Οι αναρτήσεις

Όλες οι αναρτήσεις των ιστολογίων μου, κοινοποιούνται στο twitter, στο pinterest., στο Google+ καθώς επίσης και στο Facebook.

Αναδημοσίευση...

Επιτρέπεται η αναδημοσίευση...
Αν θέλετε αναφέρετε την πηγή... Αν δεν θέλετε, πάλι φίλοι θα είμαστε!!!

Δευτέρα, 6 Μαρτίου 2017

Αφιέρωμα στην ενσωμάτωση της Δωδεκανήσου (Κείμενα, Φωτογραφίες, βίντεο)

7 Μαρτίου 1948: Η ενσωμάτωση της Δωδεκανήσου στην Ελλάδα


Τα Δωδεκάνησα (για την ακρίβεια είναι 14) ήταν από αρχαιοτάτων χρόνων δεμένα με τις τύχες του Ελληνισμού. Εν τούτοις, μόλις το 1947 ενσωματώθηκαν στο ελληνικό κράτος.
Εξαιτίας της γεωγραφικής τους θέσης δέχθηκαν καταστρεπτικές επιδρομές... από τους Πέρσες, τους Σαρακηνούς, τους Βενετούς, τους Γενουάτες, τους Σταυροφόρους και τους Τούρκους (Σελτζούκους και Οθωμανούς). Από το 1309 περιήλθαν στην εξουσία των Ιωαννιτών Ιπποτών και έμειναν υπό την κυριαρχία τους έως το 1522, οπότε καταλήφθηκαν από τους Οθωμανούς Τούρκους.
Με την έναρξη του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα του 1821, τα Δωδεκάνησα επαναστάτησαν, αλλά το 1830 επιστράφηκαν μαζί με τη Σάμο στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, με αντάλλαγμα την Εύβοια, η οποία ενσωματώθηκε στο ελεύθερο ελληνικό κράτος.
Η κατάληψη των Δωδεκανήσων από τους Ιταλούς το 1912 αναπτέρωσε τις ελπίδες των κατοίκων τους ότι σύντομα τα νησιά θα ενταχθούν στον εθνικό κορμό. Πράγματι, με τη συνθήκη των Σεβρών (10 Αυγούστου 1920) τα Δωδεκάνησα παραχωρούνταν στην Ελλάδα, με εξαίρεση τη Ρόδο, που θα παρέμενε για ένα διάστημα υπό ιταλική διοίκηση. Όμως, η ατυχής έκβαση της μικρασιατικής εκστρατείας έδωσε την ευκαιρία στους Ιταλούς να υπαναχωρήσουν και με την άνοδο του Μουσολίνι προσπάθησαν να τα εξιταλίσουν.
Μετά τη συνθηκολόγηση των Ιταλών (1943), κύριοι των Δωδεκανήσων έγιναν οι Γερμανοί και μετά την παράδοση της Χιτλερικής Γερμανίας (Μάιος 1945), η Μεγάλη Βρετανία.
Ήταν η χρυσή ευκαιρία για την ενσωμάτωση των Δωδεκανήσων στο ελληνικό κράτος, την οποία η ελληνική διπλωματία δεν έπρεπε να αφήσει να πάει χαμένη. Ήταν απαίτηση του ελληνικού λαού και είχε χυθεί άφθονο ελληνικό αίμα για την εκδίωξη των Γερμανών από τα Δωδεκάνησα. Το θέμα θα λυνόταν οριστικά από τη Διάσκεψη Ειρήνης των νικητριών δυνάμεων του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, που θα συνερχόταν στο Παρίσι.
Η Ελλάδα δια του πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Τσαλδάρη διαμήνυσε ότι θα έθετε στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων ως εθνικές διεκδικήσεις την πρόσκτηση της Βορείου Ηπείρου και των Δωδεκανήσων, τη διευθέτηση των ελληνοβουλγαρικών συνόρων, ενώ σκόπευε να θέσει και το ζήτημα της Κύπρου
στη Μεγάλη Βρετανία. Από τις τέσσερις αυτές εθνικές διεκδικήσεις, μόνο το θέμα των Δωδεκανήσων ευοδώθηκε, χωρίς δυσκολίες και περιπλοκές.
Είναι γνωστό ότι ο Στάλιν και ο Τσόρτσιλ, κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, προσπάθησαν να δελεάσουν την Τουρκία, προσφέροντάς της ορισμένα παράκτια νησιά του Αιγαίου, προκειμένου να την πείσουν να βγει στον πόλεμο στο πλευρό των Συμμάχων ή τουλάχιστον να παραμείνει αυστηρά ουδέτερη. Επιπροσθέτως, ο Στάλιν είχε συνδέσει το θέμα των Δωδεκανήσων με την Τριπολίτιδα (σημερινή Λιβύη), για την οποία η Σοβιετική Ένωση είχε διατυπώσει το αίτημα να της ανατεθεί η εντολή.
Όμως, σε μια απρόσμενη στροφή της πολιτικής της, η Σοβιετική Ένωση συγκατατέθηκε να αποδοθούν τα Δωδεκάνησα στη Ελλάδα, στη συνεδρίαση των Υπουργών Εξωτερικών που προετοίμαζε τη Διάσκεψη Ειρήνης των Παρισίων. Η δήλωση έγινε στις 27 Ιουνίου 1946 από τον Υπουργό Εξωτερικών Βιατσεσλάβ Σκριάμπιν, γνωστότερο ως Μολότωφ, με μοναδικό όρο την αποστρατιωτικοποίηση των νησιών. Έτσι, προτού καν συνέλθει η Διάσκεψη Ειρήνης, το θέμα των Δωδεκανήσων είχε λάβει ευνοϊκή τροπή για την Ελλάδα.
Η είδηση για την απόδοση των Δωδεκανήσων στη Ελλάδα χαιρετίστηκε με μεγάλο ενθουσιασμό, σε μια περίοδο που η χώρα βρισκόταν στη δίνη του Εμφυλίου Πολέμου. Η Διάσκεψη της Ειρήνης συνήλθε στο Παρίσι από τις 29 Ιουλίου έως τις 11 Οκτωβρίου 1946, όπου τέθηκαν από ελληνικής πλευράς και τα θέματα της Βορείου Ηπείρου και της διευθέτησης των ελληνοβουλγαρικών συνόρων, χωρίς επιτυχία, αφού οι ΗΠΑ δεν θέλησαν να δυσαρεστήσουν τη σύμμαχό τους Σοβιετική Ένωση και τους δορυφόρους της Αλβανία και Βουλγαρία. Η προσπάθεια της Τουρκίας να διεκδικήσει το Καστελόριζο και τη Σύμη έπεσαν στο κενό.
Στις 10 Φεβρουαρίου 1947 υπογράφηκε στο Παρίσι η Συνθήκη Ειρήνης με την Ιταλία, σύμφωνα με την οποία τα Δωδεκάνησα αποδίδονταν στην Ελλάδα, ενώ η Ιταλία υποχρεωνόταν σε αποζημίωση ύψους 105 εκατομμυρίων δολαρίων προς τη χώρα μας. Με επιμονή της σοβιετικής πλευράς, οριζόταν στο κείμενο ότι τα νησιά θα παρέμεναν αποστρατιωτικοποιημένα, πρόβλεψη που θα επικαλεστεί η Τουρκία κατά τρόπο καταχρηστικό μετά το 1974. Από την τουρκική ερμηνεία του κειμένου της ελληνοϊταλικής συνθήκης του 1947, σε συνδυασμό με τις ιταλοτουρκικές συμφωνίες του 1932, θα προκύψει και το ζήτημα των «γκρίζων ζωνών», που έθεσε η Άγκυρα μετά την Κρίση των Ιμίων το 1996.
Η τελετή παράδοσης των Δωδεκανήσων στην Ελλάδα από τις βρετανικές αρχές έγινε στις 31 Μαρτίου 1947 στη Ρόδο μέσα σε πανηγυρική ατμόσφαιρα. Πρώτος διοικητής των Δωδεκανήσων ανέλαβε ο αντιναύαρχος Περικλής Ιωαννίδης, με πολιτικό σύμβουλο τον πανεπιστημιακό και δικαστικό Μιχαήλ Στασινόπουλο, μετέπειτα πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας. Η επίσημη τελετή της ενσωμάτωσης έγινε στις 7 Μαρτίου 1948 και το 1955 τα Δωδεκάνησα έγιναν νομός με πρωτεύουσα τη Ρόδο.
Το διάγγελμα του Βασιλέως των Ελλήνων Παύλου στις 7 Μαρτίου 1948 προς τον λαό της Δωδεκανήσου στην Πλατεία Διοικητηρίου στη Ρόδο.
"Κατά την χαρμόσυνον αυτήν στιγμήν φέρω εις τους Έλληνας της Δωδεκανήσου τον αδελφικόν χαιρετισμόν του Ελληνικού Λαού.
Η σημερινή αγία ημέρα, κατά την οποίαν ικανοποιείται ο ζωηρότερος παλμός της Ελλάδος, είναι η ευτυχεστέρα ημέρα της ζωής μου. Ευχαριστώ τον Θεόν διότι έλαχεν εις εμέ η τιμή να περιβάλω με την ενεργόν στοργήν μου την Δωδεκάνησον και να ίδω κυματίζουσαν την Κυανόλευκον εις τον Ελληνικόν ουρανόν της.
Η σημερινή ημέρα επληρώθη με πολύ αίμα και πολλά δάκρυα, αλλά μόνον με αίμα και δάκρυα γράφονται ιστορίαι, όπως η Ελληνική.
Η Δωδεκάνησος υπήρξεν εις των λαμπροτέρων αστέρων εις τον ουρανόν του αρχαίου Ελληνικού πολιτισμού. Υπήρξεν πάντοτε ένδοξον προπύργιον των αγώνων της Φυλής και μήτηρ υπερηφάνων και ανδρείων τέκνων.
Υπήρξε πάντοτε πηγή ακτινοβολίας Ελληνικού πνεύματος. Η Δωδεκάνησος δεν είναι μόνον Ελληνική, είναι Ελλάς.
Είμαι ευτυχής και συγκεκινημένος. Αισθάνομαι να πτερυγίζουν χαρμοσύνως γύρω μας αι ψυχαί των νεκρών αδελφών μας του τελευταίου ενδόξου πολέμου και η σκέψις μου την στιγμήν αυτήν στρέφεται προς τον Μέγαν Απόντα, τον αείμνηστον αδελφόν μου Βασιλέα Γεώργιον, τον νικητήν του Πολέμου της Αλβανίας.
Εν ονόματι της ικανοποιήσεως των ιερωτέρων ανθρωπίνων δικααιωμάτων,
Εν ονόματι της ενδόξου Ελληνικής Ιστορίας,
Ενώπιον της αιωνίας Ελλάδος και ενώπιον του Παντοδυνάμου Θεού
Κυρώνω την προσάρτησιν της Δωδεκανήσου εις την μητέρα Πατρίδα"

