Γράφει ο Σάββας Καραταπάνης
Το Γενναδενό σπίτι.
Το χωριό της μητέρας μου είναι από τα μέρη που επλήγησαν ιδιαίτερα από την μετανάστευση. Οι περισσότεροι συμμαθητές μου από το Δημοτικό Σχολείο του Γενναδίου ζουν στο εξωτερικό είτε στην Αμερική, είτε στην Αυστραλία. Με στενοχωρούσε αυτό ιδίως όταν πέρναγα έξω από σπίτια που είχαν εγκαταλειφθεί από τις οικογένειες τους.
Υπήρχαν κάποια χαρακτηριστικά στοιχεία στα σπίτια του Γενναδίου που τραβούσαν την προσοχή μου πάντα. Το ένα ήταν τα υπερυψωμένα παράθυρα με σιδερένια κάγκελα που παρείχαν την δυνατότητα σε κάποιον από μέσα να παρατηρεί με ασφάλεια τους έξω.
Το δεύτερο στοιχείο που μου αρέσει και τώρα είναι το σημάδι του σταυρού σκαλισμένο με πωρόλιθο στην κεντρική είσοδο του σπιτιού (στο καμαρικό) όπου αναγραφόταν στις τέσσερεις γωνίες η ημερομηνία κτήσεως και από πάνω επίσης σκαλισμένα τα αρχικά του ιδιοκτήτη. Η συνήθεια αυτή είναι πολύ παλιά και αναφέρεται ότι ήρθε στη Ρόδο από τους Χριστιανούς της Συρίας γύρω στον 8ο μ.χ. Αιώνα.
Το τρίτο στοιχείο είναι η ψηλή κεντρική εξώπορτα η οποία συνοδεύεται από ένα ιδιαίτερο υψηλό αυλόγυρο, που δεν επιτρέπει στους περαστικούς να κοιτούν μέσα στο σπίτι. Το χαρακτηριστικό αυτό το βλέπουμε στο Γεννάδι και στη γειτονική Λαχανιά που δείχνει ότι ήταν κοινωνίες συντηρητικές. Ο Γενναδενός νομίζω ότι θέλει να αισθάνεται πάντα ασφαλής στο χώρο του. Στο γειτονικό Ασκληπειό π.χ. βλέπουμε κοινές αυλές και ο ιδιωτικός ανακατεύεται με τον δημόσιο χώρο, πράγμα που δεν συμβαίνει ποτέ στο Γεννάδι.
Μπορεί να υπάρχουν πολλά κοινά στοιχεία στην αρχιτεκτονική των χωριών της Ρόδου αλλά υπάρχουν και ουσιαστικές διαφορές.
Σάββας Καραταπάνης
Αναρτήσεις
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου