6-4-2022:Αγαπητή Ροδιακή διαβάζοντας τα πιο κάτω που εσύ για μένα έγραψες, και εγώ εδώ αναδημοσιεύω, ένοιωσα μεγάλη συγκίνηση. Σε ευχαριστώ !!
ΡΟΔΙΑΚΗ 2 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2022.
Επίτιμος δημότης Ρόδου θα ανακηρυχθεί ο Σεραφείμ Αθανασίου. Ανήκει στην ομάδα των πρώτων χωροφυλάκων που τοποθετήθηκαν στη Ρόδο το 1947 .
Σε επίτιμο δημότη Ρόδου αποφάσισε να ανακηρύξει το Δημοτικό μας Συμβούλιο τον 97χρονο Σεραφείμ Αθανασίου, ο οποίος ήταν από τους πρώτους χωροφύλακες που στάλθηκαν στη Ρόδο, αμέσως μετά την Ενσωμάτωση
της Δωδεκανήσου το 1947! Την εισήγηση κατέθεσε ο δημοτικός σύμβουλος κος Αθανάσιος Στάμου, μετά από εντολή του Δημάρχου Ρόδου Αντώνη Καμπουράκη και το σώμα ενέκρινε τη σχετική πρόταση.
Ο Σεραφείμ Αθανασίου, ήταν από τους πρώτους χωροφύλακες που ήρθαν στο νησί της Ρόδου στις 29 Μαρτίου 1947 και σήμερα είναι ο τελευταίος επιζών της σειράς του. Είναι 97 ετών και ζει στον Βόλο μαζί με τη σύζυγο και την οικογένειά του, ενώ παρά την ηλικία του είναι άριστος χρήστης των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και ειδικά του Facebook στο οποίο είναι ενεργό μέλος σε καθημερινή βάση.
Όπως σημείωσε ο κος Θανάσης Στάμου, ο κος Αθανασίου ζει και αναπνέει για το νησί της Ρόδου, ενώ έχει δείξει την αγάπη του αμέτρητες φορές αρθρογραφώντας για τις ομορφιές της Δωδεκανήσου και τους κατοίκους της, με εκατοντάδες από τους οποίους έχει καθημερινή επαφή και άριστες σχέσεις.
Λόγω της ηλικίας του, επειδή η μετάβασή του στη Ρόδο θα είναι δύσκολη, αναμένεται να μεταβεί κλιμάκιο του Δήμου Ρόδου με επικεφαλής τον Δήμαρχο, στον Βόλο προκειμένου να γίνει επιτόπου η σχετική ανακήρυξη.
Καταχωρώ και την δική μου, προς τη Ροδιακή, απάντηση.
Η έκπληξη του «Στεριανού» Νησιώτη
Αγαπητή Ροδιακή. Με ξάφνιασες ευχάριστα με τα όσα για μένα, στο σημερινό σου φύλλο (2-4-2022), γράφεις αν και το γνώριζα επειδή φίλοι μου Ρόδιοι από τηλεφώνου «έτρεξαν» να με ενημερώσουν και θα το έκαναν αυτό προφανώς γιατί ήθελαν να με κάνουν να χαρώ όμως δεν το αποκλείω και «πονηρά» να σκέφτηκαν προκειμένου να προλάβουν να πάρουν πρώτοι τα «συχαρίκια» και το πέτυχαν!
Τους υποσχέθηκα ,λοιπόν, όταν έρθουν στο Βόλο, εκτός του καφέ που θα τους κεράσω θα τους ξεναγήσω-αν μου το επιτρέψει και η υγεία μου- πρώτα στο πανέμορφο βουνό των Κενταύρων, το Πήλιο, στο οποίο με ορθάνοικτα μάτια θα ατενίζουν τις ομορφιές του και στη συνέχεια θα τους οδηγήσω σε κανένα καλό τσιπουράδικο, από τα τόσα καλά που έχει ο Βόλος!
Όμως αυτό-τους είπα- να μη το « δέσουν» κόμπο- πως θα γίνει σε περίπτωση που είναι λίγοι σε αριθμό επειδή, σε αντίθετη περίπτωση , δεν «σκοπεύω» να ξοδέψω» όλη μου τη σύνταξη για « κέρασμα» και στη συνέχεια, με τέτοια ακρίβεια που μας «δέρνει» όλους μας, άντε να βγάλω πέρα το μήνα μου»!
