Οι αναρτήσεις

Όλες οι αναρτήσεις των ιστολογίων μου, κοινοποιούνται στο twitter, στο pinterest., στο Google+ καθώς επίσης και στο Facebook.

Αναδημοσίευση...

Επιτρέπεται η αναδημοσίευση...
Αν θέλετε αναφέρετε την πηγή... Αν δεν θέλετε, πάλι φίλοι θα είμαστε!!!

Πέμπτη, 20 Απριλίου 2017

Νάρθηκας φυτό. Φαρμακευτικά φυτά της Δωδεκανήσου.

Νάρθηξ ο κοινός
Φαρμακευτικά φυτά της Δωδεκανήσου.
Ο Νάρθηξ ο κοινός (Ferula communis) είναι φυτό κοινώς γνωστό, ως: νάρτηκας, άρτηκας κλπ. και ανήκει στην οικογένεια των Σκιαδιοφόρων (Umbelliferae). Πρόκειται για οικογένεια Αγγειοσπέρμων, Δικοτυληδόνων φυτών, στην οποίαν ανήκουν μεταξύ άλλων και τα εξής: το σέλινο, ο μαϊντανός, το καρότο, ο άνηθος, το μάραθο, το κύμινο και άλλα.
Το γένος Φέρουλα (Ferula) περιλαμβάνει περί τα εβδομήντα είδη, διαδεδομένα από τις περιοχές της Κεντρικής Ασίας, έως τις γύρω από την Μεσόγειο Θάλασσα χώρες. Τα είδη
αυτά είναι συνήθως αρωματικά, τα οποία φέρουν μη ξυλώδεις βλαστούς, έχουν λεπτά φύλλα και μεγάλα, κυκλικού σχήματος, λευκοπράσινα ή κίτρινα άνθη.
Ορισμένα από τα φυτά αυτά, λόγω της μορφής, του σχήματος και των ανθέων των καλλιεργούνται ως καλλωπιστικά. Ευδοκιμούν σε εδάφη, τα οποία στραγγίζουν καλώς, προτιμούν μέρη ζεστά και ηλιόλουστα, είναι ευαίσθητα στο κρύο του χειμώνα, αποθνήσκουν στην αρχή του θέρους και μετά την ωρίμανση των καρπών των.
Το καλοκαίρι είναι ξηρά και φυτρώνουν στις αρχές του φθινοπώρου. Οι μικροί, τρυφεροί
βλαστοί των υποφέρουν από τα σαλιγκάρια, τα οποία τους τρώγουν.
Ο Νάρθηξ ο κοινός (Ferula communis) είναι ένα μεγάλο, δυνατό, εντυπωσιακό φυτό, με κυλινδρικού σχήματος κορμό (ύψους 2,5-4,00 μ. περίπου). Ο κορμός αρχικά είναι μαλακός, αργότερα όμως στερεοποιείται και όταν ξηρανθεί, σχηματίζει ένα ελαφρύ, αλλά στερεό στέλεχος. Εκατέρωθεν του κορμού φύονται αντιθετικά και κατ’ εναλλαγήν οι κλάδοι, οι οποίοι φέρουν φύλλα λεπτά, όμοια με εκείνα του μάραθου και του άνηθου. 
Το φυτό ανθίζει κατά την άνοιξη (Απρίλιο-Μάιο), τα άνθη του φέρουν σχήμα κυκλικό,
είναι χρώματος κιτρίνου, γι’ αυτό φέρει και την ονομασία «χιλιάνθος», λόγω του υπερβολικά μεγάλου αριθμού των ανθέων αυτού. Οι καρποί φέρουν μικρά σπέρματα, μέσω των οποίων πολλαπλασιάζεται.
Ο Νάρθηξ ο κοινώς (Ferula communis) απαντά ως αυτοφυής σε όλη την Ελλάδα και τις παραμεσόγειες χώρες. Στην Ρόδο, τον συναντάμε σε πολλά μέρη και ιδιαίτερα στον Προφήτη Ηλία, στον λόφο της Φιλερήμου κ.ά.
Το φυτό είναι γνωστό στους ανθρώπους από την αρχαιότητα και με αυτό σχετίζονται πολλοί μύθοι και παραδόσεις. Επίσης έχει φαρμακευτικές ιδιότητες και εχρησιμοποιείτο
μέχρι πρόσφατα στην θεραπευτική και ειδικότερα στην τραυματιολογία (ανάταξη τραυμάτων- σπασίματα των άκρων- τοποθέτηση στον νάρθηκα).
