά της Λέρου αποτελούνταν από το σύνολο σχεδόν της 234ης Ταξιαρχίας Πεζικού, περίπου 3.000 από το 2ο Τάγμα, τους Βασιλικούς Ιρλανδούς Τυφεκιοφόρους (The Royal Irish Fusiliers), υπό τη διοίκηση του Αντισυνταγματάρχη Μώρις Φρεντς, το 4ο Τάγμα, τους Buffs του Βασιλικού Συντάγματος του Ανατολικού Κεντ (The Royal East Kent Regiment), το 1ο Τάγμα του Βασιλικού Συντάγματος του Λάνκαστερ (The King's Own Royal Regiment (Lancaster)) και το 2ο λόχο του 2ου Τάγματος του Βασιλικού Συντάγματος του Δυτικού Κεντ (Queen's Own Royal West Kent Regiment), υπό τη διοίκηση του ταξίαρχου Ρόμπερτ Τίλνεϊ, ο οποίος ανέλαβε τη διοίκηση στις 5 Νοεμβρίου. Υπήρχαν επίσης περίπου 8000 τακτικοί Ιταλοί στρατιώτες, κυρίως ναύτες, υπό τη διοίκηση του ναυάρχου Λουίτζι Μασκέρπα.

Η Λέρος υπήρξε στόχος διαρκών αεροπορικών από τη Luftwaffe, οι οποίοι ξεκίνησαν στις 26 Σεπτεμβρίου και είχαν ήδη προκαλέσει σημαντικές απώλειες και ζημιές τόσο στους υπερασπιστές του νησιού όσο και στις ναυτικές δυνάμεις. Τις πρώτες ώρες της 12ης Νοεμβρίου η γερμανική δύναμη εισβολής, χωρισμένη σε δύο ομάδες, προσέγγισε το νησί από τα ανατολικά και τα δυτικά. Παρά τις καθυστερήσεις σε ορισμένες περιοχές οι Γερμανοί κατόρθωσαν να δημιουργήσουν ένα προγεφύρωμα, την ώρα που αερομεταφερόμενες δυνάμεις προσγειώθηκαν επιτυχώς στο όρος Ράχη, στο μέσο του νησιού. Αποκρούοντας τις συμμαχικές αντεπιθέσεις και μετά την ενίσχυση των δυνάμεων τους το επόμενο βράδυ οι Γερμανοί κατόρθωσαν γρήγορα να κόψουν το νησί στα δύο, με αποτέλεσμα οι Σύμμαχοι να παραδοθούν στις 16 Νοεμβρίου. Οι Γερμανοί είχαν 520 απώλειες και αιχμαλώτισαν 3.200 Βρετανούς και 5.350 Ιταλούς στρατιώτες .

Ναυτικές επιχειρήσεις.

Δεδομένου ότι το θέατρο των επιχειρήσεων αποτελούνταν από πληθώρα νησιών και του γεγονότος ότι τόσο οι Σύμμαχοι όσο και οι Γερμανοί έπρεπε να στηριχθούν σε ναυτικές δυνάμεις για ενισχύσεις και εφόδια, το ναυτικό κομμάτι της εκστρατείας ήταν ιδιαίτερα έντονο. Αρχικά η ναυτική παρουσία αμφότερων των πλευρών υπήρξε χαμηλή. Τα περισσότερα από τα συμμαχικά πλοία είχαν μεταφερθεί στην κεντρική Μεσόγειο για την υποστήριξη των επιχειρήσεων στην Ιταλία, ενώ οι Γερμανοί δεν διέθεταν μεγάλη ναυτική δύναμη στο Αιγαίο. Οι αεροπορικές δυνάμεις τους όμως τους χάριζαν αεροπορική υπεροχή, προκαλώντας πολλές απώλειες σε συμμαχικά πλοία.

Ο αντιναύαρχος Βέρνερ Λάνγκε (Werner Lange), ο Γερμανός Ναυτικός Διοικητής του Αιγαίου, προσπάθησε να ενισχύσει τις απομονωμένες γερμανικές φρουρές και πραγματοποίησε επιχειρήσεις εναντίον των συμμαχικών φρουρών, ενώ ταυτόχρονα προσπάθησε να μεταφέρει Ιταλούς αιχμαλώτους πολέμου στην ηπειρωτική χώρα, γεγονός που προκάλεσε πολλές τραγικές απώλειες. Ταυτόχρονα τα συμμαχικά πλοία προσπαθούσαν να αναχαιτίσουν τις γερμανικές ενέργειες. Κατά τη διάρκεια αυτών τον επιχειρήσεων η πρώτη συμμαχική απώλεια, στις 14 Σεπτεμβρίου, ήταν το υποβρύχιο του Ελληνικού Βασιλικού Ναυτικού Κατσώνης, το οποίο εμβολίστηκε και βυθίστηκε από το καταδιωκτικό υποβρυχίων UJ 2101. Στις 23 Σεπτεμβρίου το αντιτορπιλικό του Βρετανικού Βασιλικού Ναυτικού HMS Eclipse βύθισε την τορπιλάκατο TA 10 και το ατμόπλοιο Donizetti, στο οποίο επέβαιναν 1.576 Ιταλοί αιχμάλωτοι. Η ίδια τραγωδία επαναλήφθηκε ένα μήνα αργότερα, όταν βομβαρδιστικά B-25 της USAAF και Beaufighter της RAF βύθισαν το φορτηγό πλοίο Sinfra, στο οποίο επέβαιναν 2.389 Ιταλοί αιχμάλωτοι πολέμου, από τους οποίους σώθηκαν μόνο 539.

Στο σημείο αυτό επενέβη δυναμικά η Luftwaffe. Στις 26 Σεπτεμβρίου 25 Junkers 88 βύθισαν το ελληνικό αντιτορπιλικό Βασίλισσα Όλγα και το Βρετανικό HMS Intrepid στον όρμο Λακκί της Λέρου, την 1 Οκτωβρίου το ιταλικό αντιτορπιλικό Euro, ενώ στις 9 Οκτωβρίου βύθισαν το HMS Panther και προκάλεσαν σοβαρές ζημιές στο HMS Carlisle. Παράλληλα η περιορισμένη εμβέλεια των αντιτορπιλικών κλάσης Hunt HMS Aldenham, Πίνδος και Θεμιστοκλής δεν τους επέτρεψε να αναχαιτίσουν τη γερμανική νηοπομπή που κατευθύνονταν προς την Κω.

Οι απώλειες και από τις δύο πλευρές συνεχίστηκαν, παρόλο που μετά την πτώση της Κω και της αεροπορικής κάλυψης τα συμμαχικά ναυτικά επικεντρώθηκαν κυρίως σε αποστολές εφοδιασμού των απειλούμενων νήσων Λέρου και Σάμου, πραγματοποιώντας τις αποστολές τους κυρίως τη νύχτα. Από τις 22 έως τις 24 Οκτωβρίου ένα γερμανικό ναρκοπέδιο ανατολικά της Καλύμνου προκάλεσε τη βύθιση των HMS Hurworth και HMS Eclipse, ενώ το ΒΝ Αδριάς έχασε ολόκληρη την πλώρη του. Το πλοίο παρ'όλα αυτά κατάφερε να φτάσει στα τουρκικά παράλια και, μετά από επιτόπιες αυτοσχέδιες επισκευές, απέπλευσε για την Αλεξάνδρεια.

Τη νύχτα της 10 προς 11 Νοεμβρίου μία ομάδα που αποτελούνταν από τα βρετανικά αντιτορπιλικά HMS Petard, HMS Rockwood και το πολωνικό ORP Krakowiak βομβάρδισαν την Κάλυμνο και το HMS Faulknor την Κω, όπου συγκεντρώνονταν οι γερμανικές δυνάμεις για την επικείμενη επίθεση στη Λέρο. Παρόλα αυτά, η γερμανική νηοπομπή έφτασε με ασφάλεια στη Λέρο στις 12 Νοεμβρίου, συνοδευόμενη από περισσότερα από 25 πλοία, κυρίως καταδιωκτικά υποβρυχίων, τορπιλάκατους και ναρκαλιευτικά. Τις επόμενες νύχτες τα συμμαχικά αντιτορπιλικά προσπάθησαν να εντοπίσουν και να καταστρέψουν τα γερμανικά σκάφη, χωρίς όμως επιτυχία, και περιορίστηκαν στο βομβαρδισμό των γερμανικών θέσεων στη Λέρο. Όμως με την πτώση της Λέρου στις 16 Νοεμβρίου, τα συμμαχικά πλοία αποσύρθηκαν, εκκενώνοντας τις εναπομείνασες βρετανικές φρουρές.

Παράλληλα οι Γερμανοί είχαν αρχίσει να χρησιμοποιούν τα Do-217 της KG.100 μοίρας σε συνδυασμό με τον νέο τηλεκατευθυνόμενο πύραυλο Henschel Hs 293, σημειώνοντας δύο επιτυχίες, την πρόκληση σοβαρών ζημιών στο HMS Rockwood στις 11 Νοεμβρίου και τη βύθιση του HMS Dulverton δύο μέρες αργότερα[6]. Οι Σύμμαχοι, μεταξύ της 7ης Σεπτεμβρίου και της 18 Νοεμβρίου 1943, συνολικά έχασαν έξι αντιτορπιλικά και δύο καταδρομικά, ενώ άλλα δύο αντιτορπιλικά υπέστησαν ζημιές.