Όμως όσοι και να είναι οι φίλοι μου και σε όποιο τσιπουράδικο «στρογγυλοκαθίσουν» δεν θα θέλουν να σηκωθούν και τα πιάτα με τα χταπόδια και τα άλλα ψαρικά γεμάτα θα έρχονται και άδεια θα φεύγουν και με ένα ούζο Αγχιάλου ή Τίρναβου που δεν υπάρχει καλύτερο!
Όμως-πέρα από ξεναγήσεις και τσιπουράδικα των καλών μου φίλων που έτρεξαν να πάρουν τα «συχαρίκια» θέλω αγαπητή μου «ΡΟΔΙΑΚΉ» με όλη μου την καρδιά ειλικρινά να σε ευχαριστήσω για το κολακευτικό σημερινό σου δημοσίευμα αλλά και για τα τόσα πολλά χρόνια που με φιλοξενείς δημοσιεύοντας τα όποια δικά μου χαζά ή έστω ανεκτά γραπτά μου με τα οποία με φέρνεις σε επαφή με πολλούς αγαπημένους Δωδεκανήσιους φίλους μου και όχι μόνο με αυτούς αλλά και με παιδιά προσφιλών μου συναδέλφων με τους οποίους στην όμορφη Δωδεκάνησο συνυπηρέτησα και σήμερα δεν υπάρχουν στη ζωή.
Ναι δυστυχώς δεν ζουν εν αντιθέσει με μένα τον Μαθουσάλα που με έχει ξέχασε ο Πανορμίτης της Σύμης και, καλά κάνει! Όσο μακριά μου μένει( ο μαχαιροβγάλτης Αρχάγγελος) τόσο περισσότερο τον αγαπώ. Και με αυτή μου την επικοινωνία με συγγενικά πρόσωπα φίλων και συναδέλφων αναπολώ περασμένες εποχές και συναισθηματικά πολλών στήθη «φουσκώνουν» και πιο πολύ τα δικά μου όταν η κουβέντα για Δωδεκάνησο περιστρέφεται και ιδιαίτερα στην πλανεύτρα Ρόδο καταλήγει !
Βέβαια αυτό που εγώ νοιώθω θα μπορούσε μόνο ένας Ροδίτης, που θα αγαπά τη Ρόδο, να το καταλάβει και τότε που για τον Α’ ή Β΄ λόγο μακριά από αυτή την όμορφη πολιτεία βρίσκεται όπως με μένα συμβαίνει!
Και, με αυτά που γράφω, δεν βάζω σε δεύτερη μοίρα τους κατοίκους της πόλεως Βόλου στην οποία και εγώ με την οικογένειά μου ζω και ευχάριστα αισθάνομαι! Αλλά, πώς να το κάνουμε, Ρόδος είναι αυτή και εκείνα τα παλιά δικά μου χρόνια που ανάμεσα σε δικού σας προγόνους έζησα δεν ξεχνιούνται εύκολα!
Φίλη μου Ροδιακή, θέλω μέσω του δικού σου εντύπου να ευχαριστήσω τον Δήμαρχο σας κ. Αντώνη Καμπουράκη, τον Αντιδήμαρχο κ. Θανάση Στάμο, αλλά και όλα τα μέλη του Δημοτικού σας συμβουλίου (πλειοψηφίας και μειοψηφίας) επειδή ομόφωνα ,όπως μαθαίνω, δέχτηκαν να μου απονείμουν αυτή την τιμητική διάκριση του Επιτίμου Δημότη της πόλεώς σας. Και θα μου επιτρέψεις να συμπληρώσω κάτι επειδή- αν δεν το γράψω, μπορεί και να "σκάσω"!
Σε μένα δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα: Το λέω αυτό επειδή νιώθω τόσο Ροδίτης όσο νιώθετε και εσείς όλοι που είστε γέννημα θρέμμα αυτής της όμορφης νήσου και αυτό το γνωρίζουν οι εδώ στο Βόλο φίλοι μου και όταν με βλέπουν και πριν φτάσω κοντά τους με « κακότητα», επειδή ζηλεύουν γιατί δεν είναι και αυτοί Ροδίτες, «μουρμουρίζουν»: «Έρχεται ο Ροδίτης». ,Και εγώ, όταν τους ακούω , καμαρώνω περισσότερο!
Όμως, πέρα από το τι εγώ νιώθω μέσα μου για την αγαπημένη μου Ρόδο πρέπει να ομολογήσω ότι είναι μεγάλη η τιμή που για μένα από το Δημοτικό σας Συμβούλιο πάρθηκε και , όπως και εσύ έγραψες, εντός των προσεχών ημερών πρόκειται και επίσημα να μου απονεμηθεί αυτή η εξαιρετική τιμή του επιτίμου σας Δημότη.