Σύμφωνα με την αρχαία ελληνική μυθολογία, αρχικά υπήρχε ο Προμηθεύς, καταγόμενος από το αρχαίο γένος των Τιτάνων. Ο Δίας κατόρθωσε να εκθρονίσει τους Τιτάνες και να κυριαρχήσει ο ίδιος, μαζί με τους άλλους ένδεκα Θεούς του Ολύμπου. 
Ο Προμηθέας, έξυπνος και εφευρετικός, εδίδαξε στους ανθρώπους την Αρχιτεκτονική, δηλαδή την τέχνη να κατασκευάζουν κατοικίες και την γεωργία. Ζηλότυπα παρακολουθούσε ο Δίας από
ψηλά και αποφάσισε, να στερήσει τους ανθρώπους από το «θείον πυρ», την ιερή φωτιά, προνόμιο μεγάλο των θεών του Ολύμπου.
Ο έξυπνος Προμηθέας κατόρθωσε όμως, χρησιμοποιώντας ένα στέλεχος από νάρθηκα, να κλέψει την φωτιά από το εργαστήριο του θεού Ήφαιστου και να την φέρει στους ανθρώπους, γεγονός υψίστης σημασίας γα τον πολιτισμό. Οργισμένος ο Δίας ετιμώρησε τον Προμηθέα, προσδένοντάς τον σε βράχο του όρους Καύκασος. Ένας αετός καθημερινώς κατέτρωγε το συκώτι του Προμηθέα, το οποίο ανεγεννάτο, για να γίνει και πάλι τροφή του αρπακτικού πτηνού. Αυτό συνέβαινε, έως ότου
ο Κένταυρος Χείρων απελευθέρωσε τον Προμηθέα.
Πράγματι η εντεριώνη, που βρίσκεται στο εσωτερικό του στελέχους του νάρθηκα καίγεται αργά, χωρίς να κάψει το εξωτερικό περίβλημα και αυτό το διεπίστωσαν οι άνθρωποι από πολύ παλαιά και το εχρησιμοποίουν για την διατήρηση ή την μεταφορά της φωτιάς.
Ο νάρθηκας ήτο επίσης αφιερωμένος στον Θεό της αμπέλου και του οίνου, τον Διόνυσο. Οι πιστοί του, κατασκεύαζαν ραβδιά από νάρθηκα, στην άκρη των οποίων εστερέωναν μια κουκουνάρα. Έτσι εσχηματίζετο ο λεγόμενος «Θύρσος». Φέροντες τον θύρσον, προσήρχοντο
στο Ιερό του Διονύσου, για να λάβουν μέρος στις θυσίες και τις εορταστικές εκδηλώσεις. Το ραβδί από νάρθηκα είναι στερεό, ελαφρύ, στηρίζει, όμως εάν ο μεθυσμένος το χρησιμοποιήσει, δεν μπορεί να βλάψει τον συνάνθρωπό του.
Ο πρόναος των χριστιανικών ναών καλείται επίσης «Νάρθηξ, ο», χώρος προορισμένος αρχικά για τους αβαπτίστους, κατηχουμένους και τους μετανοούντας. Η ονομασία αυτού προέρχεται από το γεγονός, ότι κατά το σχήμα είναι όμοιος με μικρά κιβωτίδια από ξύλο νάρθηκα. Αυτά τα εχρησιμοποιούσαν οι αρχαίοι, για να φυλάσσουν εντός αυτών τα
κοσμήματά των οι γυναίκες. 
Κατά τον 6ον αι.μ.Χ., επί του αυτοκράτορος Ιουστινιανού (527-565 μ.Χ.), Μοναχοί-σύμφωνα με την παράδοση- μετέφεραν σε κοίλους κορμούς νάρθηκα, που εχρησιμοποίησαν δήθεν ως ραβδιά, σπόρους μεταξοσκώληκος από την Κίνα στην Κωνσταντινούπολη και έτσι διεδόθη η παραγωγή μεταξιού και στην Βυζαντινή Αυτοκρατορία.
Πρακτικοί και Ακαδημαϊκοί ιατροί επί χιλιετηρίδες και μέχρι τελευταία, εχρησιμοποίουν ράβδους νάρθηκα ή σανίδες από αυτούς, για την ανάταξη καταγμάτων,
επειδή το ξύλο του νάρθηκα είναι στερεό και ελαφρύ.