Συνέπειες.

Μετά την πτώση της Λέρου η Σάμος και τα άλλα μικρότερα νησιά εκκενώθηκαν. Οι Γερμανοί βομβάρδισαν τη Σάμο με αεροσκάφη Stuka (από το 1ο Σμήνος της 3ης Πτέρυρας Stuka στα Μέγαρα), αναγκάζοντας την ιταλική φρουρά, δυνάμεως 2.500 ανδρών, να παραδοθεί στις 22 Νοεμβρίου. Με την κατάληψη της Πάτμου, των Φούρνων και της Ικαρίας στις 18 Νοεμβρίου οι Γερμανοί ολοκλήρωσαν την κατάκτηση των Δωδεκανήσων, τα οποία κατείχαν μέχρι το τέλος του πολέμου. Η Μάχη της Δωδεκανήσου είναι μία από τις τελευταίες μεγάλες ήττες του Βρετανικού Στρατού στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και μία από τις τελευταίες γερμανικές νίκες. Η γερμανική νίκη επιτεύχθηκε κυρίως λόγω της απόλυτης αεροπορικής υπεροχής τους, η οποία προκάλεσε σημαντικές απώλειες στους Συμμάχους, ιδίως σε πλοία, και επέτρεψε τους Γερμανούς να ανεφοδιάζουν και να υποστηρίζουν τις δυνάμεις τους αποτελεσματικά.

Στα πλαίσια του Ολοκαυτώματος, η συμμαχική αποτυχία να καταλάβουν τα Δωδεκάνησα επηρέασε τον εβραϊκό πληθυσμό των νησιών. Στη Ρόδο, τα 1.700 μέλη της εβραϊκής κοινότητας συνελήφθησαν από τη Γκεστάπο τον Ιούλιο του 1944 και επιβίωσαν μόνο 160.

Λαϊκή κουλτούρα.

Η Μάχη της Δωδεκανήσου, και κυρίως η Μάχη της Λέρου, ενέπνευσε το μυθιστόρημα «Τα Κανόνια του Ναβαρόνε» του 1957 και την ομώνυμη κινηματογραφική ταινία του 1961.

https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9C%CE%AC%CF%87%CE%B7_%CF%84%CE%B7%CF%82_%CE%94%CF%89%CE%B4%CE%B5%CE%BA%CE%B1%CE%BD%CE%AE%CF%83%CE%BF%CF%85

Επίτιμος δημότης Ρόδου θα ανακηρυχθεί ο Σεραφείμ Αθανασίου

Σεραφείμ Αθανασίου (*)

6-4-2022:Αγαπητή Ροδιακή διαβάζοντας τα πιο κάτω που εσύ για μένα έγραψες, και εγώ εδώ αναδημοσιεύω, ένοιωσα μεγάλη συγκίνηση. Σε ευχαριστώ !!

ΡΟΔΙΑΚΗ 2 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2022.

Επίτιμος δημότης Ρόδου θα ανακηρυχθεί ο Σεραφείμ Αθανασίου. Ανήκει στην ομάδα των πρώτων χωροφυλάκων που τοποθετήθηκαν στη Ρόδο το 1947 .

Σε επίτιμο δημότη Ρόδου αποφάσισε να ανακηρύξει το Δημοτικό μας Συμβούλιο τον 97χρονο Σεραφείμ Αθανασίου, ο οποίος ήταν από τους πρώτους χωροφύλακες που στάλθηκαν στη Ρόδο, αμέσως μετά την Ενσωμάτωση

της Δωδεκανήσου το 1947! Την εισήγηση κατέθεσε ο δημοτικός σύμβουλος κος Αθανάσιος Στάμου, μετά από εντολή του Δημάρχου Ρόδου Αντώνη Καμπουράκη και το σώμα ενέκρινε τη σχετική πρόταση.

Ο Σεραφείμ Αθανασίου, ήταν από τους πρώτους χωροφύλακες που ήρθαν στο νησί της Ρόδου στις 29 Μαρτίου 1947 και σήμερα είναι ο τελευταίος επιζών της σειράς του. Είναι 97 ετών και ζει στον Βόλο μαζί με τη σύζυγο και την οικογένειά του, ενώ παρά την ηλικία του είναι άριστος χρήστης των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και ειδικά του Facebook στο οποίο είναι ενεργό μέλος σε καθημερινή βάση.

Όπως σημείωσε ο κος Θανάσης Στάμου, ο κος Αθανασίου ζει και αναπνέει για το νησί της Ρόδου, ενώ έχει δείξει την αγάπη του αμέτρητες φορές αρθρογραφώντας για τις ομορφιές της Δωδεκανήσου και τους κατοίκους της, με εκατοντάδες από τους οποίους έχει καθημερινή επαφή και άριστες σχέσεις.

Λόγω της ηλικίας του, επειδή η μετάβασή του στη Ρόδο θα είναι δύσκολη, αναμένεται να μεταβεί κλιμάκιο του Δήμου Ρόδου με επικεφαλής τον Δήμαρχο, στον Βόλο προκειμένου να γίνει επιτόπου η σχετική ανακήρυξη.

Καταχωρώ και την δική μου, προς τη Ροδιακή, απάντηση.

Η έκπληξη του «Στεριανού» Νησιώτη

Αγαπητή Ροδιακή. Με ξάφνιασες ευχάριστα με τα όσα για μένα, στο σημερινό σου φύλλο (2-4-2022), γράφεις αν και το γνώριζα επειδή φίλοι μου Ρόδιοι από τηλεφώνου «έτρεξαν» να με ενημερώσουν και θα το έκαναν αυτό προφανώς γιατί ήθελαν να με κάνουν να χαρώ όμως δεν το αποκλείω και «πονηρά» να σκέφτηκαν προκειμένου να προλάβουν να πάρουν πρώτοι τα «συχαρίκια» και το πέτυχαν!

Τους υποσχέθηκα ,λοιπόν, όταν έρθουν στο Βόλο, εκτός του καφέ που θα τους κεράσω θα τους ξεναγήσω-αν μου το επιτρέψει και η υγεία μου- πρώτα στο πανέμορφο βουνό των Κενταύρων, το Πήλιο, στο οποίο με ορθάνοικτα μάτια θα ατενίζουν τις ομορφιές του και στη συνέχεια θα τους οδηγήσω σε κανένα καλό τσιπουράδικο, από τα τόσα καλά που έχει ο Βόλος!

Όμως αυτό-τους είπα- να μη το « δέσουν» κόμπο- πως θα γίνει σε περίπτωση που είναι λίγοι σε αριθμό επειδή, σε αντίθετη περίπτωση , δεν «σκοπεύω» να ξοδέψω» όλη μου τη σύνταξη για « κέρασμα» και στη συνέχεια, με τέτοια ακρίβεια που μας «δέρνει» όλους μας, άντε να βγάλω πέρα το μήνα μου»!

Όμως όσοι και να είναι οι φίλοι μου και σε όποιο τσιπουράδικο «στρογγυλοκαθίσουν» δεν θα θέλουν να σηκωθούν και τα πιάτα με τα χταπόδια και τα άλλα ψαρικά γεμάτα θα έρχονται και άδεια θα φεύγουν και με ένα ούζο Αγχιάλου ή Τίρναβου που δεν υπάρχει καλύτερο!

Όμως-πέρα από ξεναγήσεις και τσιπουράδικα των καλών μου φίλων που έτρεξαν να πάρουν τα «συχαρίκια» θέλω αγαπητή μου «ΡΟΔΙΑΚΉ» με όλη μου την καρδιά ειλικρινά να σε ευχαριστήσω για το κολακευτικό σημερινό σου δημοσίευμα αλλά και για τα τόσα πολλά χρόνια που με φιλοξενείς δημοσιεύοντας τα όποια δικά μου χαζά ή έστω ανεκτά γραπτά μου με τα οποία με φέρνεις σε επαφή με πολλούς αγαπημένους Δωδεκανήσιους φίλους μου και όχι μόνο με αυτούς αλλά και με παιδιά προσφιλών μου συναδέλφων με τους οποίους στην όμορφη Δωδεκάνησο συνυπηρέτησα και σήμερα δεν υπάρχουν στη ζωή.

Ναι δυστυχώς δεν ζουν εν αντιθέσει με μένα τον Μαθουσάλα που με έχει ξέχασε ο Πανορμίτης της Σύμης και, καλά κάνει! Όσο μακριά μου μένει( ο μαχαιροβγάλτης Αρχάγγελος) τόσο περισσότερο τον αγαπώ. Και με αυτή μου την επικοινωνία με συγγενικά πρόσωπα φίλων και συναδέλφων αναπολώ περασμένες εποχές και συναισθηματικά πολλών στήθη «φουσκώνουν» και πιο πολύ τα δικά μου όταν η κουβέντα για Δωδεκάνησο περιστρέφεται και ιδιαίτερα στην πλανεύτρα Ρόδο καταλήγει !

Βέβαια αυτό που εγώ νοιώθω θα μπορούσε μόνο ένας Ροδίτης, που θα αγαπά τη Ρόδο, να το καταλάβει και τότε που για τον Α’ ή Β΄ λόγο μακριά από αυτή την όμορφη πολιτεία βρίσκεται όπως με μένα συμβαίνει!

