Η επίθεση των Γερμανών και τα οχυρά Μεταξά

Ένα παρασκήνιο και γεγονότα άγνωστα στον περισσότερους Έλληνες.

Όταν οι ιταλοί εισέβαλαν στο ελληνικό έδαφος ξημερώματα, μετά το ας γίνει έτσι του Μεταξά, ένας Γολγοθάς ξεκινούσε. Το ερώτημα είναι πως ξεκινούσε; Μέσα στα δάκρυα και την απελπισία ή μέσα σε γλέντια και πανηγύρια; Οι μανάδες και οι αδελφές μπορεί να έκλαιγαν αλλά τα ‘παλικάρια’ χόρευαν και τραγουδούσαν πριν μπουν στα τρένα και φύγουν για το μέτωπο.

Αυτό το άκουσα από την μητέρα μου η οποία ήταν κοριτσάκι εκείνο το καιρό γύρω στα οκτώ (8) και το επαλήθευσα από μεγαλύτερους.

Είμαστε στο 2002, Σάββατο πρωί γύρω στις 10.30 και έχω φτάσει με το αυτοκίνητο μου στην είσοδο του οχυρού Ρούπελ (ένα από τα οχυρά Μεταξά) όπου ακούω έκπληκτος τον φαντάρο να μου λέει ότι η επίσκεψη επιτρέπεται καθημερινά μεταξύ 8 με 2 εκτός Σαββάτου και Κυριακής. Η απαντησή μου ήταν κοφτή: δηλαδή αυτοί που έδωσαν την ζωή τους εδώ πάνω το 1940 ήταν για να ερχόμαστε εμείς και να αποτίνουμε φόρο τιμής μονό καθημερινές και μονό 8 με 2;

Ο φαντάρος τα έχασε και του εξήγησα ότι δεν έχω τίποτε μαζί του. Λίγο αργότερα ήρθαν ακόμα δυο αυτοκίνητα και η ένταση και ο εκνευρισμός ήταν διάχυτα και ω του θαύματος η άδεια δόθηκε σε ανύποπτο χρόνο. Έτσι ξεκίνησε και η ξενάγηση.

Το πρώτο πράγμα που με έκανε να ανατριχιάσω ήταν όταν ανέφερε ο φαντάρος ότι πολλά παλικάρια το έσκαγαν για να πάνε στο αλβανικό μέτωπο να πολεμήσουν. Δεν άντεχαν στην ιδέα ότι κάποιοι νικούν και ακούγονται σε ολόκληρο τον κόσμο και αυτοί εδώ πάνω μένουν άπραγοι. Ήταν ντροπή και δεν άντεχαν. Ρώτησα τον φαντάρο: και τι γινόταν με αυτούς; Τους έφερναν πίσω μου απαντάει. Και τον ξαναρωτάω: τους τιμωρούσε ο επικεφαλής; Ο φαντάρος δεν απάντησε απλά χαμογέλασε. Οι ήρωες δεν τιμωρούνται. Ο επικεφαλής τους έλεγε απλά: παιδιά κάντε υπομονή θα έρθει και η δική μας η σειρά.

Το έσκαγαν για να πάνε να πολεμήσουν. Που αλλού στον κόσμο γίνεται αυτό;

Η θερμοκρασία σταθερή χειμώνα καλοκαίρι στους 17ο κελσίου και οι διάδρομοι στενοί και όχι μεγάλου μήκους, μέχρι 10 μέτρα αν θυμάμαι καλά. Στο τέλος του διαδρόμου ένα υπερυψωμένο πολυβολείο.

Οι γερμανοί έμπαιναν στο οχυρό σχεδόν κάθε μέρα, όμως οι δικοί μας κατέβαζαν τον γενικό του ρεύματος επιφέροντας σκοτάδι και τα πολυβολεία βαρούσαν στην τύχη αλλά σε ένα στενό διάδρομο που δεν προσέφερε καμία κάλυψη. Αποτέλεσμα, οι γερμανοί πάλι έξω αφήνοντας διαρκώς νεκρούς.

Αυτό γινόταν συνεχώς μέχρι που οι γερμανοί πέρασαν από το τριεθνές μετά από πραξικόπημα στην Γιουγκοσλαβία και αλλαγή της εκεί πολίτικης. Μια ελληνική μεραρχία κινήθηκε για να τους κλείσει τον δρόμο αλλά δεν πρόλαβε. Έτσι έφτασαν στην Θεσσαλονίκη και κατηφόριζαν προς Αθήνα. Φυσικά δεν υπήρχε κάνεις να τους κλείσει τον δρόμο.