Ιστορικό της Ενσωμάτωσης της Δωδεκανήσου με την Ελλάδα
Γράφει ο Κυριάκος Ι. Φίνας 

Η Δωδεκάνησος, προτού ενσωματωθεί με τη Μητέρα-Πατρίδα, γνώρισε ξενική κατοχή 638 χρόνων. Από το γεωγραφικό χώρο του δωδεκανησιακού συμπλέγματος πέρασαν η ιπποτική κυριαρχία (1309-1522), η τουρκοκρατία (1522-1912) και στη χρονική περίοδο 1912-1945 η ιταλική τυραννία. 
Παρόλες, όμως, αυτές τις διαδοχικές ξένες επικυριαρχίες, ο δωδεκανησιακός λαός διατήρησε την ελληνική γλώσσα, την ορθοδοξία και γενικά τα ελληνικά ήθη και έθιμα. 
Και επί αιώνες αγωνίστηκε κατά της ξένης καταπίεσης, επιδιώκοντας την Ενωση-στην κυριολεξία την επανένωση-με την Ελλάδα. Ο διακαής αυτός πόθος άρχισε να παίρνει πιο συγκεκριμένη μορφή από τις αρχές της δεύτερης δεκαετίας του 20ού αιώνα.
Ειδικότερα, η Εθνική αυτή επιταγή των Δωδεκανησίων, αμέσως με την έναρξη της ιταλοκρατίας, εκφραζόταν στο αίτημα της Αυτοδιάθεσης-Ενωσης και έκτοτε οι κάθε είδους εκδηλώσεις ήταν συνεχείς, τόσο σε τοπικό, όσο και σε διεθνές επίπεδο. 
* * * 
Περιοριζόμαστε στην περιληπτική διαχρονική πορεία από την τούρκικη κατοχή. Είναι γνωστό, ότι στη διάρκεια της τουρκοκρατίας τα Δωδεκάνησα ήταν στο μεγαλύτερο χρονικό διάστημα αυτόνομη και αυτοδιοίκηση περιοχή. Ωστόσο, κατά τον διακανονισμό των συνόρων του 1830, τα Δωδεκάνησα περιήλθαν στην Τουρκάι μαζί με τη Σάμο, με αντάλλαγμα την Εύβοια, την οποία κρατούσαν ακόμη οι Τούρκοι. 
Στις 29 Σεπτεμβρίου του 1911 η Ιταλία, προκειμένου να καταστήσει την Τριπολίτιδα και την Κυρηναϊκή (τη σημερινή Λιβύη) αποικία της, κήρυξε τον πόλεμο στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, καθόσον η τελευταία είχε υπό την κυριαρχία της τα προαναφερθέντα εδάφη.  
Και για να εμποδιστεί ο ανεφοδιασμός των Αράβων πολεμιστών από τους Τούρκους, με τη δικαιολογία, ότι οι εκεί παράκτιες αραβικές φυλές πρόβαλλαν αντίσταση στα ιταλικά στρατεύματα, οι Ιταλοί κατέλαβαν τα Δωδεκάνησα το Μάιο του 1912, εκτός του Καστελορίζου, υπό τύπον, καθώς έλεγαν, της προσωρινότητας. 
Όταν ο ιταλοτουρκικός πόλεμος τελείωσε, η συνθήκη ειρήνης πρόβλεπε και μεν να παραχωρηθούν στους Ιταλούς τα οθωμανικά εδάφη στην Αφρική, όπου υπήρχαν ιταλικά εμπορικά και άλλα ζωτικά συμφέροντα, οι ιταλοί, όμως, θα έπρεπε να εκκενώσουν τα Δωδεκάνησα, που είχαν καταλάβει, ως προαναφέρεται. 
Έτσι, ενώ οι Ιταλοί πήραν αυτό που ήθελαν, ωστόσο, δεν έφυγαν από τα δωδεκανησιακά εδάφη. 
Στις 29 Ιουλίου 1919 υπογράφεται Συνθήκη μεταξύ των Κυβερνήσεων Ελλάδας-Ιταλίας. Η Συνθήκη αυτή, γνωστή υπό το όνομα Tittoni-Βενιζέλου, αναπτέρωσε τις ελπίδες του δωδεκανησιακού λαού, καθόσον, σύμφωνα με τους όρους της, η Ιταλία παραχωρούσε στην Ελλάδα αμέσως την κυριαρχία της Δωδεκανήσου, εκτός της Ρόδου, η οποία θα παραδιδόταν μετά πενταετία με Δημοψήφισμα. Με την ίδια Συνθήκη η Ιταλία, εκτός από τα Δωδεκάνησα, παραχωρούσε στην Ελλάδα και τη Βόρειο Ήπειρο. 
Ένα χρόνο αργότερα, στις 22 Ιουλίου 1920, καταγγέλλεται από την Ιταλία η προαναφερθείσα Συνθήκη. Τον Αύγουστο, όμως, του ίδιου έτους υπογράφεται η Συνθήκη των Σεβρών και με τη συμφωνία Bonino-Βενιζέλου επικυρώνεται, σχεδόν, η προηγούμενη Tittoni-Βενιζέλου, με τη διαφορά ότι το Δημοψήφισμα για τη Ρόδο θα διενεργείτο μετά 15 χρόνια. 
Η ζηλότυπη, όμως, μοίρα του δωδεκανησιακού λαού θέλησε άλλη τροπή των πραγμάτων. Με την πτώση του Ελευθερίου Βενιζέλου, το Νοέμβριο του 1920 και αφού εν τω μεταξύ μεσολάβησε η Μικρασιατική καταστροφή του 1922, η Ιταλία καταγγέλλει τη Συνθήκη των Σεβρών και αθετεί, εκ νέου, την υπογραφή της. 
Με τη Συνθήκη της Λωζάνης, 24 Ιουλίου 1923, η Τουρκία παραχωρεί στην Ιταλία τα δικαιώματά της στα Δωδεκάνησα, κι έτσι μονιμοποιείται η ιταλική κατοχή.
Εν τω μεταξύ, με την άνοδο στην εξουσία του φασισμού στην Ιταλία τον Οκτώβριο του 1922, ο Μουσολίνι αντιμετώπιζε το δωδεκανησιακό σύμπλεγμα, ως ιταλική, πλέον, κτήση και με διάφορα μέτρα προσπαθούσε να καταπνίξει το ελληνικό φρόνημα, ενισχύοντας και το καθολικό στοιχείο σε βάρος των ορθόδοξων. 
Ο διορισμός του ΝτεΒέκκι, το Δεκέμβριο του 1936, ως πολιτικού και στρατιωτικού διοικητή της Δωδεκανήσου επιδεινώνει την κατάσταση. Κλείνουν τα ελληνικά σχολεία και η Παιδεία προσαρμόζεται, ως προς τη διδακτέα ύλη, με εκείνη της Μητροπολιτικής Ιταλίας. 
Πολλοί Δωδεκανήσιοι, με πρώτη ευκαιρία εγκαταλείπουν την πατρώα γη, κι έτσι ο πληθυσμός των νησιών από 143.080 που ανερχόταν το 1912, μειώθηκε στις 100.180. 