Το ξύλο του νάρθηκα χρησιμεύει επίσης για την κατασκευή μικρών καθισμάτων. Πρόκειται για τα συνήθως λεγόμενα «σκαμνιά», μικρά, ελαφρά και στέρεα.
Οι αρχαίοι συγγραφείς μνημονεύουν συχνά τον νάρθηκα. Ο Θεόφραστος αναφέρει σχετικά: «Ξύλον μεν εξ ινός και υγρού και ένια σαρκός• ξυλούται γαρ σκληρυνομένη, οίον εν τοις φοίνιξι και νάρθηξι και ει τι άλλο εκξυλούται».
(Θεόφραστος, Περί φυτών ιστορίας 1, 2, 7).
Ο αυτός συγγραφέας αλλαχού γράφει: «Το δε ναρθηκώδες και γαρ και τούτο των φρυγανικών,
πολλάς περιείληψεν ιδέας... ο μεν γαρ νάρθηξ γίνεται μέγας σφόδρα, η δε ναρθηκία μικρά. Μονόκαυλα δ’ άμφω και γυνατώδη, αφ’ ων τα τε φύλλα βλαστάνει και καυλοί τινες μικροί• βλαστάνει δε παραλλάξ τα φύλλα• 
λέγω δε παραλλάξ, ότι ουκ εκ του αυτού μέρους των γονάτων, αλλ’ εναλλάξ περιειληφότα δε τον καυλόν επί πολύ, καθάπερ τα του καλάμου, πλην αποκεκλιμένα ταύτα μάλλον διά την μαλακότητα και το μέγεθος• μέγα γαρ το φύλλον και μαλακόν και πολυσχιδές, ώστε είναι σχεδόν τριχώδες• έχει δε μέγιστα τα κάτω προς την γην και αεί κατά λόγον. 
ʼνθος δε μηλινοειδές αμαυρόν, καρπόν δε
παρόμοιον τω ανήθω, πλην μείζω. Εξ άκρου δε σχίζεται και έχει τινάς ου μεγάλους καυλούς• ενταύθα δε τότε άνθος και ο καρπός. Έχει δε και άνθος και καρπόν και εν τοις παρακαυλίζουσι δι’ όλου, καθάπερ το άνηθον. 
Επετειόκαυλον δε και η βλάστησις του ήρος πρώτον μεν των φύλλων, έπειτα του καυλού, καθάπερ των άλλων. Ρίζαν δε έχει βαθείαν, έστι δε μονόρριζον. Ο μεν ουν νάρθηξ τοιουτός (εστιν)». (Θεόφραστος, Περί φυτών ιστορίας 6, 2, 9).
Εκπλήσσει πράγματι τον σημερινόν αναγνώστη η λεπτομερής και ακριβής περιγραφή του φυτού και των μερών του νάρθηκος υπό του
Θεοφράστου του Ερεσίου, διαπρεπούς μαθητού του Αριστοτέλους του Σταγειρίτου και συστηματικού βοτανολόγου.
Ο Διοσκουρίδης αναφέρεται στον νάρθηκα γράφων: «Κόστου, διαφέρει ο Αραβικός, λευκός ων και κούφος,... δευτερεύει δε ο Ινδικός, αδρός ων και μέλας και κούφος, ως νάρθηξ». (Διοσκουρίδης, Περί ύλης ιατρικής 1, 16, 1).
Ο αυτός συγγραφέας αλλού σημειώνει: «Νάρθηκος χλωρού η εντεριώνη πινομένη αιμοπτυϊκούς και κοιλιακούς ωφελεί και εχιοδήκτοις δίδοται συν οίνω και τας εκ ρινών αιμορραγίας επέχει λεία εντεθείσα. Το δε σπέρμα στροφουμένους πινόμενον ωφελεί και
ιδρώτας κινεί συγχριόμενον μετ’ ελαίου. Οι δε καυλοί βρωθέντες κεφαλαλγείς εισι. Ταριχεύεται δε και εις τας αλμεύσεις». (Διοσκουρίδης, Περί ύλης ιατρικής 3, 77).
Και αλλού: «Νάρθηξ• Ρωμαίοι φέρουλαμ». (Διοσκουρίδης, Περί ύλης ιατρικής 3, 77 R.V.).
Κάτω από τα φυτά του νάρθηκα αναπτύσσονται συνήθως μετρίου μεγέθους, λευκού χρώματος και πολύ νόστιμοι, εδώδιμοι μύκητες (μανιτάρια), οι λεγόμενοι «αρτηκίτες»). Ειδικότερα στην Κρήτη θεωρούνται ως ένα από τα εκλεκτότερα είδη μανιταριών.