Το αλβανικό μέτωπο κατέρρευσε όπως ήταν φυσικό αλλά τα οχυρά που δεν είχαν ενημέρωση πολεμούσαν. Η ελληνική κυβέρνηση που στο μεταξύ την έκανε για Κρήτη, έστειλε διαταγή στα οχυρά να παραδοθούν, και εδώ ξεκινά να ανατέλλει και να γίνεται ολοφάνερο το μεγαλείο.

Ο Έλληνας επικεφαλής το μελεταει σοβαρά καθώς υπάρχει η πιθανότητα η διαταγή να είναι πλαστή. Όταν πείθεται για την εγκυρότητα της παραγγέλλει στον γερμανό επικεφαλής – έναν υποστράτηγο - ότι τα οχυρά είναι δικά του. Έτσι σταματούν οι εχθροπραξίες, αρχίζουν να καταφθάνουν οι γερμανικές δυνάμεις και να αποχωρούν οι έλληνες.

Οι δυο επικεφαλείς, ο Έλληνας και ο γερμανός έχουν πιάσει την κουβεντούλα και τα λένε. Οι έλληνες φαντάροι αποχωρούν ανά δυο υποβαστάζοντας έναν τραυματία. Αφού βγαίνει ένα τσούρμο καμιά 250 άντρες από το οχυρό ερωτάει ο γερμανός: που είναι οι υπόλοιποι; για να απαντήσει ο έλληνας: δεν υπάρχουν άλλοι.

Εκείνη την στιγμή ο γερμανός δίνει διαταγή να σχηματιστεί τιμητικό άγημα και ο ίδιος πάνω σε άλογο αποδίδει τιμές στους έλληνες φαντάρους ενώ παράλληλα δίνει διαταγή να μην πειραχτεί κανείς από τους έλληνες.

Όλα αυτά σε φωτογραφίες της εποχής για όποιον δύσπιστο.

Αυτά ήταν τα παλικάρια του 1940-41, έφευγαν χορεύοντας και τραγουδώντας για το μέτωπο και έκαναν σιδερόφρακτες μεραρχίες να υποκλίνονται μπροστά τους. Έψαχναν την μάχη και δεν είχαν την υπομονή να την περιμένουν. Θεωρούσαν ντροπή κάποιοι άλλοι κάπου αλλού να πολέμου και να θυσιάζονται και αυτοί να κάθονται άπραγοι. Κέρδισαν τον θαυμασμό και τον σεβασμό από άκρη σε άκρη σε ολόκληρο τον πλανήτη.

Αλλά και οι γυναίκες ανέβαιναν ζαλωμένες τρόφιμα, φάρμακα και οπλισμό μέσα σε απροσπέλαστα μονοπάτια και συχνά με το θερμόμετρο υπό το μηδέν.

Μανάδες πατεράδες, αδέλφια, σύζυγοι με πόνο βουβό με θλίψη αξεπέραστη στο άκουσμα του χαμού αλλά με αξιοπρέπεια και το δάκρυ κρυφό για να μην καταλάβει κανείς άλλος ότι ο πατέρας ποναει, αλλά με υπερηφάνεια γιατί το όνομα του γιου πάει αιωνει δίπλα στα ονόματα αυτών που έπεσαν σε Μαραθώνα, Θερμοπύλες, Μανιάκι, Δερβενάκια.

Αυτοί ήταν έλληνες.

Και σήμερα τι; Είμαστε εμείς απόγονοι αυτών των ηρώων; Είμαστε άξιοι να θυμόμαστε και να τιμούμαι αυτά τα παλικάρια; Γιατί η λέξη παλικάρι είναι ελληνική και γεννήθηκε σε στιγμές ηρωισμού και δεν απαντάται πουθενά αλλού στο κόσμο.