Αρχές, δε, του 1939 ο Μουσολίνι με τους συνεργάτες εκπονεί σχέδιο εγκατάστασης στη Δωδεκάνησο εντός μιας πενταετίας 100.000 φασιστών. Λόγω, όμως, κήρυξης του δεύτερου παγκόσμιου πολέμου αρχές Σεπτεμβρίου του ίδιου χρόνου, το σχέδιο δεν υλοποιείται.
Η Ελλάδα ποτέ δεν έπαψε να ζητά από την Ιταλία τα Δωδεκάνησα. Ωστόσο, η Ιταλία με παρελκυστική τακτική, λόγω και των συγκυριών του Μεσοπολέμου κατά τον 20ό αιώνα, κατάφερε να κρατήσει το όλο θέμα σε εκκρεμότητα μέχρι το 1940, οπότε κήρυξε τον Οκτώβριο τον πόλεμο στην Ελλάδα. 
Η νικηφόρα, όμως, λήξη του δεύτερου παγκόσμιου πολέμου ανέτρεψε τις προβλέψεις και τα σχέδια των φασιστών και ήδη από το 1944 άρχισε η Απελευθέρωση ορισμένων μικρών νησιών. 
Στις 8 Σεπτεμβρίου 1943 η Ιταλία γονατίζει υπό το βάρος της ήττας της και την αυγή της επόμενης ημέρας αποβιβάζονται στην ευλίμενη περιοχή του Καστελλορίζου ικανός αριθμός από βρετανικά μητροπολιτικά και αυτοκρατορικά στρατεύματα.
Στις 13 του αυτού μήνα εισπλέει το ελληνικό αντιτορπιλικό Παύλος Κουντουριώτης έμφορτο στρατού. Από τότε, οι Καστελλορίζιοι και η Πολιτεία, αναγνωρίζουν την ημέρα αυτή, ως χρονικό σταθμό της Απελευθέρωσης του πρώτου ελληνικού εδάφους. 
Την 8η Μαΐου 1945 ο Γερμανός Στρατηγός Wagener, Αρχηγός των κατοχικών δυνάμεων του δωδεκανησιακού συμπλέγματος, υπογράφει στη Σύμη την άνευ όρων παράδοση της Δωδεκανήσου, παρουσία του Αγγλου Ταξίαρχη Moffat, του Συνταγματάρχη Acland και του Διοικητή του Ιερού Λόχου Ελληνα Συνταγματάρχη Χρήστου Τσιγάντε. 
Με την πράξη αυτή ολοκληρώθηκε η αγγλική κατοχή της Δωδεκανήσου. Η διαδικασία που προηγήθηκε, καθώς και η υπογραφή του Πρακτικού της παράδοσης έγιναν σε ένα παλιό αρχοντικό της Σύμης, το οποίο χρησιμοποιούσαν οι Σύμμαχοι, ως έδρα Διοίκησης και στο οποίο υπάρχει σήμερα εντοιχισμένη αναμνηστική πλάκα.
Στις 9 Μαΐου αγγλικές Δυνάμεις με άνδρες του Ιερού Λόχου αποβιβάζονται στη Ρόδο. Εγκαθίσταται η αγγλική Διοίκηση Δωδεκανήσου, οπότε τερματίζεται και η τελευταία κατοχή, την οποία εκπροσωπούσαν οι Γερμανοφασίστες. 
Στις 15 Μαΐου 1945, ο Αντιβασιλέας-Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος Δαμασκηνός, πριν ακόμη εκδηλωθούν επίσημα οι αποφάσεις των νικητών του Πολέμου για την παραχώρηση του δωδεκανησιακού συμπλέγματος, κηρύσσει στη Ρόδο τον αρραβώνα της Δωδεκανήσου με τη Μητέρα-Πατρίδα. 
Η ομόφωνη, κατ’ αρχήν, Συμφωνία για την παραχώρηση της Δωδεκανήσου στην Ελλάδα αποφασίστηκε στις 27 Ιουνίου 1946 στο Παρίσι, από το Συμβούλιο των Υπουργών των Εξωτερικών των νικητριών Μεγάλων Δυνάμεων. Η απόφαση, όμως, αυτή δεν έτυχε άμεσης εφαρμογής, γιατί έπρεπε να προηγηθεί η επικύρωση της Συνθήκης μεταξύ της Ελλάδας και Ιταλίας.
Στις 2 Φεβρουαρίου 1947, υπογράφεται Συνθήκη Ειρήνης Ιταλίας και Συμμάχων και στο άρθρο 14 αναφέρεται: Η Ιταλία εκχωρεί εις την Ελλάδα εν πλήρη κυριαρχία τας νήσους της Δωδ/σου: Αστυπάλαια, Ρόδο, Χάλκη, Κάρπαθο, Κάσο, Τήλο, Νίσυρο, Κάλυμνο, Λέρο, Πάτμο, Σύμη, Κω και Καστελλόριζο, ως και τας παρακειμένας νησίδας». 
Την 31 Μαρτίου 1947 ο Αγγλος Ταξίαρχος Parker υπογράφει στη Ρόδο το πρωτόκολλο παράδοσης της Δωδεκανήσου στον Ελληνα Στρατιωτικό Διοικητή Αντιναύαρχο Περικλή Ιωαννίδη. 
Στο πρωτόκολλο αυτό αναφέρονται τα εξής: «Η κατοχή της Δωδεκανήσου την μεσημβρίαν από την Βρετανική Στρατιωτική Διοίκησιν εις την Ελληνικήν τοιαύτην, συμφώνως προς τους όρους της Συμφωνίας της υπογραφείσης εν Αθήναις υπό των Αντιπροσώπων των Κυβερνήσεων Μεγάλης Βρετανίας και Ελλάδος».
Η Στρατιωτική Ελληνική Διοίκηση ήταν μεταβατική περίοδος μέχρι την Ενσωμάτωση. 
Στις 22 Οκτωβρίου 1947 επικυρώνεται η Συνθήκη Ελλάδας-Ιταλίας και στις 28 του ίδιου μήνα γίνεται η προσάρτηση και η Δωδεκάνησος αποτελεί, πλέον, ελληνικό έδαφος. Δεν έμενε, παρά να οριστεί η επίσημη, τυπική τελετή της Ενσωμάτωσης. 
Στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως 7/9.1.1948 δημοσιεύεται ο Νόμος 518/48 «περί ποσαρτήσεως της Δωδεκανήσου εις την Ελλάδα», ο οποίος στην πρώτη παράγραφο του μόνου άρθρου αναφέρει: «Αι νήσοι της Δωδεκανήσου Ρόδος, Κάλυμνος, Κάρπαθος, Αστυπάλαια, Νίσυρος, Πάτμος, Χάλκη, Κάσος, Τήλος,Σύμη, Κως, Λέρος και Καστελλόριζον, ως και αι παρακείμεναι νησίδες είναι προσηρτημέναι εις το Ελληνικόν Κράτος από της 28ης Οκτωβρίου 1947».
Στις 7 Μαρτίου 1948, με την παρουσία του επίσημου Ελληνικού Κράτους, ήτοι του Ανώτατου Άρχοντα, των Μελών της Κυβέρνησης και της Στρατιωτικής Ηγεσίας επισφραγίζεται σε επίσημη τελετή η Ενσωμάτωση της Δωδεκανήσου με την Ελλάδα. Ήταν η ημέρα της δικαίωση των αγώνων και της ανταμοιβής των θυσιών του δωδεκανησιακού λαού. 
Υστερα από 638 χρόνια σκλαβιάς...
Πηγή : rodiaki.efimerida