Και, με αυτά που γράφω, δεν βάζω σε δεύτερη μοίρα τους κατοίκους της πόλεως Βόλου στην οποία και εγώ με την οικογένειά μου ζω και ευχάριστα αισθάνομαι! Αλλά, πώς να το κάνουμε, Ρόδος είναι αυτή και εκείνα τα παλιά δικά μου χρόνια που ανάμεσα σε δικού σας προγόνους έζησα δεν ξεχνιούνται εύκολα!

Φίλη μου Ροδιακή, θέλω μέσω του δικού σου εντύπου να ευχαριστήσω τον Δήμαρχο σας κ. Αντώνη Καμπουράκη, τον Αντιδήμαρχο κ. Θανάση Στάμο, αλλά και όλα τα μέλη του Δημοτικού σας συμβουλίου (πλειοψηφίας και μειοψηφίας) επειδή ομόφωνα ,όπως μαθαίνω, δέχτηκαν να μου απονείμουν αυτή την τιμητική διάκριση του Επιτίμου Δημότη της πόλεώς σας. Και θα μου επιτρέψεις να συμπληρώσω κάτι επειδή- αν δεν το γράψω, μπορεί και να "σκάσω"!

Σε μένα δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα: Το λέω αυτό επειδή νιώθω τόσο Ροδίτης όσο νιώθετε και εσείς όλοι που είστε γέννημα θρέμμα αυτής της όμορφης νήσου και αυτό το γνωρίζουν οι εδώ στο Βόλο φίλοι μου και όταν με βλέπουν και πριν φτάσω κοντά τους με « κακότητα», επειδή ζηλεύουν γιατί δεν είναι και αυτοί Ροδίτες, «μουρμουρίζουν»: «Έρχεται ο Ροδίτης». ,Και εγώ, όταν τους ακούω , καμαρώνω περισσότερο!

Όμως, πέρα από το τι εγώ νιώθω μέσα μου για την αγαπημένη μου Ρόδο πρέπει να ομολογήσω ότι είναι μεγάλη η τιμή που για μένα από το Δημοτικό σας Συμβούλιο πάρθηκε και , όπως και εσύ έγραψες, εντός των προσεχών ημερών πρόκειται και επίσημα να μου απονεμηθεί αυτή η εξαιρετική τιμή του επιτίμου σας Δημότη.

Αγαπητή μου φίλη, νοιώθω ορφανός. Είμαι ο τελευταίος επιζών των κάπου 600 συναδέλφων μου με τους οποίους πρώτοι, στις 31 Μαρτίου 1947 και προ αυτής της ημερομηνίας, πατήσαμε τα Άγια Χώματα της μαρτυρικής Δωδεκανήσου γι’ αυτό και εγώ νοερά αυτή την τιμή την μοιράζομαι με όλους εκείνους τους συναδέλφους οι οποίοι, μπορώ να πω περισσότερο από μένα, αγάπησαν την Δωδεκάνησο στην οποία όμως η πλανεύτρα Ρόδος κατέχει την πρωτοκαθεδρία!

Είμαι βέβαιος πως , με αυτό το αγκάλιασμα τέτοιας τιμής, οι ψυχές των συναδέλφων μου ήρεμες και χαρούμενες θα περιφέρονται ανά τους αιώνες στον ελεύθερο πλέον αέρα της Δωδεκανησιακής γης!

Χίλια λοιπόν ευχαριστώ στο Ροδιακό λαό για αυτή τη μέγιστη τιμή που στο πρόσωπό μου έκανε.

Και το λέω αυτό επειδή οι εκπρόσωποί του στο Δήμο της Ρόδου παμψηφεί, υπέρ αυτής της εξαιρετικής για μένα τιμής, ψήφισαν! Να είστε όλοι σας καλά και να πάρετε στο διπλάσιο τα δικά μου χρόνια ζωής ! Και πάλι σας ευχαριστώ. Με τιμή Σεραφείμ Αθανασίου

Και προς τον «Ταχυδρόμο»

Όμως θα ήταν παράλειψή μου αν δεν ευχαριστούσα και τον αγαπημένο μου «Ταχυδρόμο», ο οποίος προχθές Δευτέρα 4-4-2022 ευχάριστα και εκείνος με ξάφνιασε αραδιάζοντας μου ένα σωρό κολακευτικά λόγια που, πιστέψτε με, τα θεωρώ υπερβολές!

Και τα θεωρώ υπερβολές γιατί δεν ανήκω -και το πιστεύω- στην τάξη των διανοουμένων που επάξια κατέχουν τέτοιες θέσεις και με τα όσα γνωρίζουν δικαιολογημένα, όλα τα « σφάζουν» και όλα τα «μαχαιρώνουν», υπό την καλή πάντα έννοια!

Το λέω αυτό επειδή παίρνοντας ακόμη μια αφορμή εξ αιτίας των όσων κατά καιρούς φίλοι και γνωστοί για μένα σε έντυπα γράφουν ή από τηλεφώνου πολλά μου αραδιάζουν «παρασυρόμενος» το «παίζω» συγγραφέας χωρίς να το έχω ακόμη «χωνέψει» και καλά κάνω, που δεν το… «χωνεύω»!

Αλλά είτε το «χωνεύω» είτε «όχι» απευθυνόμενος τώρα στον αγαπημένο μου «Ταχυδρόμο» του λέω ένα μεγάλο ευχαριστώ τόσο για το προχθεσινό του κολακευτικό για μένα σχόλιό του όσο για τις κατά καιρούς, πολλά τώρα χρόνια ,φιλοξενίες των δικών μου γραπτών!

Φίλε Ταχυδρόμε με απέραντη αγάπη και το δικό σου όλο το προσωπικό θερμά το ευχαριστώ!

Πηγή: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=3308230812731426&id=100006336189570

(*) Σεραφείμ Αθανασίου

Βιογραφικό Σημείωμα

Φίλες και φίλοι,

Σε σάς που την ώρα τούτη διαβάζετε αυτό το κείμενο, νοερά, έρχομαι κοντά σας για να με γνωρίσετε καλλύτερα:

Σεραφείμ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ του Χρήστου και της Μαρίας τα στοιχεία μου. Προ πολλών 10ετιών (25-4-1925) και από φτωχούς αγρότες γονείς, γεννήθηκα στο χωριό Κόμνηνα Λοκρίδας του Νομού Φθιώτιδος, γι’ αυτό και έχω βιώσει βαθειά στο πετσί μου τη στέρηση και την ανέχεια με ό,τι αυτές συνεπάγονται, ακόμα και στις δια βίου μνήμες... Το Νοέμβριο του έτους 1945 κατατάχτηκα στη Χωροφυλακή με ένα απολυτήριο Δημοτικού σχολείου, όπως τότε έγινε - λόγω εμπολέμου καταστάσεως και… φτώχειας - με πολλά αγροτόπαιδα της ηλικίας μου.

Δωδεκάνησος, 31 Μαρτίου 1947- 31 Μαρτίου 2022 - 75 χρόνια λευτεριάς

Το σημερινό άρθρο του Σεραφείμ Αθανασίου στην εφημερίδα ΡΟΔΙΑΚΗ.

Δημοσιεύθηκε Πέμπτη 31 Μαρτίου 2022 13:00

Του Σεραφείμ Αθανασίου

Η απελευθέρωση της Δωδεκανήσου που πραγματοποιήθηκε στις 31 Μαρτίου 1947 για μένα, εκείνη η ευλογημένη μέρα, παραμένει βαθιά ριζωμένη μέσα στα βάθη της ψυχής μου αλλά να πώς, εγώ ο στεριανός, συνέπεσε να βρεθώ ανάμεσα σε εκείνους τους υπέροχους Νησιώτες που δεν μπορούσαν, με τα όσα έβλεπαν, να συνειδητοποιήσουν ότι από σκλάβοι αιώνων γίνονταν λεύτεροι και από τη χαρά του ένα ξέφρενο πλήθος χιλιάδων λαού και σε κάθε νησί κυριολεκτικά έκανε «τρέλες»!

Αρχές του 1947 που για έναν χρόνο υπηρετούσα στο Σώμα της Χωροφυλακής από διάφορες αστυνομικές υπηρεσίες 550 με 600 άνδρες διάφορων βαθμών μας συγκέντρωσαν στο Παράρτημα της Σχολής Χωροφυλακής, στο Δαφνί.

Τότε εκείνο το μεγάλο στενόμακρο λευκό κτήριο το «μοιραζόμαστε» με τους δυστυχείς αρρώστους του ψυχιατρείου μεταξύ των οποίων νοσηλευόταν και ο συμπαθέστατος Δελαπατρίδης ο οποίος στα διαλείμματά μας και στο απέραντο κοινό προαύλιο αρρώστων και μαθητών της Σχολής βρίσκοντας την ευκαιρία με τις βόλτες που έκαναν άρρωστοι και Χωροφύλακες ανέβαινε σε μια πέτρα, για να τον βλέπουμε όλοι, και μας έλεγε διάφορα τα οποία ήταν τόσο συναρπαστικά που χαιρόμαστε να τον ακούμε!

Μένω με την εντύπωση ότι σε εκείνο το Παράρτημα της Σχολής Χωροφυλακής, στο οποίο για λίγους μήνες κάναμε μετεκπαίδευση, με τα όσα ακούγαμε από Δελαπατρίδη και άλλους την είχαμε «ψωνίσει» γι’ αυτό και εγώ με εκείνο το «ψώνισμά μας», κρατώντας ακόμη μερικά κατάλοιπα «τρέλας», καλά πορεύομαι!