*Γράφει ο Δρ. Ιωάννης Ηλ. Βολανάκης
Έφορος αρχαιοτήτων ε.τ.
****************
Ο Νάρθηκας ή η Φέρουλα η κοινή (Ferula communis), ή ο άρτυκας, ή ο γιγαντιαίος μάραθος, στην Κύπρο γνωστός με το όνομα η αναθρήκα, είναι φυτό της οικογενείας των Απιίδων (Apiaceae). Παρά το όνομά του, το φυτό αυτό δεν είναι ένα είδος γνήσιου μάραθου, το οποίο ανήκει σε άλλο γένος (Foeniculum). Είναι ένα ποώδες, πολυετές[Σημ. 1][1] φυτό, με χοντρό βλαστό και ύψος μέχρι 2,5 με 3 μέτρα. Φυέται δε, στις παραθαλάσσιες περιοχές της Μεσογείου. Βρίσκεται στα μεσογειακά δάση και τους θαμνότοπους. Στην αρχαιότητα, ήταν γνωστός ως «νάρθηξ». Το φυτό είναι δηλητηριώδες και προκαλεί στα βοοειδή αιμορραγικές ασθένειες.
Περιγραφή 
Το φυτό έχει παχύ, γραμμωτό βλαστό, ο οποίος φτάνει μέχρι τα τρία μέτρα σε ύψος. Ο βλαστός περιέχει εντεριώνη, με αποτέλεσμα το εσωτερικό του να σιγοκαίγεται χωρίς να επηρεάζεται ο φλοιός. Τα φύλλα του είναι σύνθετα, λεπτά, πολυσχιδή με γραμμοειδή φυλλάρια και μοιάζουν με αυτά του άνηθου. Είναι μεγάλα, ιδίως αυτά στη βάση. Τα άνθη είναι οργανωμένα σε σκιάδες, οι οποίες αποτελούνται από πολλά λουλούδια. Τα άνθη του είναι μικρά κίτρινα, με πέντε πέταλα, και ερμαφρόδιτα. Η επικονίαση του φυτού γίνεται από μύγες. Το φυτό μπορεί να αυτογονιμοποιηθεί. Οι ταξιανθίες του φυτού εμφανίζονται από τον Απρίλιο μέχρι τον Ιούνιο. Μετά το φυτό ξεραίνεται. Το φυτό προτιμά εδάφη με καλή αποστράγγιξη και αντέχει σε συνθήκες ξηρασίας. Είναι φωτόφυτο.
Το φυτό παράγει ένα αιθέριο έλαιο με κίτρινο χρώμα. Το κύριο συστατικό σε φυτά που συλλέχθηκαν στην Αλγερία είναι το μυρκένιο και ακολουθεί το α-πινένιο και το β-φυλλανδρένιο. Σε άλλα είδη του γένους Φένουλα, καθώς και στην ποικιλία F. c. glauca, η οποία φύεται στην Ιταλία, το α-πινένιο είναι το κύριο συστατικό του έλαιου, ενώ μοναδική είναι και η παρουσία του β-φυλλανδρένιου ως κύριο συστατικό.
Στη Σαρδηνία, έχουν ταυτοποιηθεί δύο διαφορετικοί χημειότυποι της Φέρουλας της κοινής (Ferula communis): το δηλητηριώδες (ειδικά για τα ζώα, όπως πρόβατα, αίγες, βοοειδή και άλογα) και το μη-δηλητηριώδες. Διαφέρουν τόσο στη σύσταση των δευτερογενών μεταβολιτών όσο και των ενζύμων που περιέχουν.
Το όνομα της φαινολικής ένωσης φερουλικό οξύ, προέρχεται από τη Λατινική ονομασία του γιγαντιαίου μάραθου, από όπου η ένωση μπορεί να απομονωθεί.
Μύθοι και παραδόσεις
Σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία, ο Προμηθέας έκλεψε την φωτιά από τους Θεούς και την μετέφερε στους ανθρώπους μέσα στους κούφιους βλαστούς του νάρθηκα. Ο νάρθηκας ήταν αφιερωμένος κατά την αρχαιότητα στον Διόνυσο και χρησιμοποιούνταν στις τελετές επειδή ήταν ελαφριοί για να φτιάξουν τους θυρσούς. Επειδή οι ξεροί βλαστοί ήταν αρκετά ανθεκτικοί για να χρησιμοποιηθούν ως μπαστούνια αλλά δεν μπορούσαν να βλάψουν κάποιον άνθρωπο, ο Διόνυσος είχε διατάξει όσοι πίνουν κρασί να έχουν μόνο μπαστούνια από νάρθηκα.