7 Μαρτίου. Η ιστορικότερη ημέρα για τα Δωδεκάνησα
Η 7η Μαρτίου, αποτελεί ορόσημο όχι μόνο στην ιστορία της Δωδεκανήσου,
αλλά και όλης της Ελλάδος, εφόσον είναι η τελευταία εκκρεμότητα για την σύσταση του Ελληνικού κράτους, όπως αυτό υφίσταται σήμερα.
Σκλαβωμένος για πολλά χρόνια ο λαός της Δωδεκανήσου, υποτάχθηκε σε βάρβαρους εχθρούς, σε σύμμαχους που παρουσιάστηκαν ως φίλοι, μη δίνοντας όμως την ελευθερία πίσω στους νησιώτες. Υπέστησαν βασανισμούς, φτώχεια και πενία, για δεκαετίες έζησαν την παρακμή του τόπου τους.. Έβλεπαν τα όμορφα νησιά τους να μαραζώνουν, να καταστρέφονται και να λεηλατούνται… Όμως ποτέ δεν πτοήθηκαν, ποτέ δεν παρέδωσαν τις ζωές τους στους εχθρούς, πάντοτε μάχονταν υπέρ πίστεως και πατρίδος!
Από τον δοξασμένο τόπο της Δωδεκανήσου, πέρασαν Τούρκοι, Ιταλοί και Γερμανοί, απέναντι στους οποίου οι Έλληνες πολίτες, υπερασπιζόμενοι την εθνική και θρησκευτική τους ταυτότητα, πολέμησαν αέναα για την ελευθερία τους…
Η Μητέρα Ελλάδα με το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ζει την ελευθερία της, όμως ένας σημαντικός σταθμός για την νίκης της, τα νησιά της Δωδεκανήσου, 14 στο σύνολο, βρίσκονται ακόμα υπό τον Ιταλικό ζυγό… Οι νησιώτες βίωσαν τα βάναυσα χρόνια της Τουρκοκρατίας, την υποταγή στα χρόνια της Ιταλοκρατίας, τη Γερμανική και Αγγλική κατοχή και ακόμα και τώρα δεν είδαν την ελπίδα να γίνεται πραγματικότητα. Η σημασία των νησιών αυτών ήταν τόσο μεγάλη για τους ξένους κατακτητές, που πάλευαν μέχρι τέλους ώστε να μην γίνουν και πάλι ελληνικά.
Παρόλα αυτά, το ελληνικό φρόνημα που δεν έπαψε ποτέ να υψώνεται στα Δωδεκάνησα, θα δικαιωθεί! Στις 10 Φεβρουαρίου 1947, η Ιταλία συμφώνησε να υπογράψει συνθήκη στο Παρίσι με την οποία τα Δωδεκάνησα παραχωρούνται στην Ελλάδα! Ο λαός της Δωδεκανήσου μπορεί πλέον να φωνάξει «Χαίρε Ελευθερία»!!!

Ο Νόμος της Ενσωμάτωσης
Με το άρθρο 1 του Νόμου υπ' αριθμ. 518 "Περί προσαρτήσεως της Δωδεκανήσου εις την Ελλάδα" της Δ΄ Αναθεωρητικής Βουλής των Ελλήνων ορίζεται ότι: "Αι νήσοι της Δωδεκανήσου Αστυπάλαια, Ρόδος, Χάλκη, Κάρπαθος, Κάσος, Τήλος, Νίσυρος, Κάλυμνος, Λέρος, Πάτμος, Λειψοί, Σύμη, Κως και Καστελλόριζον, ως και αι παρακείμεναι νησίδες, είναι προσηρτημέναι εις το Ελληνικόν Κράτος από της 28 Οκτωβρίου 1947". Με τον νόμο αυτό, που αποτελεί τη ληξιαρχική πράξη της ενσωμάτωσης της Δωδεκανήσου στη μητέρα Ελλάδα, τερματίζεται το μεταβατικό στάδιο της ελληνικής στρατιωτικής διοίκησης. Η 7η Μαρτίου 1948 ορίζεται ως ημέρα της πανηγυρικής τυπικής ενσωμάτωσης.
Η επίσημη τελετή της ενσωμάτωσης έγινε στις 7 Μαρτίου του 1948. Το 1955 η Δωδεκάνησος έγινε νομός με πρωτεύουσα τη Ρόδο.

Ποιήματα για την Ενσωμάτωση της Δωδεκανήσου.