Από τη Σχολή και μετά από σύντομη τρίμηνη μετεκπαίδευσή μας, το πρωί της 27ης Μαρτίου 1947 με φορτηγά αυτοκίνητα μάς μετέφεραν στον Σκαραμαγκά, μας επιβίβασαν στο Αρματαγωγό «ΧΙΟΣ» το οποίο αμέσως σάλπαρε για Δωδεκάνησα επειδή για εκεί μας προόριζαν προκειμένου να επανδρώσουμε τα αστυνομικά τμήματα των νήσων.

Η αρχή έγινε από τη Λέρο. Όμως, εμείς οι συνάδελφοι- κατά τον πλουν μας από Σκαραμαγκά και επειδή λίγο πολύ γνωρίζαμε ότι τα νησιά για αιώνες ήταν σκλαβωμένα σε Ιππότες, Όθωμανούς και Ιταλούς -κουβεντιάζοντας διερωτόμαστε πώς θα συνεννοούμαστε με εκείνους τους ανθρώπους που δεν θα γνώριζαν την Ελληνική γλώσσα ενώ εμείς κατά 90 τοις εκατό ιδιαίτερα από ξένες γλώσσες είμαστε σκέτα ντουβάρια.

Η αρχή, όπως είπα, έγινε από τη Λέρο στην οποία φτάσαμε το απόγευμα της ίδιας μέρας (27-03-47) και εκεί στο Λακκί που αγκυροβόλησε το «ΧΙΟΣ» τρίβαμε τα μάτια μας και εντείναμε την ακοή μας όταν είδαμε χιλιάδες λαού να περιμένει τους «απελευθερωτές» (έτσι ονόμαζαν τους χωροφύλακες) και την Ελληνική γλώσσα να την ομιλούν καλύτερα από μας!

Και ήταν τόσο συγκινητικό αυτό που διαπιστώναμε για εκείνους τους συμπαθείς και ευγενείς ανθρώπους, οι οποίοι με βία και εξ ανάγκης λειτουργούσαν ως σκλάβοι, όμως στο πνεύμα τους ένιωθαν λεύτεροι επειδή κανένας δυνάστης δεν μπόρεσε να τους δαμάσει.

Τότε με βάρκες και τρεχαντήρια πήραν από το «ΧΙΟΣ» τους χωροφύλακες που προορίζινταν για Λέρο, Πάτμο και Λειψούς, τους έβγαλαν στον χώρο του Τελωνείου και κλαίγοντας τους σήκωσαν στους ώμους τους και τους έκαναν «βόλτες» μιλώντας τους, όπως είπα, Ελληνικά και χωρίς υπερβολή καλύτερα από μας τους «καρατζόβες»!

Προς, δε, συνεχίζοντας το ζεστό τους καλωσόρισμα με κωδωνοκρουσίες και ασταμάτητα σφυρίγματα πλοίων έκαναν πιο συγκινητική και πιο συναισθηματική τη φορτισμένη ατμόσφαιρα!

Είμαι αδύναμος να περιγράψω εκείνα τα συγκινητικά καλωσορίσματα που, από το κατάστρωμα του «ΧΙΟΣ», ατενίζαμε και μάλιστα την ίδια μέρα που είχαμε φύγει από τον Σκαραμαγκά στον οποίο ακόμη και όταν φεύγαμε βαριά ατμόσφαιρα επικρατούσε.

Και αυτή η ατμόσφαιρα ήταν διάσπαρτη σε όλα τα Στεριανά Διαμερίσματα της Χώρας τα οποία είχε σκεπάσει ο φόβος και η δυστυχία επειδή στα περισσότερα σπίτια το πένθος και τα συνεχή δάκρυα δεν είχαν τελειωμό!

Οι Γερμανοί κατακτητές φεύγοντας με τα εγκλήματά τους και την αβάστακτη πείνα που είχαν σκορπίσει πολλά θύματα άφησαν πίσω τους και σαν να μη έφτανε αυτή η δυστυχία ο εμφύλιος σπαραγμός βρισκόταν στο «φόρτε του» και χωρίς υπερβολή έχανε η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα του ενώ το όργανο της τάξεως ήταν ο στόχος και ο χειρότερος εχθρός όλων των παράνομων οργανώσεων και εδώ στο νησί της Λέρου μας καλωσόριζαν με κλάδους ελαίας και Πασχαλινά Βάγια, γι’ αυτό και από συγκίνηση κλαίγαμε!

Όμως για τη Λέρο θέλω κάτι ακόμα να συμπληρώσω.

Φεύγοντας από τα Λακκί ο Πλοίαρχος του «ΧΙΟΣ» συγκινημένος από τα μεγάφωνα μας ανακοίνωσε ότι εκεί που είχαμε αγκυροβολήσει στον βυθό της θάλασσας βρισκόταν το Αντιτορπιλικό μας «ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΟΛΓΑ» στα δε «αμπάρια» αυτού κάπου 75 ναύτες και Αξιωματικοί, έχοντας παρέα και τον Διοικητή τους Πλωτάρχη Γιώργο Μπλέσσα, συνέχιζαν τον αιώνιο ύπνο τους!

Στις 26 Σεπτεμβρίου 1943 τα Γερμανικά Στούκας δείχνοντας την «παλικαριά» τους είχαν βυθίσει το πλοίο μας και εμείς όλοι οι συνάδελφοι το τι νιώσαμε, μαθαίνοντας τα όσα δυσάρεστα μας είπε τότε ο Πλοίαρχος του «ΧΙΟΣ», αφήνω άλλους να κρίνουν τη δική μας συναισθηματική φόρτιση!

Το πρωί της επομένης (28-03-1947) η υποδοχή που μας επεφύλαξαν οι Καλύμνιοι ήταν πιο συγκινητική. Το προηγούμενο βράδυ φτάσαμε στην Κάλυμνο και αγκυροβολημένοι περιμέναμε να ξημερώσει ενώ το νησί ήταν φωταγωγημένο και χιλιάδες κάτοικοι συγκεντρωμένοι στην παραλία κρατώντας αναμμένα κεριά έλεγαν και έπαιζαν τραγούδια λευτεριάς.

Το πρωί και κατ’ απαίτηση του Δημάρχου βγήκε από το «ΧΙΟΣ» στο νησί όλη η δύναμη και αφού μας αγκάλιαζαν και ζεστά μας καλωσόριζαν στην Ελληνική γλώσσα που μίλαγαν καλύτερα από μας και μας χόρτασαν με διάφορα γλυκά μας οδήγησαν στο κοιμητήριο της πόλεως στο οποίο ένας καθηγητής με δάκρυα στα μάτια παρακαλούσε να σηκωθούν οι νεκροί, να νοιώσουν λεύτεροι και, ξανά να κοιμηθούν.

Έκλαιγε ο καθηγητής, έκλαιγαν οι Καλύμνιοι, κλαίγαμε εμείς οι χωροφύλακες που τα είχαμε χαμένα με την θερμή εκείνη υποδοχή την οποία ακολουθούσαν βροντές από δυναμίτες οι οποίοι χαλούσαν κόσμο από τους εκκωφαντικούς θορύβους!

Με συναισθηματικά φορτισμένο στήθος το απόγευμα της ίδιας μέρας (28-03-47) φτάσαμε στην Κω, στην οποία πέρα από την τρελή και ξέφρενη υποδοχή που μας έγινε και εμείς χωρίς κρασί ή άλλο ποτό ζαλισμένοι, ένας Κωος με δάκρυα στα μάτια μπροστά μας έσφαξε ένα μοσχαράκι του για τη θυσία του οποίου όλοι λυπηθήκαμε, όμως συγχωρήσαμε τον Έλληνα σκλάβο επειδή το άμοιρο ζωάκι στον βωμό της λευτεριάς και ως τάμα σκλάβου είχε θυσιαστεί!

Την επομένη το πρωί (29-03-1947) στη Σύμη βρεθήκαμε και την ώρα που από το πλοίο κατέβαιναν οι συνάδελφοι και με τις ίδιες ζεστές ιαχές και αγκαλιάσματα των κατοίκων γινόταν η υποδοχή τους κάποιος Συμιακός, που είχε ανεβεί στο «ΧΙΟΣ», μας έδειχνε το τραπέζι (που βρισκόταν ως ιστορικό κειμήλιο σε μια γωνιά του λιμανιού) στο οποίο ο Γερμανός Στρατηγός Otto Wagener στις 8 Μαΐου 1945 είχε υπογράψει την άνευ όρων παράδοση της δύναμής του στον δικό μας Συνταγματάρχη Χριστόδουλο Τσιγάντε, Διοικητή του Ιερού Λόχου.

Eκείνος ο Στρατηγός και αμέσως με την υπογραφή της παράδοσης –λέγανε- ότι έδωσε το πιστόλι του στον Χριστόδουλο Τσιγάντε ο οποίος, ως ευγενής και καλόκαρδος Έλληνας ιδιαίτερα προς τους αιχμαλώτους πολέμου και προφανώς για να τον κάνει να ξεχάσει την ταπείνωση τού πρόσφερε διπλό καφέ παρηγοριάς και δεν αποκλείεται να ήταν καφές ΑΔΕΛΜΑ και εννοώ των αδελφών Μακροσάββα γνωστών στους Βολιώτες αλλά και στους Ροδίτες και όχι μόνο για την καλοσύνη τους και την ποιότητα του καφέ τους!

