Παραμονές του Β’ Παγκόσμιου πολέμου και η ζωή στο Θολό

Αντιγραφή επεξεργασία κειμένου Σέβα Νικολίκου

Παραμονές του Β’ Παγκόσμιου πολέμου και η ζωή στο Θολό

{{Ενώ η δεκαετία του 1930 προχωρούσε προς το τέρμα της, η ζωή στο Θολό, όπως και σ’ όλη τη Ρόδο και τα Δωδεκάνησα, γινόταν όλο και πιο δύσκολη, καθώς ο Ιταλός Διοικητής De Vecchi ήταν από τους πιο σκληρούς διοικητές που πέρασαν από τη Ρόδο.

Εξάλλου τα σύννεφα του Β Παγκοσμίου Πολέμου, που θα ξεσπούσε το 1939 στην Ευρώπη, είχαν αρχίσει να ρίχνουν τη σκιά τους και στον ουρανό του Θολού με πολλούς τρόπους από το 1937-1938 και μετά.

Τα τελευταία χρόνια της δεκαετίας του ‘30, ιταλικός στρατός εγκαταστάθηκε και στο Θολό στην περιοχή "Ροτσάλια" και στην "Αγγάρια", που από τότε η τοποθεσία αυτή άλλαξε όνομα και λέγεται «Παράγκες» από τις στρατιωτικές παράγκες που έκαμαν οι Ιταλοί και που ερείπιά τους υπάρχουν

ακόμη και σήμερα. Επίσης ναρκοθέτησαν μεγάλο μέρος της παραλίας του Θολού και έφτιαξαν παρατηρητήρια τόσο στη θαλάσσια περιοχή στο κτήμα του Μανόλη Γρηγοριάδη, την «Ποστατσιόνα» όπως το λέγαμε, καθώς και στην αυλή της Εκκλησίας του Αγίου Σπυρίδωνα...

Το καφενείο του Νικόλα Παπανικολάου (Κοντού) είχε κλείσει από τις αρχές του 1930, όταν η υγεία του ιδιοκτήτη είχε κλονισθεί σοβαρά, με αποτέλεσμα το 1934 να πεθάνει. Είχαν ανοίξει όμως άλλα δύο μεγαλύτερα και μάλιστα μέσα στον κεντρικό δρόμο του χωριού. Το ένα ήταν του Πασάλη και το άλλο του Παναή. Θα ήταν δίπλα-δίπλα, αν δεν τα χώριζε το σπίτι του Γιώργη του

Κασταμούλα.

Τα βράδια οι γυναίκες και οι κοπέλες δε βγαίνανε στις αυλές να γειτονέψουν, ούτε στη βρύση να φέρουν νερό στα σπίτια τους, γιατί φοβόντουσαν τους Ιταλούς στρατιώτες, που περιπολούσαν ακόμα και μέσα στο χωριό και παρακολουθούσαν το καθετί.

Στους συνηθισμένους και ειρηνικούς ήχους του χωριού προστέθηκε τώρα και ο ήχος της ιταλικής στρατιωτικής μπότας...

Στις αρχές της δεκαετίας του 1930 έχουμε μια σημαντική πρόοδο στον αγροτοκηπευτικό τομέα: το πατροπαράδοτο "Γεράνι", που μέχρι τότε χρησιμοποιείτο για την άντληση νερού από τα πηγάδια, αντικαθίσταται με την «Τρούμπα». Η τρούμπα είναι νερόμυλος με σιδερένιο σκελετό, που δουλεύει με κινητήρια δύναμη τον αέρα, καθώς με τη δύναμή του φουσκώνει και κινεί τα οχτώ ανοιγμένα πανιά της τρούμπας, που στηρίζονται ακτινοειδώς σε σίδερα τοποθετημένα στο μπροστινό μέρος του άξονα της.}}

Από το βιβλίο "ΘΟΛΟΣ" κ.Μαρία Καραγιάννη Μαρμαροκόπου.

Σέβα Νικολίκου

Πηγή: https://www.facebook.com/seva.nikolikou/posts/4309288945791380