ΥΜΝΟΣ ΤΗΣ ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΟΥ
Δώδεκα αψίδες θριάμβου έχουν στηθεί στα δώδεκα λιμάνια, 
κι έχουν χρυσοσφυρηλατηθεί με μόχθους και εθνική περηφάνια.
Για να διαβεί η ποθητή μας λευτεριά κυανόλευκα ντυμένη, 
κάθε νησιού μας πάλι ένδοξη στεριά ελεύθερη να γένει.
Κόποι και μόχθοι και αγώνες και διωγμοί δε σβήσαν την ελπίδα, 
απ’ την βαριά σκλαβιά να απαλλαχτεί η λατρεμένη μας πατρίδα.
Και να προβάλλει μ’ ορμή η λευτεριά, μάνα μας δοξασμένη,
για να αγκαλιάσει τα δώδεκα νησιά δαφνοστεφανωμένη.

ΕΝΩΣΗ ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΟΥ
Αιώνες περιμέναμε, πατρίδα να σε δούμε,
κι από τη Μαύρη τη σκλαβιά να ελευθερωθούμε.
Ελλάδα μάνα μας γλυκιά, γνώρισε τα παιδιά σου,
με δάκρυα σε δέχονται τα δώδεκα νησιά σου.
Σφίξε μας μάνα σφίξε μας μέσα στην αγκαλιά σου,
δεν είμαστε πια ορφανά, γιατί είμαστε κοντά σου.
Ζήτω αθάνατη Ελλάς πατρίδα δοξασμένη,
φωνάζουμε από χαρά μαζί σου ενωμένοι.
Ελλάδα μάνα ποθητή που είσαι αιωνία,
συ τα νησιά μας έσωσες από την τυραννία!

ΣΤΗ ΓΑΛΑΖΙΑ ΘΑΛΑΣΣΑ ΜΑΣ
Στη γαλάζια θάλασσά μας
του Αιγαίου μακριά
ζούσαν χρόνια σκλαβωμένα
δώδεκα μικρά νησιά.
Τρέφουν όλα μια λαχτάρα
κι ένα πόθο στην καρδιά
πότε θα ΄ρθει άγια μέρα
να γενούν ελληνικά.
Τώρα η μάνα μας Ελλάδα
τα ‘ χει μες στην αγκαλιά
κι η γαλάζια μας σημαία
κυματίζει στα νησιά.
Ρόδος - Κάρπαθος και Σύμη
Πάτμος, Λέρος και η Κως
όλ’ αυτά τα διαμαντάκια 
λάμπουν τώρα μες στο φως.

35 ΧΡΟΝΩΝ ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ
Μέσα απ’ το μνήμα της σκλαβιάς το αραχνομαυρισμένο,
που κάθε τι Ελληνικό ήταν βαθιά θαμμένο,
μέσα απ’ το μνήμα της σκλαβιάς σαν κάποιο παραμύθι, 
ξεπρόβαλε η λευτεριά που ‘χε σκεπάσει η λήθη.
Χρόνια πολλά αλογάριαστα περνούσαν όλο ένα,
τα μαύρα Δωδεκάνησα δεμένα σκλαβωμένα,
άχαρα καρτερούσανε με τη μεγάλη ελπίδα,
πώς γρήγορα θα ενωθούν μαζί με την πατρίδα.
Και τι δεν εζητήσανε, του Νέρωνος τα ‘γγόνια, 
να κάνουν που μας πίεζαν τριανταπέντε χρόνια.
Τα ήθη κι έθιμα θέλησαν να τσακίσουν, 
μα την Ελληνική ψυχή δεν μπόρεσαν να αγγίσουν.
Εφέρανε την προστυχιά στο δοξασμένο χώμα,
επάτησαν, κηλίδωσαν το Ελληνικό το χώμα.
Τώρα Δωδεκανήσιε ξύπνα κι αγαλλιάσου
και σφίξε την ελευτεριά μέσα στην αγκαλιά σου.
Ήλθε δεν είναι ψέματα δεν είναι οπτασία,
για κοίτα την, την γαλανή ντυμένη ενδυμασία.
Στέκει εμπρός σου σε θωρεί δεν της χαμογελάς; 
Είναι αυτή η λευτεριά, η μάνα σου η Ελλάς.