Στη Ρόδο φτάσαμε το απόγευμα στις 29 Μαρτίου 1947 στην οποία και πάλι αδυνατώ να περιγράψω τις ξέφρενες τρέλες από τις χιλιάδες λαού που μας περίμενε στο λιμάνι και κατά μήκος του όμορφου δρόμου που οδηγεί στο εσωτερικό της Πόλεως!

Και η ευλογημένη μέρα της 31ης Μαρτίου 1947 έφτασε και εκείνο το πρωινό μας πήραν οι Αξιωματικοί και μας οδήγησαν στην Πλατεία του Δημαρχιακού Μεγάρου προκειμένου να δούμε την παράδοση και παραλαβή των νήσων.

Χιλιάδες οι Ρόδιοι και πολλοί από αυτούς για να βλέπουν καλύτερα σαν τσαμπιά σταφυλιών κρέμονταν από τις ταράτσες των γύρω στην πλατεία Μεγάρων και , όπως μάθαμε αργότερα, είχαν αδειάσει όλα τα χωριά και οι κάτοικοι αυτών είχαν παρευρεθεί σε εκείνη την ξέφρενη λαοθάλασσα.

Ο Άγγλος Ταξίαρχος Πάρκερ (οι Άγγλοι από τα χαράματα της επόμενης μέρας, που υπεγράφη η παράδοση των νήσων-Σύμη 8 Μαΐου 1945-στον δικό μας Συνταγματάρχη Τσιγάντε, στρογγυλοκάθισαν στα Δωδεκάνησα και έκαναν τον «ψόφιο κοριό» και σιωπηλά προσπαθούσαν να μείνουν εκεί για πάντα όμως- και ευτυχώς- δεν τα κατάφεραν και σ αυτό συνετέλεσε και το πάρε-δώσε κουβεντολόι των τότε καλών δικών μας διπλωματών και την 31η Μαρτίου 1947 αναγκάστηκαν οι ΑΠΟΙΚΙΟΚΡΑΤΕΣ και με κρύα καρδιά να μας παραδώσουν τα νησιά μας!

Ο Ταξίαρχος λοιπόν Πάρκερ, Διοικητής Δωδεκανήσου με μια βλοσυρή και μέχρι τα γόνατα «μούρη» του (βρισκόταν απέναντί μας και τον βλέπαμε όλοι μας) τηρώντας όσο μπορούσε τα προσχήματα και σε στάση προσοχής μπροστά στο Ηρώο παρέδιδε τη Δωδεκάνησο στον δικό μας Ναύαρχο Περικλή Ιωαννίδη ενώ κάποιος Άγγλος Αξιωματικός διάβαζε τα έγγραφα παράδοσης και παραλαβής!

Μετά τα όσα διάβασε εκείνος ο Άγγλος Αξιωματικός και σε στάση προσοχής όλων, η Αγγλική Σημαία μας «άδειαζε» τη γωνιά του Ιστού στον οποίο αμέσως ετοιμάστηκε να ανέβη η χιλιο-τραγουδισμένη πανέμορφη γαλανόλευκη.

Τότε λίγα μέτρα μπροστά από μας που παρακολουθούσαμε τα όσα συνέβαιναν είδαμε έναν άνδρα να γονατίζει (αργότερα μάθαμε πως ήταν ο Δήμαρχος Γαβριήλ Χαρίτος) και με εκείνη του την κίνηση χιλιάδες λαού συμπαρέσυρε και γονατιστοί, χωρίς να ακούγεται ψίθυρος, παρέμειναν μέχρις ότου και με περίσσια χάρη και ομορφιά ανεβεί στον ίδιο ιστό, που για αιώνες σκλαβωμένος βρισκόταν, η γαλανόλευκή μας, η οποία εδώ και 75 μέχρι σήμερα χρόνια σεμνά, και αν χρειαστεί θυμωμένα, κυματίζει λεύτερα στέλνοντας τα δικά της δίκαια μηνύματα για τον χώρο που βρίσκεται, μην επιτρέποντας σε κανένα βέβηλο χέρι να αγγίξει τον Ιστό της!

Συγκινητικά και τα όσα στη συνέχεια έγιναν!

Κωδωνοκρουσίες, σφυρίγματα πλοίων, κλαρίνα και λοιπά πνευστά όργανα δονούσαν την ατμόσφαιρα ο δε κόσμος, ο χιλιάδες κόσμος, ξέφρενος και χαρούμενος έκανε τρέλες στις οποίες και εμείς τα αστυνομικά όργανα συμμετείχαμε ενώ κάποια στιγμή και με μπροστάρη τον Δήμαρχό τους τον Γαβριήλ Χαρίτο- εκείνον τον αλησμόνητο άνθρωπο ο οποίος και εμένα προσωπικά, στη συνέχεια της εκεί στη Ρόδο για χρόνια παραμονής μου με τη φιλία του με τίμησε- στο Νεκροταφείο της Ρόδου πολλές εκατοντάδες Ροδίτες βρέθηκαν στο οποίο και για ώρες μοιρολόγια και τραγούδια χαράς ακούγονταν ενώ ψυχές προγόνων, εκείνων των χαρούμενων και δακρυσμένων ανθρώπων, φτερούγιζαν πάνω τους!

Όμορφες στιγμές, όμορφες αναπολήσεις που δεν ξεχνιούνται εύκολα.

Φίλοι Δωδεκανήσιοι, έχετε την απέραντη αγάπη ενός 97χρονου παππού σήμερα, δηλαδή τη δική μου, που σας αγαπά όπως σας αγαπούν και πολλοί Βολιώτες, οι οποίοι πολλά καλοκαίρια την όμορφη Ρόδο αλλά και άλλα νησιά επισκέπτονται!

Χρόνια σας πολλά.

https://www.rodiaki.gr/article/474331/dwdekanhsos-31-martioy-1947-31-martioy-2022-75-xronia-leyterias?fbclid=IwAR3sufu4KNS2MgMKjqUwRmWAC3rrDYSPxSHKzF7JMfsV1OwHrbUc4vkpxuI

Κυκλοφόρησε το νέο βιβλίο του Σεραφείμ Αθανασίου με τίτλο «Ο Πρώην Αστυνόμος Αργαλαστής Πηλίου Θυμάται Και Εξιστορεί»

Κυκλοφόρησε το νέο βιβλίο του Σεραφείμ Αθανασίου με τίτλο «Ο Πρώην Αστυνόμος Αργαλαστής Πηλίου Θυμάται Και Εξιστορεί»

Κυκλοφόρησε και παρέλαβα σήμερα 11/3/2022 το νέο βιβλίο του Μοιράρχου Χωροφυλακής ε.α., Σεραφείμ Αθανασίου (*) με τίτλο «Ο Πρώην Αστυνόμος Αργαλαστής Πηλίου Θυμάται Και Εξιστορεί» “Περίοδος 1965 – 1966”

Δεν υπάρχει βιβλίο ή άρθρο ή και μια απλή κουβέντα με τον Σεραφείμ Αθανασίου που να μην έχει θέμα τη Ρόδο και τα Δωδεκάνησα που τόσο αγάπησε…

Ένα από τα βιβλία του ύμνος για τη Ρόδο και τα Δωδεκάνησα είναι το «ΘΥΜΗΣΕΣ και ΓΕΓΟΝΟΤΑ» https://rokar-rokar.blogspot.com/2013/11/blog-post_15.html

Είμαι Υπερήφανος που έχω την τιμή να είμαι φίλος του…

Κάποια στίμη – χθες ίσως – ο Δήμος της Ρόδου πρέπει να τον τιμήσει… του το οφείλει, του το οφείλομαι ΟΛΟΙ οι Ρόδιοι και Δωδεκανήσιοι…

Κανένας άλλος δεν έχει τιμήσει αυτό το νησί όσο ο Βολιώτης αλλά στην καρδιά Ρόδιος, Σεραφείμ Αθανασίου!!!

(*) Σεραφείμ Αθανασίου

Βιογραφικό Σημείωμα

Φίλες και φίλοι,

Σε σάς που την ώρα τούτη διαβάζετε αυτό το κείμενο, νοερά, έρχομαι κοντά σας για να με γνωρίσετε καλλύτερα:

Σεραφείμ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ του Χρήστου και της Μαρίας τα στοιχεία μου. Προ πολλών 10ετιών (25-4-1925) και από φτωχούς αγρότες γονείς, γεννήθηκα στο χωριό Κόμνηνα Λοκρίδας του Νομού Φθιώτιδος, γι’ αυτό και έχω βιώσει βαθειά στο πετσί μου τη στέρηση και την ανέχεια με ό,τι αυτές συνεπάγονται, ακόμα και στις δια βίου μνήμες... Το Νοέμβριο του έτους 1945 κατατάχτηκα στη Χωροφυλακή με ένα απολυτήριο Δημοτικού σχολείου, όπως τότε έγινε - λόγω εμπολέμου καταστάσεως και… φτώχειας - με πολλά αγροτόπαιδα της ηλικίας μου.

«Δωδεκάνησα ευλογημένα» ποίημα του Γιώργου Πάττα.

«Δωδεκάνησα ευλογημένα»

Γράφει ο Γεώργιος Πάττας

Αιώνες ολόκληρους προσπάθησαν να μας αλλαξοπιστήσουν,

δεν μπόρεσαν για την Ελλάδα μας, την δίψα μας να σβήσουν.

Από αρχαιοτάτων χρόνων η Δωδεκάνησος ήταν Ελλάς,

είναι δυνατόν το αίμα που ρέει στις φλέβες μας, να το ξεγελάς;

Με αγώνες των προγόνων μας γράφτηκε η ιστορία,

με μπροστάρη την Παναγιά, οδηγηθήκαμε εις την ελευθερία.

Αυτός ο ευλογημένος Τόπος που μας φιλοξενεί,

το σκέπασμα απ’την γαλανόλευκη, δέος μας προξενεί.

Ακρίτες, άγρυπνοι φρουροί, φύλακες των συνόρων,

ορκισμένοι είμαστε να δώσουμε το αίμα μας ως φόρον,

κάθε φορά που χρειαστεί και όποτε μας καλέσουν,

και οποιαδήποτε απειλή, ευθύς αμέσως να ανασχέσουν.

Αυτά τα Δώδεκα νησιά, τα χιλιοβασανισμένα,

περίμεναν την Ένωση για να είναι αγιασμένα.

Φάροι στα κύματα εσαεί, το φως τους το χαρίζουν,

το πάθος για τη Ελλάδα μας, αχόρταγα ταΐζουν.

Πολλοί εζήλεψαν μαθές, την ομορφιά, το κάλλος,

νόμιζε ο κατακτητής ότι θα γίνονταν μεγάλος.

Στην λήθη να μην επιτρέπουμε, να μας κυριαρχήσει,

εάν θέλουμε το γένος μας, ποτέ του να μην σβήσει.

Το παρελθόν και η ιστορία μας, το πάθος, τα ιδανικά,

πάντοτε αποδείκνυαν πως τα Δωδεκάνησα ήταν ελληνικά.

Την Άγια εκείνη την στιγμή που ανέβηκε η σημαία στον βωμό,

Άγγελοι έψαλλαν ωδές, φόρο τιμής στον θυσιασμό,

εκείνων που ονειρεύονταν πως θα’ρθει ετούτη η ώρα,

και στης Ελλάδας τον κορμό, προστέθηκε η γη του Διαγόρα.

Όλοι εσείς που κείτεστε, που δώσατε την ζωή σας,

αναπαυθείτε ήρεμα, γαλήνεψε η ψυχή σας.

Γλώσσα μας έδωσαν Ελληνική και πίστη και παιδεία,

περήφανα τα έχουμε, σωσίβια σε σχεδία.

Κι αν τον σταυρό μας κάνουμε, με ευλάβεια προσκυνάμε,

ένα κεράκι για αυτούς, που όλα τους τα χρωστάμε.

Με δέος γονατίζουμε, μπροστά εις την σημαία,

ασπίδα ορκιζόμαστε για κάθε επιδρομέα.

Ελλάδα μάνα μας γλυκιά και χιλιοαγαπημένη,

αιώνια μέσα στην καρδιά, σ’έχουμε φυλαγμένη.

Γεώργιος Πάττας

7 Μαρτίου 1948, η επίσημη Ενσωμάτωση της Δωδεκανήσου με την Μητέρα Ελλάδα, ύστερα από 638 χρόνια ξένων κατακτητών.

Γράφει η Ευαγγελία Μ. Παναή (*)

7 Μαρτίου 1948, η επίσημη Ενσωμάτωση της Δωδεκανήσου με την Μητέρα Ελλάδα, 

ύστερα από 638 χρόνια ξένων κατακτητών.

Για να ξημερώσει αυτή η λαμπρή, πολυπόθητη ημέρα, πολλοί αγωνίσθηκαν, διακινδύνευσαν, θυσίασαν ακόμη και την ζωή τους. Στην Βιλλανόβα, το σημερινό Παραδείσι Ρόδου,

πάντα πρωτοπόρο στους αγώνες για την Ελευθερία, διαχρονικά στην ιταλική και γερμανική κατοχή, κεντρικό ρόλο διαδραμάτισαν τρεις συνεχόμενες γενιές τής οικογένειας παπά-Λουκά Παπακωνσταντίνου (ο πρωτομάρτυρας που δολοφόνησαν οι Ιταλοί κατακτητές στο Αιματηρό Πάσχα 1919), οι υιοί τού δολοφονημένου ήρωα, παπά-Λουκάς υιός και ο αδελφός του Μιχάλης και οι οικογένειες τους καθώς και τα παιδιά του υιού παπά-Λουκά, Φωτεινή, Αργυρώ και Λοίζος.

Τον Οκτώβριο του 1943, μέσα στην Γερμανική κατοχή, όλη η ευρύτερη οικογένεια των παιδιών και εγγονιών του ήρωα παπά-Λουκά Παπακωνσταντίνου που ως τότε έκρυβαν, φιλοξενούσαν και βοηθούσαν ένα τετραμελές κλιμάκιο συμμάχων Βρετανών κατασκόπων, μαζί με άλλους συγχωριανούς, διοργάνωσαν έναν ψεύτικο γάμο της Φωτεινής, θυγατέρας του παπά-Λουκά με τον σύζυγο της Γιάννη Σταυρουλάκη και φυγάδευσαν κρυφά - κυριολεκτικά με κινηματογραφικό τρόπο -, τους κατασκόπους μαζί με τον οπλισμό και τον ασύρματο τους, περνώντας τους πραγματικά κάτω από την μύτη των Γερμανών που τους αναζητούσαν, σε μια διαδρομή, από το χωριό Βιλλανόβα, Θολό, Σορωνή, Φάνες, Καλαβάρδα, και από εκεί, μέσω Αρχαίας Καμείρου και Έμπωνας, την παραλία από όπου τους παρέλαβε το συμμαχικό υποβρύχιο. Παρακολουθείστε την συνέντευξη που μου έδωσε το 2015, όσο ήταν εν ζωή, η Φωτεινή, - το Φωτόν του Παπά -, η ψεύτικη νύφη, η πρωταγωνίστρια της ηρωικής αυτής ιστορίας. Υπενθύμιση του ένδοξου παρελθόντος του Παραδεισίου και μάθημα πατριωτισμού, για τις νέες γενιές, που έχουν καθήκον να το διαφυλάξουν και να το αναδείξουν!

Ευλαβική αφιέρωση μου για την 7η Μαρτίου, στη μνήμη όλων όσων αγωνίσθηκαν για την Πατρίδα και την Ελευθερία!

Δείτε το βίντεο: 

(*) Ευαγγελία Μ. Παναή

Φιλόλογος - Επιχειρηματίας

Παραδείσι Ρόδος

Η Εν Αθήναις Γενική Συνέλευσις και το Συλλαλητήριον των Δωδεκανησίων της 24ης Φεβρουαρίου 1919

Η Εν Αθήναις Γενική Συνέλευσις και το Συλλαλητήριον των Δωδεκανησίων της 24ης Φεβρουαρίου 1919 και ο λόγος του κ. Γεωργίου Μερκ. Οικονόμου.

«Προς τον Σύλλογον των Δωδεκανησίων εις Αθήνας

Ερίτιμοι συμπολίται.

Ο Ελληνικός Λαός όλων των Δωδεκανησίων μετ’ αγωνίας αναμένει την ευλογημένην ώραν της εκπληρώσεως των προαιώνιων πόθων του. Φρονεί δε ότι εσήμανεν η ώρα αύτη, αφ’ ότου η Μήτηρ Ελλάς, υπό την Ηγεσίαν του Μεγάλου Αρχηγού εύρε την οδόν της δόξης και του μεγαλείου της…»

Πηγή: http://repository.academyofathens.gr/library/index.php/gr/listItems/175453

ΕΠΙΜΕΛΗΤΗΡΙΟ ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΟΥ Ιστορικό ίδρυσης και λειτουργίας.

ΙΣΤΟΡΙΚΟ

ΕΠΙΜΕΛΗΤΗΡΙΟ ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΟΥ

Ιστορικό ίδρυσης και λειτουργίας.

Το Επιμελητήριο Δωδεκανήσου ιδρύθηκε την 30η Ιουνίου 1949 (Φ.Ε.Κ. 142/Α/30-06-1949) ως «Κεντρικό Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο Δωδεκανήσου – Ε.Β.Ε.Δ.», σε μία προσπάθεια της Ελληνικής Πολιτείας για εναρμόνιση του Κανονιστικού Δικαίου στην περιοχή των Δωδεκανήσων που είχαν επισήμως προσαρτηθεί ένα χρόνο νωρίτερα (07-03-1948). Το Επιμελητήριο Δωδεκανήσου διατήρησε την αυτόνομη δράση του μέχρι την 12η Απριλίου 1988 όταν και συγχωνεύθηκε με το Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο Καλύμνου και Κω – Ε.Β.Ε.Κ.Κ. (Φ.Ε.Κ. 67/ Π.Δ. 153).

Με απόφαση της Νομάρχη Δωδεκανήσου (09-09-1989) ιδρύθηκαν παραρτήματα στην Κάλυμνο και την Κω. Με βάση τον Οργανισμό Λειτουργίας (Π.Δ. 278/05-08-1996 - Φ.Ε.Κ. 197/Α/27-08-1996), οι υπηρεσίες του Επιμελητηρίου διαρθρώνονται σε επίπεδο μίας Διεύθυνσης που συγκροτείται από τρία τμήματα.