Χρήσεις
Το φυτό χρησιμοποιούνταν στην αρχαία Ελλάδα εξαιτίας της ευλυγισίας, του μαλακού εσωτερικού του και της αντοχής του ώστε να σταθεροποιούν κατάγματα των άκρων. Οι αρχαίοι άνοιγαν τον βλαστό και με αυτόν περιέβαλαν το άκρο που είχε υποστεί κάταγμα. Γι' αυτό το λόγο σήμερα το προστατευτικό των σπασμένων άκρων εκτός από γύψος λέγεται και «νάρθηκας». Μια άλλη χρήση του ήταν να χρησιμεύει ως φιτίλι από τους ναυτικούς, οι οποίοι μπορούσαν να ανάβουν την πίπα τους ανεξαρτήτως των καιρικών συνθηκών.
Οι βλαστοί χρησιμοποιούνται επίσης για την κατασκευή επίπλων.
***************
Ελληνικά φυτά με ειδικό ενδιαφέρον
Ferula Communis (Άρτηκας)
Άρτηκας ή Νάρθηκας (Ferula commumis) 
Οικογένεια: Σκιαδιοφόρα (Umbeliferae) 
Γένος: Φέρουλα (Ferula) 
Ο Νάρθηκας είναι ένα πολύ γνωστό πολυετές, ποώδες φυτό με χοντρό βλαστό και γερή ρίζα που μπορεί να φτάσει μέχρι και 3 μέτρα ύψος. Ανήκει, μαζί με 60 περίπου άλλα είδη που φυτρώνουν στις παραμεσόγειες περιοχές και στη Δ. Ασία, στο γένος Φέρουλα (Ferula) της οικογένειας των Σκιαδοφόρων (Umbeliferae) στην ίδια δηλαδή οικογένεια με το Σέλινο, το Γλυκάνισο, το Μαϊντανό και τον Άνηθο με τον οποίο μοιάζουν πολύ. Τα φύλλα του είναι σύνθετα, λεπτά, πολυσχιδή με γραμμοειδή φυλλάρια και θυμίζουν αυτά του άνηθου. Τα άνθη του είναι μικρά και κίτρινα, με πέντε πέταλα. Εμφανίζονται σε μεγάλες ταξιανθίες στην κορυφή των βλαστών από τον Απρίλιο έως το Μάιο. Όλα τα είδη του γένους είναι αρωματικά και μερικά χρησιμοποιούνται στη φαρμακευτική.
Η Φέρουλα η κοινή (Ferula commumis) όπως είναι το επιστημονικό όνομα του Νάρθηκα ή Κοινού άρτηκα φυτρώνει σε πεδινά μέρη και κατά μήκος των δρόμων. Ο βλαστός της, που είναι παχύς και γραμμωτός, φθάνει ως και 3 μ. ύψος. Κάνει πολλά σκιάδια, με πάρα πολλά άνθη και φύλλα μεγάλα, ιδιαίτερα αυτά της βάσης. Είναι φυτό δηλητηριώδες και τα ζώα αποφεύγουν να το βόσκουν. Το φυτό αυτό είναι ο "νάρθηξ" των αρχαίων ελλήνων. Κατά τη Μυθολογία στο βλαστό του φυτού αυτού έκρυψε ο Προμηθέας το "ιερόν πυρ" όταν το έκλεψε από τον Όλυμπο και τους Θεούς για να το φέρει στους κοινούς θνητούς.