Εκδήλωση στη Βουλή για τα 70 χρόνια Ενσωμάτωσης της Δωδεκανήσου
Παρουσία του Προέδρου της Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλου πραγματοποιήθηκε το πρωί, εκδήλωση στην Ολομέλεια της Βουλής για τα 70 χρόνια από την ενσωμάτωση της Δωδεκανήσου στην Ελλάδα. Τόσο οι πολιτικοί αρχηγοί όσο και οι εκπρόσωποι των κομμάτων κατά τις ομιλίες τους έστειλαν μηνύματα προς την Τουρκία.
Πολιτική βούληση της κυβέρνησης είναι να δώσει αναβαθμισμένη προτεραιότητα στη νησιωτική πολιτική, ανέφερε ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Γιάννης Δραγασάκης, μιλώντας στην ειδική συνεδρίαση της Ολομέλειας για τα 70 χρόνια από την ενσωμάτωση της Δωδεκανήσου.
Ο κ. Δραγασάκης αναφέρθηκε στο πλέγμα των πολιτικών που έχουν ήδη τεθεί σε εφαρμογή αλλά και σε αυτές που θα λάβουν χώρα το αμέσως επόμενο διάστημα και υπογράμμισε ότι η κυβέρνηση διεκδικεί τις θεσμικές εκείνες αλλαγές στον τρόπο λήψης αποφάσεων, ώστε να
περιλαμβάνεται η ρήτρα νησιωτικότητας, όχι μόνο στις εθνικές, αλλά και τις ευρωπαϊκές πολιτικές. Στόχος είναι επίσης η ίδρυση ενός ταμείου νησιωτικής συνοχής και ανάπτυξης στην επόμενη προγραμματική περίοδο.
Ο κ. Δραγασάκης αναφέρθηκε στη διαρκή προσφορά των Δωδεκανήσων στην πατρίδα και τον πολιτισμό και τόνισε ότι και σήμερα βρίσκονται στην εμπροσθοφυλακή της Ευρώπης, στην αντιμετώπιση του τεράστιου ανθρωπιστικού, προσφυγικού προβλήματος και έδειξαν έμπρακτα αλληλεγγύη και περισσή ανθρωπιά σώζοντας και περιθάλποντας ανθρώπινες ζωές. Αξίζει, προσέθεσε, τα νησιά αυτά να στηριχθούν και να θωρακισθούν από κάθε πλευρά, με βάση τις πραγματικές τους ανάγκες και τον διαχρονικό κρίσιμο ρόλο τους στην ειρήνη, τη σταθερότητα, τη συνεργασία και την ασφάλεια στην ευρύτερη περιοχή.
Ταυτόχρονα ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης ανέφερε ότι η ανακήρυξη του 2017 ως έτους Δωδεκανήσων συνιστά ευκαιρία ώστε να γίνει ευρύτερα γνωστή η ιστορία τους αλλά και για να ανταποκριθούμε στο καθήκον να στηριχθούν τα νησιά και να υπάρξει αντιμετώπιση και ανάδειξη των σύγχρονων προβλημάτων τους, να αξιοποιηθούν οι μεγάλες τους δυνατότητες.
«Η Ελλάδα τιμά και προασπίζεται τα νησιά της που είναι αναπόσπαστο τμήμα της. Κανείς δεν επιτρέπεται να τα αμφισβητεί και να τα επιβουλεύεται. Η Ελλάδα είναι έτοιμη σε όλα τα επίπεδα να τα προασπίσει, πάντα σε κλίμα ομοψυχίας και αποφασιστικότητας, διεκδικώντας τη στήριξη της παγκόσμιας κοινότητας, ειδικά όταν έχουμε το διεθνές δίκαιο με το μέρος μας». Το μήνυμα αυτό έστειλε ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας, Κυριάκος Μητσοτάκης, από το βήμα της Ολομέλειας της Βουλής. Επιπλέον, επισήμανε ότι «η καλύτερη ασπίδα για τα νησιά είναι η τοπική τους ανάπτυξη», χρειάζεται, είπε, «μια στοχευμένη πολιτική». Ο αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης μίλησε ακόμα για μια έντιμη και σοβαρή πολιτική που χρειάζεται η νησιωτική Ελλάδα για την αντιμετώπιση του Προσφυγικού, που θα βλέπει -όπως είπε- ανθρώπινα το πρόβλημα και τις συνέπειές του.
Ο κ. Μητσοτάκης υπογράμμισε ότι η απελευθέρωση των Δωδεκανήσων είναι παράδειγμα για όλους και πρόσθεσε: «H ιστορία μας έχει διδάξει πως τίποτα δεν σου χαρίζουν ακόμα και αν έχεις δίκαιο. Η απελευθέρωση της Δωδεκανήσου μας έχει διδάξει ότι χρειάζεται σοβαρή και επίπονη προσπάθεια και εξασφάλιση ισχυρής στήριξης. Η στήριξη της διεθνούς της κοινότητας δεν ήταν ούτε αυτονόητη ούτε δεδομένη. Γι αυτό και είναι ανάγκη να γνωρίζουμε πάντα πού βρίσκεται η Ελλάδα στην διεθνή σκακιέρα. Κι αυτό που μας διδάσκει τελικά η ιστορία, είναι ότι η επιτυχία δεν βασίζεται σε ανούσιους παλληκαρισμούς ή εύκολους τυχοδιωκτισμούς. Βασίζεται στη σκληρή συστηματική προσπάθεια και στο να είμαστε ρεαλιστές. Αυτή ήταν η βάση των μεγάλων πολιτικών Ελευθερίου Βενιζέλου και Κωνσταντίνου Καραμανλή. Αυτό οφείλουμε να δείχνουμε και σήμερα σε κάθε τομέα της πολιτικής μας».
Ο υπουργός Εθνικής Άμυνας και πρόεδρος των ΑΝΕΛ Πάνος Καμμένος, αφού σημείωσε ότι η σημερινή εκδήλωση αποτελεί μήνυμα ομοψυχίας απέναντι σε όσους επιβουλεύονται την κυριαρχία της χώρας τόνισε την ανάγκη να υπάρξουν ισοδύναμα που θα αντιμετωπίζουν την δύσκολη ζωή των κατοίκων στα ακριτικά νησιά, τόνισε επίσης την ανάγκη όλοι οι νόμοι να διέπονται από την ρήτρα νησιωτικότητας και πρότεινε η Βουλή να υιοθετήσει ένα από τα μικρά νησιά των Δωδεκανήσων.
Η Ελλάδα πρέπει να εγγυηθεί την ασφάλεια των Δωδεκανήσων απέναντι στις απειλές,
τόνισε ο Πρόεδρος της Ένωσης Κέντρου Βασίλης Λεβέντης, επισημαίνοντας ότι την περιοχή διακυβεύονται εθνικά συμφέροντα. Ο κ. Λεβέντης, εκτίμησε ότι το «πινγκ πονγκ» -όπως είπε- των σκληρών ανακοινώσεων μεταξύ Αθήνας και Άγκυρας είναι πολύ επικίνδυνο και ενδέχεται να οδηγήσει σε θερμό επεισόδιο. «Όταν έχουμε σκληρές δηλώσεις ανάβουν τα αίματα και θα χαθεί ο έλεγχος», παρατήρησε.
Ο επικεφαλής του Ποταμιού Σταύρος Θεοδωράκης τόνισε ότι «το Αιγαίο είναι θάλασσα ειρήνης, και αυτό το μήνυμα πρέπει να στείλουμε στη Τουρκία. Δεν χωράνε τσαμπουκάδες, απειλές και εκβιασμοί». Επισήμανε ότι «χρειαζόμαστε εξωστρεφή πατριωτισμό και όχι φοβικό. Δεν είναι πατριωτισμός ο εθνικολαϊκισμός και ο διχαστικός λόγος», επαναλαμβάνοντας την πρόταση του
για την σύσταση Εθνικού Συμβουλίου Ασφάλειας υπό τον πρωθυπουργό γιατί, όπως είπε η εθνική ασφάλεια είναι υπόθεση όλων. Τέλος, ο κ. Θεοδωράκης κάλεσε όλα τα κόμματα να δώσουν κοινή μάχη στην Ευρώπη ώστε να αλλάξει ο κανονισμός και να δοθεί η δυνατότητα στα νησιά να χρηματοδοτούνται απευθείας από τα ευρωπαϊκά κονδύλια.
Πηγή κειμένου: http://www.ert.gr/ekdilosi-sti-vouli-gia-ta-70-chronia-ensomatosis-tis-dodekanisou-video/



Η πορεία προς την Ενσωμάτωση της Δωδεκανήσου

Του Ιωάννου Γ. Χαρίτου

Το ηρωικό ΟΧΙ του Κυβερνήτου της Ελλάδος Ιωάννου Μεταξά την 28η Οκτωβρίου 1940 και το Έπος του 1940 στα βουνά της Πατρίδος μας, δεν σηματοδότησε μόνο την είσοδο της Ελλάδος εις τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, σηματοδότησε συγχρόνως και τη λύτρωση της Δωδεκανήσου από δεσμά δουλείας 630 χρόνων και σήμανε την αφετηρία της πορείας της προς την Ενσωμάτωση με τη Μητέρα Ελλάδα.
Η μαρτυρική Δωδεκάνησος διαδοχικά κατελήφθη το 1306 από τους Σταυροφόρους Ιωαννίτες Ιππότες, το 1523 από τις ορδές των Οθωμανών, την 5η Μαΐου 1912 από τους Ιταλούς και τελικώς το 1943 από τους Γερμανούς.
Την 8η Μαΐου 1945 ο Γερμανός Στρατηγός και Διοικητής των δυνάμεων κατοχής Otto Wagener υπογράφει στη νήσο Σύμη την παράδοση των Γερμανικών δυνάμεων εις τον Άγγλο Ταξίαρχο Moffat, τον Συνταγματάρχη Acland και τον Διοικητή του Ιερού Λόχου Συνταγματάρχη Χρήστο Τσιγάντε.
Μετά την παράδοση των Γερμανών άρχισε η «συμμαχική κατοχή» με κατοχικό στρατιωτικό σώμα από την Μεγάλη Βρετανία, υπό την αρχηγία του Άγγλου Ταξιάρχου Parker.
Ενώ διαρκούσε η «βρετανική στρατιωτική κατοχή» της Δωδεκανήσου, η τύχη των νησιών εκρίνετο στας συνδιασκέψεις ειρήνης που ακολούθησαν μετά το τέλος του πολέμου στην Ευρώπη.
Μεταξύ 17 Ιουλίου και 2 Αυγούστου 1945 πραγματοποιήθηκε η Διάσκεψη του Πότσδαμ. Στη διάσκεψη αυτή συνεζητήθησαν και οι όροι ειρήνης με την Ιταλία. Απεφασίσθη η σύστασις συμβουλίου από τους Υπουργούς Εξωτερικών των πέντε μεγάλων δυνάμεων, Η.Π.Α., Μ. Βρετανίας, Σοβιετικής Ενώσεως, Γαλλίας, και Κίνας και μεταξύ άλλων θεμάτων, το Συμβούλιο θα καθόριζε και την τύχη των ιταλικών κτήσεων.
Η πρώτη διάσκεψη του Συμβουλίου Υπουργών των εξωτερικών, επραγματοποιήθη εις το Λονδίνο μεταξύ 11 Σεπτεμβρίου και 2 Οκτωβρίου 1945 χωρίς τη συμμετοχή της Κίνας. Σε αυτήν συνεζητήθη το ζήτημα της Δωδεκανήσου και ανεγνωρίσθη κατ’ αρχήν ότι η Δωδεκάνησος θα έπρεπε να εκχωρηθεί στην Ελλάδα, πλην όμως δεν ελήφθη απόφαση επ’ αυτού του θέματος λόγω επιφυλάξεων τας οποίας διετύπωσε ο σοβιετικός υπουργός Μολότωφ.
Το συμβούλιο των υπουργών Εξωτερικών συνήλθε σε δεύτερη διάσκεψη στο Παρίσι μεταξύ 25 Απριλίου και 16 Μαΐου 1946 και μεταξύ 16 Ιουνίου και 12 Ιουλίου 1946. Κατά τη διάσκεψη, η Σοβιετική Ένωση διεκδικούσε να της παραχωρηθεί ναυτική βάση σε ένα από τα νησιά της Δωδεκανήσου, προκειμένου να συναινέσει στην παραχώρησή τους στην Ελλάδα.
Τελικώς, στη συνεδρίαση της 27ης Ιουνίου 1946 το Δωδεκανησιακό Ζήτημα ανελπίστως βρήκε τη λύση του, αν και δεν περιελαμβάνετο στα θέματα της ημερησίας διατάξεως και τούτο διότι ο Σοβιετικός Υπουργός Εξωτερικών Μολότωφ ήρε τις σοβιετικές αξιώσεις και συνήνεσε στην λήψη αποφάσεως με την οποία η Δωδεκάνησος θα παρεχωρείτο στην Ελλάδα.
Πάντως η όλη στάση της Σοβιετικής Ενώσεως, αν και αποσκοπούσε στην κάθοδό της στη Μεσόγειο, τελικώς απέβη εις όφελος της Ελλάδος διότι η Μ. Βρετανία εν όψει του κινδύνου να αποκτήσει βάσεις η Σοβιετική Ένωση στην νοτιοανατολική Μεσόγειο, εγκατέλειψε οποιεσδήποτε τυχόν είχε δικές της βλέψεις να εγκατασταθεί στη Δωδεκάνησο και ετάχθη υπέρ της επισπεύσεως της παραχωρήσεως των νήσων στην Ελλάδα.

Η συνδιάσκεψις
Την 29ην Ιουλίου 1946 συνήλθε στο Παρίσι η συνδιάσκεψη ειρήνης με την συμμετοχή 19 συμμάχων χωρών, οι οποίες πολέμησαν τις δυνάμεις του Άξονος. Τις αξιώσεις της Ελλάδας επί της Δωδεκανήσου και επί των άλλων εθνικών ελληνικών ζητημάτων προέβαλε και υπερασπίσθηκε πολυμελής αντιπροσωπία με επικεφαλής τον τότε Πρωθυπουργό και Υπουργό των Εξωτερικών, Κωνσταντίνο Τσαλδάρη.
Ο αιρετός Έλληνας Δήμαρχος της Ρόδου
Γαβριήλ Χαρίτος
Μεταξύ της 4ης Νοεμβρίου και 12ης Δεκεμβρίου 1946 εγένετο τρίτη διάσκεψις του Συμβουλίου των Υπουργών Εξωτερικών στην Ν. Υόρκη. Στη διάσκεψη αυτή επεκυρώθησαν αι αποφάσεις της συνδιασκέψεως των 21 εθνών επί του σχεδίου της συνθήκης ειρήνης μετά της Ιταλίας το οποίο προέβλεπε και την εκχώρηση της Δωδεκανήσου στην Ελλάδα.
Αξίζει στο σημείο αυτό να αναφερθεί ότι την 24ην Ιουνίου 1946 η Ιταλική Κυβέρνησις προέβη στην κατάθεση εγγράφου δηλώσεως προς τον Ελληνα πρέσβη στη Ρώμη Γεώργιο Εξηντάρη με την οποία αναγνωρίζει ότι η απόδοσις της Δωδεκανήσου στην Ελλάδα είναι σύμφωνος προς τις αρχές της Δικαιοσύνης.
Την 10η Φεβρουαρίου 1947 υπεγράφησαν στο Παρίσι πέντε συνθήκες ειρήνης μεταξύ των συμμάχων αφ’ ενός και αφ’ ετέρου μίας εκάστης των πέντε χωρών που συμμάχησαν στον πόλεμο με τη Γερμανία, ήτοι της Ιταλίας, της Ουγγαρίας, της Βουλγαρίας, της Ρουμανίας και της Φινλανδίας. Πρωθυπουργός τότε της Ελλάδος ήτο ο Δημήτριος Μάξιμος και Υπουργός Εξωτερικών ο Κωνσταντίνος Τσαλδάρης.
Το άρθρο 14 της συνθήκης αναφέρεται στην Ελλάδα και η πρώτη παράγραφος έχει ως εξής : «Η Ιταλία εκχωρεί εις την Ελλάδα εν πλήρη κυριαρχία τας νήσους της Δωδεκανήσου …» τις οποίες και απαριθμεί.
Κατά συνέπεια, η κυριαρχία της Ιταλίας επί της Δωδεκανήσου δεν σταματά το 1943 αλλά το 1947 για να αρχίσει η ελληνική κυριαρχία.
Σύμφωνα με την παράγραφο 3 του ιδίου άρθρου, τα ευρισκόμενα στην Δωδεκάνησο ξένα στρατεύματα θα αποχωρήσουν το βραδύτερο 90 ημέρες μετά την έναρξιν της ισχύος της συνθήκης. Οι διατυπώσεις της αποχωρήσεως θα καθορισθούν με συμφωνία μεταξύ του Ηνωμένου Βασιλείου και της Ελλάδος.

Μετά από 630 έτη
Προτού ακόμη τεθεί εν ισχύϊ η συνθήκη, η Βρετανική Κυβέρνηση δια του εν Αθήναις πρέσβεώς της , σερ Νόρτον, και η Ελληνική Κυβέρνηση δια του αντιπροέδρου και υπουργού εξωτερικών Κωνσταντίνου Τσαλδάρη, συνεφώνησαν την παράδοση της Στρατιωτικής Διοικήσεως της Δωδεκανήσου από την Μ. Βρετανία στην Ελλάδα, πολύ νωρίτερα από ό,τι προέβλεπε η συνθήκη ειρήνης. Το Πρωτόκολλο υπέγραψαν ο απερχόμενος βρετανός διοικητής A.S.Parker και ο αναλαβών την στρατιωτική διοίκηση Ελλην αντιναύαρχος Περικλής Ιωαννίδης.
Η παράδοσις έλαβε χώρα την 31η Μαρτίου 1947 σε μία υπέρλαμπρη τελετή έξω από το Διοικητήριο της Δωδεκανήσου στην πόλη της Ρόδου. Το μεσημέρι της 31ης Μαρτίου 1947 υπεστάλη η Βρετανική Σημαία από τον ιστό του Διοικητηρίου και υπό τους ήχους του Εθνικού μας Ύμνου ανυψώθηκε μετά από 630 έτη σκλαβιάς η Ελληνική. Την έπαρση της Ελληνικής Σημαίας παρακολούθησε γονατιστός και με δάκρυα στα μάτια ο λαός της Δωδεκανήσου, που είχε κατακλείσει όχι μόνο την πλατεία αλλά και όλα τα κτήρια της περιοχής, με επί κεφαλής τον πρώτον αιρετό Έλληνα Δήμαρχο της Ρόδου Γαβριήλ Χαρίτο, ο οποίος μετά την τελετή ακολουθούμενος από το πλήθος μετέβη εις το νεκροταφείο της Ρόδου δια να αναγγείλει και εις τους νεκρούς το υπέροχο γεγονός της επάρσεως της Ελληνικής Σημαίας, ώστε να γνωρίζουν ότι οι από αιώνες προσπάθειές τους βρήκαν επί τέλους την ιστορική τους δικαίωση !
Η συνθήκη ειρήνης με την Ιταλία ετέθη σε ισχύ την 15η Σεπτεμβρίου 1947. Η Ελλάδα κύρωσε την συνθήκη την 22η Οκτωβρίου 1947. Η ισχύς όμως της συνθήκης θα άρχιζε για την Ελλάδα από τη στιγμή που θα κατετίθεντο τα έγγραφα επικυρώσεως στο αρχείο της Γαλλικής Κυβερνήσεως. Αμέσως μετά την επικύρωση ο γραμματέας του υπουργείου Εξωτερικών Τσαμίσης μετέβη στο Παρίσι και παρέδωσε τα έγγραφα στον Έλληνα Πρέσβυ. Ο Έλλην Πρέσβης περίμενε την 28η Οκτωβρίου, επέτειο της ιταλικής επιθέσεως κατά της Ελλάδος και κατέθεσε τα κυρωτικά έγγραφα στη Γαλλική Κυβέρνηση. Από την ημερομηνία αυτή η Δωδεκάνησος αναγνωρίζεται πλέον διεθνώς ως ανήκουσα στην Ελλάδα.
Την 9η Ιανουαρίου 1948 η Ελληνική Κυβέρνησις δημοσίευσε τον Ν. 518 (ΦΕΚ Α’ 7/9-1-48 «περί προσαρτήσεως της Δωδεκανήσου εις την Ελλάδα»). Δια του νόμου αυτού περιγράφονται επακριβώς τα ανατολικά θαλάσσια σύνορα της Δωδεκανήσου.
Τα γεγονότα αυτά προηγήθησαν της 7ης Μαρτίου 1948, όπου εγένετο η πανηγυρική διακήρυξις της Ενώσεως της Δωδεκανήσου με την Μητέρα Ελλάδα.
Πηγή: www.dimokratiki.gr

Μήνυμα του Δημάρχου για την 70η επέτειο της Ενσωμάτωσης της Δωδεκανήσου στην Ελλάδα.

6 Μαρτίου 2017
Δήμητρα-Μαρίλια Φούρλα

Η Ενσωμάτωση της Δωδεκανήσου στην Ελλάδα, στις 7 Μαρτίου 1948 σφράγισε την ιστορία της Ελλάδας και καθόρισε την στρατηγική γεωπολιτική της θέση. Ήταν η ημέρα της δικαίωσης των αγώνων και των θυσιών του δωδεκανησιακού λαού. Η χαρά των Δωδεκανησίων για την Ένωση με τη Μητέρα Ελλάδα μπορεί να περιγραφεί από ένα απόσπασμα του αείμνηστου Ροδίτη δασκάλου Φώτη Βαρέλη:

“Απόψε κρυφομίλησε 

η λευτεριά με μένα. 
Πάψετε Δωδεκάνησα, 
να ’στε συλλογισμένα». 

Κάθε λέξη ένα δικαίωμα υπεράσπισης των αγώνων των Δωδεκανησίων.

Κάθε στίχος σύμβολο ελπίδας, ελευθερίας, ειρήνης. ΄Ενας στίχος- μήνυμα για τις προκλήσεις του σήμερα. Αυτό είναι το μήνυμα της Επανενσωμάτωσης της Δωδεκανήσου στην Μητέρα-Ελλάδα.

Οι αγώνες των Δωδεκανησίων, μας εμπνέουν και μας διδάσκουν. Στεκόμαστε περήφανοι στην ιστορία μας και τιμούμε τις θυσίες των ηρώων μας, ανώνυμων και επώνυμων, που με τόσα δάκρυα και αίμα πότισαν την Ελληνική Γη και τα άλλα μέτωπα των αγώνων τους. Σήμερα, ο εορτασμός της Ενσωμάτωσης της Δωδεκανήσου στην Ελλάδα, αποτελεί ένα ιστορικό αναστοχασμό των Δωδεκανησίων για το παρόν και το μέλλον των Δωδεκανήσων, γιατί η ιστορία κάθε τόπου, κληροδοτεί αξίες και διδάγματα, τα οποία πρέπει να αποτελούν τον φάρο και να καθοδηγούν τις επόμενες γενιές στους στόχους και στα οράματά τους. Τα Δωδεκάνησα, στην ευαίσθητη αυτή γεωπολιτική θέση, ασκούν κυρίαρχο ρόλο και δίνουν το δικαίωμα στην πατρίδα μας να αξιώσει τον απαιτούμενο σεβασμό και την δύναμη του ρυθμιστή των διεθνών εξελίξεων.

Ο ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΡΟΔΟΥ
ΦΩΤΗΣ ΧΑΤΖΗΔΙΑΚΟΣ

Πηγή: www.dimokratiki.gr
Οι φωτογραφίες στο κείμενο, είναι από την ιστοσελίδα του ΓΕΕΘΑ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγω σωπαίνω....Φτύνω!!!

Μου μιλούν για δικαιοσύνη....οι δικαστές, Μου μιλούν για ηθική...οι αγύρτες, Μου μιλούν για ζωή...οι δολοφόνοι, Μου μιλούν για όνειρα...οι έμποροι, Μου μιλούν για ισότητα...τα αφεντικά, Μου μιλούν για φαντασία...οι υπάλληλοι, Μου μιλούν για ανθρωπιά...οι στρατοκράτες, Εγω σωπάινω....Φτύνω.


ΡΟΔΟΣυλλέκτης: e-mail r.telxinas@yahoo.gr
Δείτε περισσότερες φωτογραφίες στον ΝΕΟ ΡΟΔΟΣυλλέκτη: http://rouvim.blogspot.com

ΕΠΙΣΚΕΦΘΕΙΤΕ ΤΙΣ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΕΣ

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: http://rouvim.blogspot.com/
ΚΡΗΤΗΝΙΑ: http://www.kritinia.gr/
ΙΣΤΡΙΟΣ: http://istrio.blogspot.com/
ΣΟΡΩΝΗ: http://www.ampernalli.gr/
Dj news: http://fanenos.blogspot.com/
ΠΑΛΜΟΣ: http://www.palmos-fm.gr/
ΕΚΟΦΙΛΜ: http://www.ecofilms.gr/
ΡΑΔΙΟ1: http://www.radio1.gr/
http://www.ksipnistere.blogspot.com/
ΣΦΕΝΤΟΝΑ: http://gipas.blogspot.com/
ΡΟΔΟΣυλλέκτης: http://www.rodosillektis.com/
Η Ομοσπονδία Πολιτιστικών Συλλόγων Ρόδου: http://opsrodou.gr/
ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ: http://www.hamogelo.gr
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ – ΔΕΛΤΙΑ ΤΥΠΟΥ: http://rodosillektis.blogspot.gr/
Ιστοσελίδα του ΡΟΔΟΣυλλέκτη: http://www.rodosillektis.com/
ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΝΟΤΙΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ: http://www.pnai.gov.gr
ΔΗΜΟΣ ΡΟΔΟΥ: http://www.rodos.gr/el/

Αρχειοθήκη ιστολογίου