Τέλος, το Επιμελητήριο Δωδεκανήσου, ίδρυσε το 2000 την Αναπτυξιακή Εταιρεία του Επιμελητηρίου, με επωνυμία η Δωδεκανησιακή Εταιρεία Ανάπτυξης & Προόδου – Δ.ΕΤ.Α.Π, η οποία βρίσκεται πάντα δίπλα του, υποστηρίζοντας τις λειτουργίες του και υλοποιώντας έργα, μελέτες και δράσεις που άπτονται του αναπτυξιακού της χαρακτήρα.

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΕΠΙΜΕΛΗΤΗΡΙΟΥ ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΟΥ

Διεύθυνση: Γρηγορίου Λαμπράκη 8, Τ.Κ. 85100, Ρόδος

Τηλ. 22410 44200

Φαξ: 22410 44242

e-mail: info@ebed.gr

URL: www.ebed.gr, www.detap.gr

Πρόεδρος: Ιωάννης Πάππου

Αριθμός μελών: 24.628 (31/12/2018)

Διοικητικό Συμβούλιο: 51 μέλη - Διοικητική Επιτροπή: 7 μέλη

Τμήματα: Εμπορικό, Μεταποιητικό, Τουριστικό, Υπηρεσιών

Συνοπτική περιγραφή δράσεων

Με πρωτοβουλία του Επιμελητηρίου Δωδεκανήσου έγιναν ενέργειες προκειμένου να προσελκυθούν στην περιοχή αεροπορικές εταιρείες χαμηλού κόστους, σε μία προσπάθεια να επιμηκυνθεί η τουριστική περίοδος και τους χειμερινούς μήνες.

Στα πλαίσια της προσπάθειας ανάδειξης των προοπτικών του κάθε νησιού της Δωδεκανήσου στον τομέα της ανάπτυξης εναλλακτικών μορφών τουρισμού, με πρωτοβουλία του Επιμελητηρίου Δωδεκανήσου και της ΔΕΤΑΠ παράχθηκε έντυπο και οπτικοακουστικό υλικό για την προώθηση των κάτωθι:

• Καταδυτικός Τουρισμός στη Λέρο
• Αναρριχητικός Τουρισμός στην Κάλυμνο
• Θρησκευτικός Τουρισμός στην Πάτμο
• Η Κουζίνα του Αιγαίου, AegeanCuisine

Το Επιμελητήριο Δωδεκανήσου, σε συνεργασία με τη EUROMEDICA εξέδωσε κάρτα υγείας για τα μέλη του, ώστε αυτά να απολαμβάνουν σχετικά οικονομικά οφέλη.

Στα πλαίσια της θεσμικής του λειτουργίας το Επιμελητήριο Δωδεκανήσου διαδραματίζει πρωτεύοντα ρόλο με παρεμβάσεις σε τοπικό, εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο για την προώθηση – επίλυση των προβλημάτων των παραγωγικών τάξεων και την τοπική οικονομία γενικότερα. Έχει κάνει σημαντικές παρεμβάσεις που αφορούν τον Δημοτικό Φόρο Δωδεκανήσου, την κατάργηση των μειωμένων συντελεστών ΦΠΑ στα Δωδεκάνησα, την καθιέρωση αντισταθμιστικών μέτρων για τα Δωδεκάνησα, το ενεργειακό πρόβλημα της Δωδεκανήσου, την ακτοπλοϊκή σύνδεση της Δωδεκανήσου, την καθιέρωση νησιωτικών πολιτικών, την αδειοδότηση των επιχειρήσεων, την επιδότηση του επιτοκίου των δανείων, τις αντικειμενικές αξίες με την εκπόνηση τεκμηριωμένης μελέτης σε συνεργασία με τα άλλα Επιμελητήρια του Νομού (ΤΕΕ και Οικονομικό), το ΦΠΑ στις νεόδμητες οικοδομές. και άλλα θεσμικά θέματα.

Το Επιμελητήριο Δωδεκανήσου πρωτοστάτησε στην κατάργηση του Δημοτικού Φόρου Δωδεκανήσου (ΔΗ.ΦΟ.ΔΩ.) καθώς με σειρά νομικών παρεμβάσεων του κατάφερε να εκδοθεί απόφαση από την Ολομέλεια του ΣτΕ με την οποία χαρακτηρίστηκε αντισυνταγματική η διάταξη επιβολής του Δημοτικού φόρου και στη συνέχεια καταργήθηκε με διάταξη νόμου.

Επίσης με ομόφωνη απόφαση του Δ.Σ. του Επιμελητηρίου Δωδεκανήσου έγινε Προσφυγή στο Συμβούλιο της Επικρατείας για την ακύρωση της Υπουργικής απόφασης 0010707/ΕΞ/2015/29.09.2015 που κατήργησε τους μειωμένους συντελεστές Φ.Π.Α. στη Ρόδο, η οποία δυστυχώς απορρίφθηκε.

Συμμετοχή σε περιφερειακές / τοπικές επιτροπές και συμβούλια.

Το Επιμελητήριο Δωδεκανήσου συμμετέχει σε πλήθος επιτροπών και συμβούλια προωθώντας τα συμφέροντα των μελών του και συμβάλλοντας στη βελτίωση του Επιχειρηματικού Περιβάλλοντος στη Δωδεκάνησο. Ενδεικτικά αναφέρουμε:

Περιφερειακό Συμβούλιο και Επιτροπή Παρακολούθησης ΠΕΠ Ν. Αιγαίου, Επιτροπή Αδειοδοτήσεων Υπαίθριου Εμπορίου, Οργανισμός Προώθησης Ροδιακού Τουρισμού, Περιφερειακή Γνωμοδοτική Επιτροπή Επενδύσεων Δωδεκανήσου, Φιλικού Διακανονισμού καταναλωτικών διαφορών, Τουριστικής Ανάπτυξης & Προβολής Δήμου Ρόδου,

Διοργάνωση και συμμετοχή σε δραστηριότητες και εκδηλώσεις

Πλήθος επιμορφωτικών προγραμμάτων υλοποιούνται κάθε χρόνο για τη διασφάλιση του υψηλού επιπέδου της επιχειρηματικότητας στα Δωδεκάνησα, ικανοποιώντας τις απαιτήσεις των μελών του Επιμελητηρίου για συνεχιζόμενη αναβάθμιση των προϊόντων και των υπηρεσιών τους. Τα αντικείμενα των σεμιναρίων ποικίλουν και είναι στοχευμένα στις ανάγκες και τις προοπτικές του κάθε κλάδου της τοπικής οικονομίας ξεχωριστά.

Την τελευταία διετία πραγματοποιήθηκε πλήθος σεμιναρίων επιμόρφωσης Τεχνικών Ασφαλείας και προγράμματα κατάρτισης «Υγιεινής και Ασφάλειας Τροφίμων με πιστοποίηση ΕΦΕΤ».

Καθώς η εξωστρέφεια αποτελεί κλειδί για την επιτυχία κάθε επιχείρησης αλλά και του τόπου μας γενικότερα, το Επιμελητήριο Δωδεκανήσου συμμετέχει σε διεθνείς εκθέσεις και οργανισμούς, συμβάλλει στην ανάπτυξη της εξωστρέφειας τοπικών επιχειρήσεων, στην προσέγγιση νέων αγορών και στην προώθηση των εξαγωγών. Επιδιώκει με κάθε πρόσφορο μέσο την προβολή και προώθηση των τοπικών προϊόντων και υπηρεσιών και την αύξηση της ανταγωνιστικότητας των τοπικών επιχειρήσεων.

Το Επιμελητήριο υλοποίησε και υλοποιεί διαρκώς καθοριστικές δράσεις για την τουριστική ανάπτυξη του Νομού, συμμετέχοντας σε διεθνείς εκθέσεις τουρισμού, θεματικές εκθέσεις και συνέδρια.

Συμμετοχή σε κοινοτικά και άλλα προγράμματα και έργα.

Το Επιμελητήριο Δωδεκανήσου υλοποίησε την περίοδο 2012-2015 τα εξής έργα:

«Δράσεις Εξωστρέφειας και Προβολής των Νησιωτικών Επιχειρήσεων της Ελλάδας και της Κύπρου» με ακρωνύμιο ΣΥΝΠΡΑΤΤΩ στα πλαίσια του Προγράμματος Διασυνοριακής Συνεργασίας Ελλάδα-Κύπρος 2007-2013.

«Ψηφιακές Δράσεις Επιμελητηρίου Δωδεκανήσου για την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας των επιχειρήσεων» στο πλαίσιο του Άξονα Προτεραιότητας 6 - «ΨΗΦΙΑΚΗ ΣΥΓΚΛΙΣΗ ΚΑΙ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ ΝΟΤΙΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ»

"Προβολή του τουριστικού προϊόντος της Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου"στο πλαίσιο του Άξονα Προτεραιότητας 6 - «ΨΗΦΙΑΚΗ ΣΥΓΚΛΙΣΗ ΚΑΙ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ ΝΟΤΙΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ» του Επιχειρησιακού Προγράμματος Κρήτης & Νήσων Αιγαίου του ΕΣΠΑ 2007-2013.