Πράγματι, το εσωτερικό του βλαστού του νάρθηκα είναι πλούσιο σε εντεριώνη. Αυτό το βλαστό χρησιμοποιούσαν παλιά οι ναυτικοί με τον ίδιο έξυπνο τρόπο που τον χρησιμοποίησε και ο Προμηθέας. Τον άναβαν σε μια άκρη του με αποτέλεσμα το εσωτερικό του να καίγεται πάρα πολύ αργά, σαν την "καύτρα" του τσιγάρου. Έτσι διατηρούσαν τη φωτιά στα δύσκολα ταξίδια τους. Το μαλακό εσωτερικό του και η ευλυγισία του ξερού βλαστού ενός νάρθηκα αξιοποιήθηκε από τους αρχαίους Έλληνες και με έναν άλλο τρόπο. Το άνοιγαν κατά μήκος και το τοποθετούσαν για να περιβάλλουν και να ακινητοποιήσουν κάποιο ανθρώπινο μέλος που είχε υποστεί κάταγμα. Για το λόγο αυτό σήμερα, κάθε προστατευτικό που ακινητοποιεί ένα μέλος, εκτός από το γύψο, ονομάζεται συνήθως "νάρθηκας". 
Στη χώρα μας, εκτός από τον Κοινό Νάρθηκα αυτοφύονται άλλα 2 είδη. Η Φέρουλα η χιλίανθος (F. chiliantha) μοιάζει πολύ με το Νάρθηκα αλλά είναι πιο ισχυρή και έχει περισσότερα άνθη. Αυτοφύεται στα νησιά του Αν. Αιγαίου. Τέλος είναι και η Φέρουλα φερουλάγκο (F. ferulago) ή Μικρός άρτηκας, ένα είδος που δίνει άτομα σχετικά μικρά. Και τα 3 είδη του γένους Φέρουλα είναι γνωστά και με τα ονόματα Άρτηκες, Νάρθηκες, Κουφόξυλα, Ανάθρηκες, Βανούκες κλπ. Μορφολογικά παρόμοια φυτά είναι και τα είδη του γένους Φερουλάγο (Ferulago), γνωστά συχνά με τα ίδια ονόματα.
*******************
Άρτηκας
Άρτηκας ή Νάρθηκας (Ferula commumis) Άρτηκας ή Νάρθηκας (Ferula commumis)
μη φαγώσιμο
Eπιστημονική Oνομασία: 
Ferula commumis
Άλλα Ονόματα: 
Νάρθηκας
Φυτό: ποώδες, Κορμός: ευθυτενής, Πέταλα: κίτρινα, Άνθος: πολύ μικρό, Ταξιανθία: σκιάδιο σύνθετο,
Περιγραφή: πολυετές, ποώδες φυτό με χοντρό βλαστό και γερή ρίζα που μπορεί να φτάσει μέχρι και 3 μέτρα ύψος. Τα φύλλα του είναι σύνθετα, λεπτά, πολυσχιδή με γραμμοειδή φυλλάρια και θυμίζουν αυτά του άνηθου. Τα άνθη του είναι μικρά και κίτρινα, με πέντε πέταλα. Εμφανίζονται σε μεγάλες ταξιανθίες στην κορυφή των βλαστών. Τα κίτρινα άνθη του είναι σε επάκρια, σφαιρικά σκιάδια, που φέρουν μέχρι 40 ακτίνες. Βλασταίνει από τα μέσα Φεβρουαρίου και ανθίζει την άνοιξη. Είναι φυτό δηλητηριώδες και τα ζώα αποφεύγουν να το βόσκουν.
Χρήσεις του νάρθηκα κατά το παρελθόν: Το μαλακό εσωτερικό του και η ευλυγισία του ξερού βλαστού ενός νάρθηκα αξιοποιήθηκε από τους αρχαίους Έλληνες στην ορθοπεδική. Το άνοιγαν κατά μήκος και το τοποθετούσαν για να περιβάλλουν και να ακινητοποιήσουν κάποιο ανθρώπινο μέλος που είχε υποστεί κάταγμα. Για το λόγο αυτό σήμερα, κάθε προστατευτικό που ακινητοποιεί ένα μέλος, εκτός από το γύψο, ονομάζεται συνήθως "νάρθηκας".
Σε πολλά μέρη παλιά χρησιμοποιούσαν τους ξεραμένους βλαστούς, οι οποίοι είναι πολύ ελαφροί αλλά ταυτόχρονα και πολλοί ανθεκτικοί, για να κατασκευάζουν σκαμνιά και χαμηλά καθίσματα.
Το σαρκώδες περιεχόμενο των βλαστών του καίγεται πολύ αργά και γι' αυτό τον λόγο οι αρχαίοι Έλληνες χρησιμοποιούσαν τους ξεραμένους βλαστούς του σαν πυρσούς. Με έναν τέτοιο πυρσό, όπως θέλει η μυθολογία, παρέδωσε ο Προμηθέας στους ανθρώπους την φωτιά.
******************
Πηγή φωτογραφιών: Ρουβήμ (ΡΟΔΟΣυλλέκτης)

