Ποιήματα της Ευαγγελίας Τσιακίρη

Τρία όμορφα ποιήματα της καλής φίλης Ευαγγελίας Τσιακίρη ιδικά για το ιστολόγιο μου…

Ευαγγελία σε ευχαριστώ πολύ!!

...Κλαίω για όλους σας , για ό,τι δεν κάνατε

για ό,τι αφήσατε και υποτιμήσατε…

Η Ζ Ω Η

Είναι ωραίο να είσαι τυχερός

να έχεις δει τη ζωή αλλιώς,

δίχως εμπόδια σαν χαλί στρωμένη

κι η ευτυχία να σε διαχέει.

Η αλήθεια είναι πως η ζωή είναι σκληρή

και πως παλεύουμε από το βράδυ ως το πρωί ,

τι νόημα θα είχε αν η ζωή

ήταν μια απέραντη λιακάδα δηλαδή;

Σίγουρα θα γινόταν έρημος , ξερή

δίχως μια στάλα , μια βροχή,

πώς θα ξεφύτρωναν τα όμορφα λουλούδια

το ουράνιο τόξο δεν θα βλέπαμε αλήθεια.

Έτσι είναι η ζωή , δύσκολη μα

και όμορφη πολύ.

Προσπάθησε να ζεις κάθε στιγμή

και δίνε την αξία που της αναλογεί.

Μην προσπαθείς να δίνεις χρόνια στη ζωή,

ζωή δώσε στα χρόνια , αυτό αρκεί ,

για να περάσει και να διαβεί

με νόημα κι αξίες , σαν γιορτή.

Ευαγγελια Τσιακίρη 15/11/ 2010

ώρα 17,30

Σ Ε Β Λ Ε Π Ω Χ Ρ Ι Σ Τ Ε Μ Ο Υ

Σε βλέπω Χριστέ μου ,

σε βλέπω μέσα στην αίθουσα του δικαστηρίου,

επάνω από τα έδρανα των δικαστών,

το σταυρό σου βλέπω στην εικόνα σου.

Κι εγώ στη θέση του ακροατηρίου

τον πατέρα ακούω που προσπαθεί ,

το άδικο που έγινε στο γιο του ν΄αποδείξει

κι όπως σε βλέπω σταυρωμένο εκεί ,

συλλογιέμαι γιατί εκεί σε έχουν τοποθετήσει;

Ίσως για να πέρνουν δύναμη οι αδικημένοι ,

όταν την μεγάλη αδικία που έγινε σε εσένα βλέπουν.

Ίσως γιατί θέλουν να περάσουνε στη σκέψη των αδικημένων

πως οι δίκαιοι πληρώνουν , όπως εσύ , κι αποδεχόμενοι

τα δικά Σου και τα δικά τους πάθη ,

να θεωρούν πως είναι τυχεροί, αφού δεν έχουν ήδη σταυρωθεί.

Αυτοί είναι οι άνθρωποι Χριστέ μου ,

ακόμη και τα Πάθη Σου τα χρησιμοποιούν

για να περάσουν το μήνυμα πως όλοι υποφέρουν κι αδικούνται

κι αυτοί που το περνούν το μύνημα ειναι εκεινοι που στο όνομάσου ορκίζονται,

οι ψευδομάρτυρες , οι δικαστές , οι πιο μεγάλοι αδικητές , αυτοί σε αρνούνται.

Θεριά οι άνθρωποι Χριστέ μου δεν μπορούν το φως να το σηκώσουν

χίλιες φορές να γεννηθείς , χίλιες θα σε σταυρώσουν .

Ευαγγελία Τσιακίρη 15/11/2010

Κ Λ Α Ι Ω

Κλαίω για όλους σας , για ό,τι δεν κάνατε

για ό,τι αφήσατε και υποτιμήσατε.

Εσείς ευθύνεστε; Ούτε το νοιώσατε , ούτε αισθανθήκατε ,

τη χρεία που υπήρχε σε ό,τι αξίζει βάση να δώσετε

και αντ΄αυτού το επληγώσατε.

Κι εγώ που νοιώθω , τι παραλείψατε ,

εγώ πληγώνομαι και υποφέρω

για νότι εσεις ηθελημένα αγνοήσατε,

μη ξέροντας ποιο δρόμο να τραβήξετε.

Όμως στη ζήση κι αυτό συμβαίνει ,

να πονούν πάντοτε οι αδικημένοι,

αυτοί που έζησαν δίνοντας πάντα ,

έχοντας δρόμο τους την προσφορά

κι απολλαμβάνοντας έναν αγώνα

που οδηγούσε παντα υψηλά .

Κάποιοι γεννήθηκαν μόνο να δίνουν ,

κάποιοι να πέρνουν μόνο ζητούν ,

στο τέλος μόνοι τους πάντα θα μένουν ,

αυτοί που έπερναν , μόνο γι αυτούς.

Ευαγγελια Τσιακίρη 11 Απριλίου 2011

ώρα 16.11