Η Αντιστασιακή Ομάδα του Θολού Εξελίσσεται.

Γράφει η Σέβα Νικολίκου

Η Αντιστασιακή Ομάδα του Θολού Εξελίσσεται.

Ο Νικήτας Κυρμιχάλης του Λεωνίδα και της Βογιατζή Δικαίας γεννήθηκε το 1897 στη Σύμη.Η διαμονή του στη Ρόδο ξεκίνησε όταν ο πατέρας του Λεωνίδας εγκαταστάθηκε σε ένα σπιτάκι στη παραλία της Σορωνής και με ένα βαρκάκι μετέφερε κηπευτικά στη Σύμη.Ο αδερφός του Ηλίας γεωργός στο επάγγελμα και πατέρας του μετέπειτα ήρωα Κυρμιχάλη Γεωργίου παντρεύτηκε στη Σορωνή.Ο Νικήτας επαγγελματίας αυτοκινητιστής, είχε αγοράσει λεοφορείο και εκτελούσε δρομολόγια Ρόδο-Καλαβάρδα, νυμφεύθηκε το 1921 την Άννίκα Κρητικού,του Κωνσταντίνου και της Καστρουνή Ζαφείρας γεννηθείσα το 1897 από την Σύμη, χήρα του Παναγιώτη Σαββίγκου επιστάτη του τσιφλικιού. Απέκτησαν δύο κορίτσια την Δικαία που γεννήθηκε το 1922 και την Ζαφείρα που γεννήθηκε το1924 .Το γεγονός που συγκλόνισε την κοινωνία τότε του Θολού ήταν ο θάνατος αυτών των νεαρών αδερφών μέσα σε σαράντα μέρες και συγκεκριμένα την άνοιξη του 1937 .Η Δικαία στα δεκαεφτά της χρόνια και μετά σαράντα μέρες, η Ζαφείρα στα δεκαπέντε από ανεξήγητη αιτία.Την απήχηση του γεγονότος αυτού δίνουν τα παρακάτω ποιήματα για την κάθε μία, του διδασκάλου και γείτονα των κοριτσιών τότε και μετέπειτα ιερέα του Θολού Γεωργίου Μυριαλλάκη με στίχους, μέσα στους οποίους λιτά και συγκινητικά εκφράζονται τα συναισθήματα όλων των θολοενών της εποχής εκείνης.

Μετά από λίγα χρόνια η μάνα των κοριτσιών πέθανε από τον καυμό της και ο πατέρας τους Νικήτας υιοθέτησε ένα από τους δύο γιους της κουνιάδας του Ειρήνης τον Κωνσταντή Γεωργίου Οικονόμου.

Για την Δικαία (1922-1938) στίχοι Γεωργίου Μυριαλλάκη ( 1891- 1977 ) 

διδασκάλου και μετέπειτα ιερέα του Θολού.

Στον Νικήτα Κυρμιχάλη αποδόθηκε Βεβαίωση Αντιστασιακής Δράσης προερχόμενη κατευθείαν από το Στρατηγείο της Μέσης Ανατολής αλλά δεν βρέθηκε όπως αναφέρει η κ.Μαρία Καραγιάννη Μαρμαροκόπου στο βιβλίο της "ΘΟΛΟΣ" όπου παρακάτω αναφέρει το ρόλο του στην εξέλιξη της αντιστασιακής ομάδας του Θολού ως σύνδεσμος της με αυτή της Ρόδου.

{{Το 1942 ο Νικήτας Κυρμιχάλης γίνεται μέλος άλλης αντιστασιακής ομάδας με έδρα την πόλη της Ρόδου , κάτοικος Θολού, και θείος του ήδη συλληφθέντος από τους Ιταλούς για αντιστασιακή δράση ήρωα Γεωργίου Κυρμιχάλη, κατοίκου Σορωνής.

Ο Νικήτας Κυρμιχάλης σκέπτεται πως πρέπει με τη σειρά του να κάμει μέλη της ομάδας του δύο νέους ανθρώπους, έμπιστους και κατάλληλους για τη συγκέντρωση πληροφοριών. Στη σκέψη του έρχονται αμέσως τα πρόσωπα που του χρειάζονται και που συγκεντρώνουν τα προσόντα που απαιτούνται: ο βαπτιστικός του Βασίλης Παπανικολάου και ο κάποτε εισπράκτορας του λεωφορείου του Ατσίδης Γιώργης.

Για την Ζαφείρα (1924 -1938) στίχοι Γεωργίου Μυριαλλάκη ( 1891- 1977 ) 

διδασκάλου και μετέπειτα ιερέα του Θολού.

Ο μεν Βασίλης είναι υπάλληλος της υπηρεσίας ύδρευσης της Ρόδου στο Τμήμα του εξωτερικού δικτύου, από τη «Νύμφη» της Σαλάκου ως την πόλη. Κινείται καθημερινά σ’ αυτήν τη διαδρομή παρακολουθώντας το δίκτυο, που μεγάλο μέρος του περνά κοντά από στρατιωτικές μονάδες, όπως από τον Καλαμώνα, την Ελεούσα, τα Μαριτσά και την Παστίδα και κανένας δε θα τον υποψιασθεί, όταν συνδυάσει τη δουλειά του με πατριωτική αποστολή.

Ο δε Γιώργης, από την εποχή που ήταν εισπράκτορας, με τον ανοιχτό χαρακτήρα του έκαμε τόσες γνωριμίες, ώστε μπορεί, χωρίς να τον υποψιάζονται, να μαζεύει τις πληροφορίες που θα του ζητηθούν.

‘Οταν ο Νικήτας τους κάλεσε για να τους ανακοινώσει το σκοπό του, με έκπληξη και χαρά πληροφορήθηκε ότι αυτοί ήδη έχουν μπει στον αγώνα. Καταλαβαίνει χωρίς πολλές εξηγήσεις ότι πίσω τους κρύβεται ο δάσκαλος ο Καραγιάννης. Τους λέει τότε πως έτσι είναι καλύτερα και αρχίζει η συνεργασία τους, που κράτησε μέχρι την απελευθέρωση. Από τη στιγμή εκείνη ανέλαβαν πολλές επικίνδυνες αποστολές, από τις οποίες θα αναφέρουμε τις πιο χαρακτηριστικές.}}

Σέβα Νικολίκου

Πηγή: https://www.facebook.com/seva.nikolikou/posts/4322581487795459