«Ολοκληρωμένες δράσεις για την ανάπτυξη του γαστρονομικού τουρισμού μέσω της ανάδειξης της τοπικής διατροφικής παράδοσης, της αξιοποίησης των τοπικών προϊόντων και της προώθησης της τοπικής κουζίνας της Δωδεκανήσου και της Κύπρου»,με ακρωνύμιο GASTRONOMY NET στα πλαίσια του Προγράμματος Διασυνοριακής Συνεργασίας Ελλάδα-Κύπρος 2007-2013.

«Ολοκληρωμένο Σχέδιο Δράσης Ενεργητικών Πολιτικών Υποστήριξης και Προαγωγής της Ενσωμάτωσης Ευάλωτων Κοινωνικών Ομάδων στην Αγορά Εργασίας του Τουριστικού Τομέα της Δωδεκανήσου», του Επιχειρησιακού Προγράμματος «Ανάπτυξη Ανθρώπινου Δυναμικού» 2007-2013»,

«Στήριξη ανέργων και αγροτών για την προώθηση στην απασχόληση και την επιχειρηματικότητα στα Δωδεκάνησα», του Επιχειρησιακού Προγράμματος «Ανάπτυξη Ανθρώπινου Δυναμικού» 2007-2013»,

Διεθνείς σχέσεις

Το Επιμελητήριο Δωδεκανήσου καλλιεργεί και αναπτύσσει έντονη δραστηριότητα στον διεθνή χώρο. Συμμετέχει ενεργά στις εργασίες, στα προγράμματα και στις έρευνες που διεξάγουν οι Διεθνείς Επιμελητηριακές Οργανώσεις (Διεθνές Επιμελητήριο, ΕυρωΕπιμελητήρια, ASCAME, Δίκτυο Ευρωπαϊκών Νησιωτικών Επιμελητηρίων- Insuleur) Συνεργάζεται με το Ελληνοτουρκικό Επιμελητήριο, τα Επιμελητήρια της Σμύρνης, του Μαρμαρίς και των Μούγλων με σκοπό την προώθηση της επιχειρηματικής συνεργασίας.

Διοργανώνει και υποδέχεται ξένες επιχειρηματικές και εμπορικές αποστολές από την Τουρκία και την Τσεχία έως τις Φιλιππίνες και την Κίνα , ενώ ξένοι διπλωμάτες, Πρέσβεις, Πρόξενοι και Εμπορικοί Ακόλουθοι έχουν άμεση επαφή και συνεργασία με τη Διοίκηση του Επιμελητήριου με σκοπό το άνοιγμα διαύλων επιχειρηματικής συνεργασίας.

Σχεδιασμός νέων δράσεων / δραστηριοτήτων

Το νέο portal www.ebed.gr του Επιμελητηρίου Δωδεκανήσου ολοκληρώθηκε και παραλήφθηκε το Δεκέμβριο του 2015 στα πλαίσια υλοποίησης του υποέργου 1 «Ολοκληρωμένο περιβάλλον δημιουργίας ψηφιακών δράσεων για τη μείωση της γραφειοκρατίας και υποστήριξης ψηφιακών εμπορικών εκθέσεων και εφαρμογών e-commerce για τα μέλη του Επιμελητηρίου Δωδεκανήσου» του έργου: «Ψηφιακές δράσεις Επιμελητηρίου Δωδεκανήσου για την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας των επιχειρήσεων» Έχει πολλές δυνατότητες για την παροχή υπηρεσιών υψηλής προστιθέμενης αξίας στα μέλη μας και μπορεί να αποτελέσει ένα σημαντικό αναπτυξιακό εργαλείο για την περιοχή μας. Περιλαμβάνει:

Α)Υποσυστήματα στοχευμένης ενημέρωσης των μελών του Επιμελητηρίου, διεκπεραίωση διοικητικών πράξεων & πληρωμών, επικοινωνίας των μελών με τις υπηρεσίες ηλεκτρονικά. – Νέο πρωτόκολλο. – Διαχείριση εγγράφων και διασύνδεση αυτών με το Μητρώο.

Β) Υποσυστήματα ενίσχυσης της εξωστρέφειας των επιχειρήσεων:

1) Ηλεκτρονική αγορά προϊόντων

2) Δημιουργία και ενημέρωση Επιχειρηματικού Οδηγού.

3) Δημιουργία και ενημέρωση καταλόγου επιχειρηματικών ευκαιριών.

4) Δημιουργία και λειτουργία ηλεκτρονικών εκθέσεων.

Η νέα πλατφόρμα συμπεριλαμβάνει επίσης ειδικό υποσύστημα για τον τουριστικό κλάδο πολυγλωσσικό με μεγάλες δυνατότητες υποστήριξης του κλάδου και των επιχειρήσεων του. Η νέα πλατφόρμα πέρα από αναπτυξιακό εργαλείο αποτελεί και βασική ανταποδοτική υπηρεσία προς τα μέλη του Επιμελητηρίου Δωδεκανήσου

https://www.ebed.gr/

Το βιβλίο Ύμνος για τη Ρόδο «ΘΥΜΗΣΕΣ και ΓΕΓΟΝΟΤΑ» κυκλοφορεί σε Β’ Έκδοση!!!

Δεύτερη έκδοση του βιβλίου «ΘΥΜΗΣΕΣ και ΓΕΓΟΝΟΤΑ» Ένα βιβλίο ύμνος για τα Δωδεκάνησα του εξαίρετου φίλου Σεραφείμ Αθανασίου!!! (*)

Πριν λίγο, παρέλαβα και τη Β’ Βελτιωμένη Έκδοση του βιβλίου «Θύμησες και Γεγονότα» του Εξαίρετου Φίλου Συγγραφέα Σεραφείμ Αθανασίου το οποίο είναι αφιερωμένο εξολοκλήρου στη Ρόδο, τα Δωδεκάνησα και τους κατοίκους της περιοχής που αγάπησε όσο ελάχιστοι…

Η έκπληξη μου μεγάλη, αλλά και η τιμή στο πρόσωπο μου ακόμα μεγαλύτερη όταν ολόκληρο το οπισθόφυλλο του βιβλίου είναι αφιερωμένο σε εμένα και το Ιστολόγιο μου…

Ο 97χρονος σήμερα, Σεραφείμ Αθανασίου, γεννήθηκε στην όμορφη Κόμνηνα (είναι κοντά στα Καμένα Βούρλα), αλλά στο Μυαλό, την Καρδιά, και τη Ψυχή, είναι πέρα για πέρα Ρόδιος!!!

Στη Ρόδο ήρθε το 1947 και υπηρέτησε εδώ ως χωροφύλακας για 18 χρόνια… Ο Βόλος είναι ο τόπος που τον φιλοξένησε, μετά την αποστρατεία του…, αλλά στο Μυαλό, την Καρδιά, και τη Ψυχή, είναι πέρα για πέρα Ρόδιος!!!

Έχει γράψει αμέτρητα άρθρα (τα οποία έχουν δημοσιευθεί στην εφημερίδα Ροδιακή αλλά και στον Ταχυδρόμο του Βόλου) και αρκετά βιβλία και δεν υπάρχει αράδα, που να μην κάνει αναφορά στη Ρόδο, τα Δωδεκάνησα και τους κατοίκους αυτής της γωνιάς της Πατρίδας μας…

Το έχω γράψει και άλλες φορές, αλλά θα το επαναλάβω… Ο ΔΗΜΟΣ Η, Η ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ, ΟΦΕΙΛΕΙ ΝΑ ΤΙΜΗΣΕΙ ΤΟΝ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΤΟΝ ΡΟΔΙΟ!!! (γιατί είναι Ρόδιος στο Μυαλό, την Καρδιά, και τη Ψυχή)

Για όσες και όσους θέλουν να αποκτήσουν αυτό το εκπληκτικό βιβλίο, το ISBN είναι: 978-618-00-3322-9 και τα τηλέφωνα του Συγγραφέα είναι: 2421087646, 6974707033 και 6958989205

Ευχαριστώ Αγαπημένε Φίλε μου Σεραφείμ Ρόδιε!!! Την αγάπη μου στην Αγαπημένη Κυρία Φωτούλα, ολόκληρη την όμορφη Οικογένεια σου, και φυσικά στον όμορφο Βόλο!!!

Η ανάρτηση για την πρώτη έκδοση ΕΔΩ: https://rokar-rokar.blogspot.com/2013/11/blog-post_15.html

(*) Σεραφείμ Αθανασίου

Βιογραφικό Σημείωμα

Φίλες και φίλοι,

Σε σάς που την ώρα τούτη διαβάζετε αυτό το κείμενο, νοερά, έρχομαι κοντά σας για να με γνωρίσετε καλλύτερα:

Σεραφείμ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ του Χρήστου και της Μαρίας τα στοιχεία μου. Προ πολλών 10ετιών (25-4-1925) και από φτωχούς αγρότες γονείς, γεννήθηκα στο χωριό Κόμνηνα Λοκρίδας του Νομού Φθιώτιδος, γι’ αυτό και έχω βιώσει βαθειά στο πετσί μου τη στέρηση και την ανέχεια με ό,τι αυτές συνεπάγονται, ακόμα και στις δια βίου μνήμες... Το Νοέμβριο του έτους 1945 κατατάχτηκα στη Χωροφυλακή με ένα απολυτήριο Δημοτικού σχολείου, όπως τότε έγινε - λόγω εμπολέμου καταστάσεως και… φτώχειας - με πολλά αγροτόπαιδα της ηλικίας μου.