Αγαπητή μου φίλη, νοιώθω ορφανός. Είμαι ο τελευταίος επιζών των κάπου 600 συναδέλφων μου με τους οποίους πρώτοι, στις 31 Μαρτίου 1947 και προ αυτής της ημερομηνίας, πατήσαμε τα Άγια Χώματα της μαρτυρικής Δωδεκανήσου γι’ αυτό και εγώ νοερά αυτή την τιμή την μοιράζομαι με όλους εκείνους τους συναδέλφους οι οποίοι, μπορώ να πω περισσότερο από μένα, αγάπησαν την Δωδεκάνησο στην οποία όμως η πλανεύτρα Ρόδος κατέχει την πρωτοκαθεδρία!
Είμαι βέβαιος πως , με αυτό το αγκάλιασμα τέτοιας τιμής, οι ψυχές των συναδέλφων μου ήρεμες και χαρούμενες θα περιφέρονται ανά τους αιώνες στον ελεύθερο πλέον αέρα της Δωδεκανησιακής γης!
Χίλια λοιπόν ευχαριστώ στο Ροδιακό λαό για αυτή τη μέγιστη τιμή που στο πρόσωπό μου έκανε.
Και το λέω αυτό επειδή οι εκπρόσωποί του στο Δήμο της Ρόδου παμψηφεί, υπέρ αυτής της εξαιρετικής για μένα τιμής, ψήφισαν! Να είστε όλοι σας καλά και να πάρετε στο διπλάσιο τα δικά μου χρόνια ζωής ! Και πάλι σας ευχαριστώ. Με τιμή Σεραφείμ Αθανασίου
Και προς τον «Ταχυδρόμο»
Όμως θα ήταν παράλειψή μου αν δεν ευχαριστούσα και τον αγαπημένο μου «Ταχυδρόμο», ο οποίος προχθές Δευτέρα 4-4-2022 ευχάριστα και εκείνος με ξάφνιασε αραδιάζοντας μου ένα σωρό κολακευτικά λόγια που, πιστέψτε με, τα θεωρώ υπερβολές!
Και τα θεωρώ υπερβολές γιατί δεν ανήκω -και το πιστεύω- στην τάξη των διανοουμένων που επάξια κατέχουν τέτοιες θέσεις και με τα όσα γνωρίζουν δικαιολογημένα, όλα τα « σφάζουν» και όλα τα «μαχαιρώνουν», υπό την καλή πάντα έννοια!
Το λέω αυτό επειδή παίρνοντας ακόμη μια αφορμή εξ αιτίας των όσων κατά καιρούς φίλοι και γνωστοί για μένα σε έντυπα γράφουν ή από τηλεφώνου πολλά μου αραδιάζουν «παρασυρόμενος» το «παίζω» συγγραφέας χωρίς να το έχω ακόμη «χωνέψει» και καλά κάνω, που δεν το… «χωνεύω»!
Αλλά είτε το «χωνεύω» είτε «όχι» απευθυνόμενος τώρα στον αγαπημένο μου «Ταχυδρόμο» του λέω ένα μεγάλο ευχαριστώ τόσο για το προχθεσινό του κολακευτικό για μένα σχόλιό του όσο για τις κατά καιρούς, πολλά τώρα χρόνια ,φιλοξενίες των δικών μου γραπτών!
Φίλε Ταχυδρόμε με απέραντη αγάπη και το δικό σου όλο το προσωπικό θερμά το ευχαριστώ!
(*) Σεραφείμ Αθανασίου
Βιογραφικό Σημείωμα
Φίλες και φίλοι,
Σε σάς που την ώρα τούτη διαβάζετε αυτό το κείμενο, νοερά, έρχομαι κοντά σας για να με γνωρίσετε καλλύτερα:
Σεραφείμ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ του Χρήστου και της Μαρίας τα στοιχεία μου. Προ πολλών 10ετιών (25-4-1925) και από φτωχούς αγρότες γονείς, γεννήθηκα στο χωριό Κόμνηνα Λοκρίδας του Νομού Φθιώτιδος, γι’ αυτό και έχω βιώσει βαθειά στο πετσί μου τη στέρηση και την ανέχεια με ό,τι αυτές συνεπάγονται, ακόμα και στις δια βίου μνήμες... Το Νοέμβριο του έτους 1945 κατατάχτηκα στη Χωροφυλακή με ένα απολυτήριο Δημοτικού σχολείου, όπως τότε έγινε - λόγω εμπολέμου καταστάσεως και… φτώχειας - με πολλά αγροτόπαιδα της ηλικίας μου.
Αναρτήσεις
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου