ΣΤΟΥΣ ΗΡΩΕΣ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΗΣ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ

Το πιο κάτω ποίημα γράφτηκε για την εκτέλεση 220 ελλήνων απο τα στρατεύματα κατοχής την 24-2-1944 στη Μεγαλόπολη!
ΣΤΟΥΣ ΗΡΩΕΣ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΗΣ
Ο Φλεβάρης χάρισε τη μέρα,
στ’ απόσπασμα να στηθείτε,
σας ζέστανε και τον αέρα,
κρυωμένοι μη σκοτωθείτε.
Ο θάνατος δεν σας φόβισε,
για τη λευτεριά παλαίψατε,
η αθανασία σας καλοσώρισε,
έστω κι’ αν δεν την γυρέψατε.
Πιστέψατε σε μια νέα αυγή,
δεν λυγίσατε στις απειλές,
θέλατε η λευτεριά να μη χαθεί,
για νάχει ο τόπος μέρες καλές.
Σας είχαν στις φυλακές,
με περασμένα τα δεσμά,
δεν σας σκλάβωσαν τις ψυχές,
και περίμεναν κακά πολλά.
Ήθελαν να σας σκοτώσουν
το φόβο να σκορπίσουν,
την τιμή τους να σώσουν,
σαν κατακτητές να ζήσουν.
Με φυλακές, δεσμά και σκοτωμούς,
τη γύμνια του φόβου τους ντύσανε,
κι εμπρός σε 220 γενναίους ρωμιούς,
δειλοί και άνανδροι καταντήσανε.
Ο δικός σας χαμός,
μπόλιασε ελληνικές καρδιές,
νάνος φάνταζε ο εχθρός,
οι μέρες του δεν ήταν πολλές.
Η θυσία σας δεν χαραμίσθηκε,
φωτίζει τις γενιές που ακολουθούν
πως ,η λευτεριά που χαρίσθηκε,
μονο σκλάβοι την ζουν.
Μια μεγάλη πόλη,
σήμερα σας τιμάει,
και η Ελλάδα όλη
τον ηρωϊσμό σας προσκυνάει.
(Στράτος Γεωργούλης)
.....................................
ΣΤΟΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ
Αλέξανδρε, δεν πρόλαβε η ζωή να σου χαμογελάσει,
τα όνειρά σου διάπλατα ν’ ανθίσουν,
το κράτος πρόφτασε στο θάνατο να σε πετάξει,
τον πόθο σου για ζωή, κάποιοι να σταματήσουν.
Η μαυρίλα γύρω μας κυριάρχησε,
το χαμόγελο ενός παιδιού δεν συγκινεί,
απελπισία ο χάρος πίσω του άφησε,
σκοτώνουμε την ελπίδα για τη ζωή.
Συγνώμη εμείς δεν σου ζητούμε,
εσύ απο μόνος σου μας συγχωρνάς,
μήπως και τελικά σκεφθούμε,
ο φόβος, η προκατάληψη, το μίσος είναι ο βραχνάς.
Τ’αστέρι σου πάντα θα μας φωτίζει,
ψηλά από τον ουρανό,
κάθε νεαρή ψυχή να ελπίζει,
σ’ ένα αύριο ειρηνικό, δημιουργικό.
( Στράτος Γεωργούλης)