Σήμερα 10-11 εκατομμύρια έλληνες φοβούμαστε και προσκυνούμε ένα μάτσο τσογλανια που αφού πρώτα κατέκλεψε και κατέστρεψε την Ελλάδα, τώρα μας απειλεί ότι θα μας κόψει το ρεύμα αν δεν πληρώσουμε το χαράτσι, μας απειλεί ότι θα στείλει τον λογαριασμό στην εφορία και συνεπώς μετά δεν θα μπορούμε να πάρουμε φορολογική ενημερότητα;

Και εμείς φοβόμαστε, μας πιάνει πανικός, μας πιάνει δυσφορία στο στήθος και ταχυπαλμία, λες και έρχεται το τέλος του κόσμου, λες και χεστηκε η φοράδα στ αλώνι αν μας κόψουν το ρεύμα. Θα χαλάσουν τα τρόφιμα στο ψυγείο και δεν θα έχουμε ιντερνετ αν κοπεί το ρεύμα και δεν θα μπαίνουμε στο face book και δεν θα μπορούμε να κάνουμε τσατ, δεν θα μπορούμε να κατεβάσουμε την τελευταία ταινία Σκορτσεζε ……

Σήμερα οι απόγονοι των ηρώων είναι πρωταθλητές στην φοροδιαφυγή, την υπεξαίρεση, την μίζα, την διαφθορά και την διαπλοκή. Είναι πρωταθλητές στο life style, στο άραγμα στην εργασία, στο βρίσιμο από τον καναπέ.

Σήμερα κάποιος λέει ότι όλοι μαζί τα φάγαμε και οι ηλίθιοι τον πιστεύουν.

Σήμερα ένας Καμμένος, μια Κατσέλη, μια Μπακογιάννη (κανονικά Μητσοτάκη) φωνάζουν και οδύρονται και οι ηλίθιοι τους πιστεύουν και δεν καταλαβαίνουν ότι είναι η τέλεια στρατηγική για να μην χαθούν, να μην εξαφανιστούν από τον πολιτικό στίβο. Που ήταν δεκαετίες ολόκληρες όταν η Ελλάδα καταστρεφόταν συστηματικά; Δεν ήταν μέρος του πολιτικού συστήματος που κατέστρεφε την Ελλάδα; Γιατί φωνάζουν τώρα; Και γιατί οι ηλίθιοι και τους ακούνε και τους πιστεύουν;

Σήμερα είμαστε απλώς ποντίκια και αρουραίοι, ερπετά και τρωκτικά, τίποτε περισσότερο.

Σήμερα τα ‘παλικάρια’ βάζουν την μουσική στην διαπασών, αλλάζουν τις εξατμίσεις σε μηχανάκια και αυτοκίνητα και κάνουν το μυαλό και το νευρικό σύστημα των μεσηλίκων και γερόντων να καταρρέει.

Κάποτε ο Κολοκοτρώνης, ο Παπαφλέσσας, ο αθυρόστομος Καραϊσκάκης, αλλά και τα παλικάρια της Πίνδου και των οχυρών εξομολογούνταν, κοινωνούσαν και πήγαιναν να πολεμήσουν. Σήμερα τα παλικάρια θα πιουν το τελευταίο ποτό κατά τις 04.00 ή 05.00 τα ξημερώματα και μετά θα πάνε και αυτοί σε ένα πόλεμο και πιθανόν να σκοτωθούν καθώς αποκαμωμένοι θα κοιμηθούν πάνω στο τιμόνι.

Κάποτε οι ελληνόπαιδες μεγάλωναν με πρότυπα ήρωες, σήμερα μεγαλώνουν παιδαγωγημένοι από τα αρσενικά και θηλυκά κουνήματα των τηλεαστέρων.

Έλληνες και ελληνική ψυχή υπήρξε εκεί πάνω στα χιονισμένα και ματωμένα βουνά.Σήμερα ο ηρωισμός έχει παραχωρήσει την θέση του στην καλοπέραση και την λαγνεία. 

Ποιος μπορεί σήμερα να ξαναστήσει Καλπάκι, Ρούπελ, Γοργοπόταμο;

Ποιος έχει τα κότσια;

Κάποτε ηχούσε η λέξη ήρωας, σήμερα όπου και αν περπατήσω ακούγεται η λέξη μ@λ@κ@ς.

Ότι μας αξίζει κάθε εποχή.

Με εκτίμηση

Φάνης Α. Τσαπικούνης

Συγγραφέας

Πτυχιούχος Τμήματος Γεωπονίας ΑΠΘ

Διδάκτωρ Τμήματος Βιολογίας ΠΠ

www.tsapikounis.gr //anapticsi.wordpress.com //better-greece.blogspot.com

tsapif@otenet.gr ftsapi@gmail.com

http://www.tsapikounis.gr/?p=643