Με μεγάλη επιτυχία έγινε στα Γραφεία του πολιτιστικού Συλλόγου «Ο Πρόδρομος» η Ομιλία από τον Κο Ιωάννη Χουρδά κλινικό ψυχολόγο.

«Γονείς και Εφηβεία Κατανόηση και Επικοινωνία» 

 

Η Ομιλία άρχισε με ένα ποίημα ενός μεγάλου ποιητή του Kahlil Gibran

Τα παιδιά σου δεν είναι παιδιά σου
Είναι οι γιοι και οι κόρες της λαχτάρας της Ζωής για τη Ζωή.
Δημιουργούνται διαμέσου εσένα, αλλά όχι από σένα
Κι αν και βρίσκονται μαζί σου, δε σου ανήκουν.
Μπορείς να τους δώσεις την αγάπη σου, αλλά όχι τις σκέψεις σου
Αφού ιδέες έχουν δικές τους.
Μπορείς να δίνεις μια στέγη στο σώμα τους, αλλά όχι και στις ψυχές τους
Αφού οι ψυχές τους κατοικούν στο σπίτι του αύριο που εσύ δεν πρόκειται να επισκεφτείς ούτε και στα όνειρά σου.
Μπορείς να προσπαθήσεις να τους μοιάσεις αλλά μη γυρέψεις να τα κάνεις σαν εσένα
Αφού η ζωή δεν πάει προς τα πίσω ούτε ακολουθεί στο δρόμο του το χτες
Είσαι το τόξο από το οποίο τα παιδιά σου ωσάν ζωντανά βέλη ξεκινάνε για να πάνε μπροστά .Ο τοξότης βλέπει το ίχνος της τροχιάς προς το άπειρο και κομπάζει ότι με τη δύναμή του τα βέλη του μπορούν να πάνε γρήγορα και μακριά.
Άς χαροποιεί τον τοξότη ο κομπασμός του Αφού ακόμα κι αν αγαπάει το βέλος που πετάει έτσι αγαπά και το βέλος που μένει στάσιμο."
Η Μεγάλη επιτυχία σε αυτή την ομιλία ήταν ο τρόπος με τον οποίο ανέπτυξε το θέμα ο Κος Χουρδάς.    Στην πρώτη ενότητα της ομιλίας του αναφέρθηκε με πολύ απλό και κατανοητό για τους ακροατές τρόπο, στη ζωή και την νοοτροπία που έχουν συνήθως οι κάτοικοι μιας μικρής κοινωνίας όπως είναι η κοινότητα των Φανών.

Στην συνέχεια ανέλυσε απλά και με παραδείγματα από τη δική του ζωή και τις προσωπικές του εμπειρίες, πόσο και πως επηρεάζει ο παραπάνω τρόπος σκέψης μια σχέση ανάμεσα σε γονείς και παιδιά, ιδιαίτερα όταν τα παιδιά βρίσκονται στην εφηβεία και με δεδομένη την διαφορά των γενεών.

Ενδεικτικά θα αναφερθούμε σε αποσπάσματα της ομιλίας του Κου Χουρδά.
1) Η εφηβεία είναι θεωρητικά το τελευταίο στάδιο της ανάπτυξης του ατόμου, το τελευταίο πέρασμα προς την ωριμότητα του. Λέμε θεωρητικά αφού το κάθε άτομο είναι και μια μοναδική ξεχωριστή οντότητα και ο χρόνος που εισέρχεται ένα παιδί στην εφηβεία δεν είναι όμοιος για όλα τα παιδιά.
2) Συνήθως τα άτομα που εισέρχονται στην εφηβεία είναι ανέμελα παιδιά, που πρέπει να προετοιμαστούν για την ένταξή τους  σε έναν κόσμο υπευθυνότητας. Αυτό συνήθως δημιουργεί στα παιδιά σύγχυση και είναι η περίοδος που χρειάζονται  την γονική συμπαράσταση για να ξεπεράσουν τον ύφαλο της φοβίας. Αυτή η πρώτη περίοδος είναι πολύ σημαντική για το παιδί που εισέρχεται στην εφηβεία αφού από τις εμπειρίες που θα πάρει αυτή την περίοδο, θα διαμορφώσει την ταυτότητά του για να γίνει ικανό να ανταπεξέλθει στις προκλήσεις της ενηλικίωσης.
3) Είπε επίσης ότι οι αλλαγές της εφηβείας αφορούν γνωστικούς, συναισθηματικούς, κοινωνικούς και ψυχολογικούς τομείς. Στη διάρκεια της εφηβείας, το παιδί καλείται να ενσωματώσει τις εμπειρίες του και να τις κάνει κτήμα του ώστε να καταλήξει ενήλικο με ψυχική και συναισθηματική ισορροπία. 
4) Πολλές φορές συμβαίνει, οι γονείς, να μην έχουν τον πρωταγωνιστικό ρόλο σε αυτή τη φάση, καθώς το παιδί  ρίχνει το βλέμμα του προς τον εσωτερικό του κόσμο και στους φίλους του, αλλά οι γονείς είναι αυτοί που έμμεσα ή άμεσα συνδράμουν αποφασιστικά στην ψυχοσυναισθηματική ολοκλήρωση και στη διαμόρφωση της ταυτότητάς του.

Υπάρχουν οι τέλειοι γονείς;

1) Ο ρόλος των γονιών, δεν είναι εύκολος. Κανείς δεν έχει γεννηθεί γονιός και κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι γνωρίζει τα πάντα. Οι γονείς οφείλουν να αποενοχοποιηθούν για να μπορέσουν να σταθούν στον έφηβο. Σε αυτή την ιδιαίτερη φάση που βιώνουν, η κατεύθυνση είναι η συναισθηματική ακοή προς τον έφηβο. Να ακούσουν δηλαδή τον έφηβο με υπομονή, κατανόηση και συναίσθηση όλης της κατάστασης που βιώνει με άξονα το θέμα που φέρνει. Εξετάζοντας την ουσία του θέματος και όχι μόνο την ύπαρξή του, θα μπορέσουν και εκείνοι να αντιληφθούν περισσότερα, κοιτάζοντας πίσω από το προφανές και νιώθοντας την αγωνία του εφήβου.
2) Ο έφηβος θέλει να ακουστεί, θέλει να μοιραστεί ανησυχίες και σκέψεις για το αύριο, αναζητά να απευθυνθεί σε άτομα με κύρος που θα του εμπνέουν εμπιστοσύνη και θα αποτελέσουν τα πρότυπά του, για το παρόν και το μέλλον. Ας είναι οι γονείς του αυτοί που θα τον ακούσουν. Οφείλουν να είναι αυτοί. Οφείλουν να είναι δίπλα του και να τον στηρίζουν. Όπως οφείλουν και οι ίδιοι, να φροντίσουν τον εαυτό τους, τη σχέση τους και τον σύντροφό τους για να μπορέσουν να φροντίσουν και τους γύρω τους.
3) Οι γονείς, που συνδυάζουν την έκφραση της στοργής, την ενθάρρυνση της αυτονομίας και της αυτάρκειας του παιδιού και απαιτούν από το παιδί τους μία ώριμη και υπεύθυνη συμπεριφορά, βρίσκονται πιο κοντά στην επίτευξη της ολοκλήρωσης του ρόλου τους. Χαρακτηριστικά, μπορεί να λεχθεί ότι το να γίνει κάποιος γονέας είναι εύκολο, το να είναι όμως γονέας είναι δύσκολο. Για αυτό κάθε προσπάθεια που κάνουν οι γονείς για μία ευτυχισμένη οικογενειακή ζωή, είναι επιβεβλημένη γιατί από τη συμπεριφορά τους, δεν εξαρτάται μόνο το είδος των ενηλίκων που θα γίνουν τα παιδιά τους αλλά και το είδος των γονιών που θα έχει η επόμενη γενιά.

Πηγή κειμένου: http://oprodromos.com/