Υπόκλιση στην ανυπόταχτη γενιά Αντίο στον αγωνιστή Μανώλη Γλέζο   Τα λόγια είναι λίγα, απελπιστικά λίγα. Όπως ξέρετε, ο Μανώλης Γλέζος έφυγε από τη ζωή. Έφυγε σε συνθήκες πρωτόγνωρες, όπως τότε που με τον συναγωνιστή του Λάκη Σάντα κατέβασαν τη ναζιστική σημαία από την Ακρόπολη – κάποιοι εφιάλτες αδυνατούν να το χωνέψουν αυτό. Και τότε υπήρχε απαγόρευση κυκλοφορίας, και τότε το σκοτάδι σκίαζε τον ήλιο της ελευθερίας, όπως τον απειλεί και τώρα η πανδημία. Τόλμησε! Και δικαιώθηκε. Τόλμησε για όλους μας, για τον ελληνικό λαό. Πέρασε δίκες, εξορίες, φυλακές, βασανιστήρια. Άντεξε μέχρι το τέλος. Έγινε παράδειγμα, σύμβολο αντίστασης και αγώνα διεθνώς, όπως μας θυμίζει η Έμυ Ντούρου. Έμεινε έφηβος στο σθένος και στην ψυχή μέχρι τα 96 του χρόνια. Έτυχε να φύγει την ίδια μέρα που παρά τη διεθνή κατακραυγή το μετεμφυλιακό κράτος εκτελούσε τον Νίκο Μπελογιάννη. Κρίμα που δεν μπορούμε να βρεθούμε στο τελευταίο κατευόδιο. Κρίμα! Αλλά του το χρωστάμε. Γνώμη μου είναι ότι δεν χρειάζονται επικοινωνιακά τερτίπια με χειροκροτήματα από τα μπαλκόνια, μουσικές, μπαλόνια κ.ά. που ακούω και βλέπω να συζητιούνται. Αυτό που πρέπει στον Μανώλη Γλέζο είναι να μείνουμε στην ίδια πλευρά που έμεινε κι αυτός. Χωρίς (επ)ανάπαυση, χωρίς υποχώρηση απέναντι στον φασισμό, στον ολοκληρωτισμό, στην αδικία, αξιώνοντας πάντα το καλύτερο, πάντα την ελευθερία. Είδατε που ο Όρμπαν στην Ουγγαρία πέρασε νόμο από το κοινοβούλιο να κυβερνά ως απόλυτος άρχοντας –το όνειρο πολλών ηγετών αυτή την εποχή με το αβέβαιο αύριο– με υπερεξουσίες; Εδώ χρειάζεται να τιμήσουμε τον Μανώλη Γλέζο.