Πηγές κειμένων: 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Η Ρόδος στην Ιταλοκρατία 1ο μέρος.

Η Ρόδος στην Ιταλοκρατία 2ο μέρος.

Η Ρόδος στην Ιταλοκρατία 3ο μέρος.

Η Ρόδος επί Ιταλοκρατίας 1920 – 1940

Εγω σωπαίνω....Φτύνω!!!

Μου μιλούν για δικαιοσύνη....οι δικαστές, Μου μιλούν για ηθική...οι αγύρτες, Μου μιλούν για ζωή...οι δολοφόνοι, Μου μιλούν για όνειρα...οι έμποροι, Μου μιλούν για ισότητα...τα αφεντικά, Μου μιλούν για φαντασία...οι υπάλληλοι, Μου μιλούν για ανθρωπιά...οι στρατοκράτες, Εγω σωπάινω....Φτύνω.


ΡΟΔΟΣυλλέκτης: e-mail r.telxinas@yahoo.gr
Δείτε περισσότερες φωτογραφίες στον ΝΕΟ ΡΟΔΟΣυλλέκτη: http://rouvim.blogspot.com

ΕΠΙΣΚΕΦΘΕΙΤΕ ΤΙΣ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΕΣ

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: http://rouvim.blogspot.com/
ΚΡΗΤΗΝΙΑ: http://www.kritinia.gr/
ΙΣΤΡΙΟΣ: http://istrio.blogspot.com/
ΣΟΡΩΝΗ: http://www.ampernalli.gr/
Dj news: http://fanenos.blogspot.com/
ΠΑΛΜΟΣ: http://www.palmos-fm.gr/
ΕΚΟΦΙΛΜ: http://www.ecofilms.gr/
ΡΑΔΙΟ1: http://www.radio1.gr/
http://www.ksipnistere.blogspot.com/
ΣΦΕΝΤΟΝΑ: http://gipas.blogspot.com/
ΡΟΔΟΣυλλέκτης: http://www.rodosillektis.com/
Η Ομοσπονδία Πολιτιστικών Συλλόγων Ρόδου: http://opsrodou.gr/
ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ: http://www.hamogelo.gr
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ – ΔΕΛΤΙΑ ΤΥΠΟΥ: http://rodosillektis.blogspot.gr/
Ιστοσελίδα του ΡΟΔΟΣυλλέκτη: http://www.rodosillektis.com/
ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΝΟΤΙΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ: http://www.pnai.gov.gr
ΔΗΜΟΣ ΡΟΔΟΥ: http://www.rodos.gr/el/

Αρχειοθήκη ιστολογίου