Τα πρόσθετα μέτρα που συμφώνησε η Κυβέρνηση Παπανδρέου με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, δεν είναι μόνο κοινωνικά άδικα και εξοντωτικά αλλά προδιαγράφουν την οικονομική καταστροφή της Ελλάδας.
Η δραστική περικοπή των μισθών και συντάξεων του δημοσίου και των δημοσίων επενδύσεων και η ταυτόχρονη αύξηση της φορολογίας σε συνθήκες ύφεσης και αυξανόμενης ανεργίας οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια σε φαύλο κύκλο μεγαλύτερης ύφεσης και ανεργίας ενώ αυξάνουν αντί να μειώνουν το δημόσιο χρέος, τόσο απόλυτα όσο και ως ποσοστό του ΑΕΠ. Η χώρα θα οδηγείται έτσι σε μεγαλύτερη εξάρτηση από τους ξένους δανειστές και μάλιστα με τοκογλυφικά επιτόκια. Τη στιγμή που οι ιδιωτικές τράπεζες δανείζονται -με εγγυήσεις του Ελληνικού Κράτους- από την ΕΚΤ με επιτόκιο 1%, η Ελλάδα θα δανείζεται με επιτόκιο 5% και μάλιστα με ασφυκτικό τριετή ορίζοντα αποπληρωμής, γεγονός που από μόνο του αποκλείει κάθε προοπτική ανάπτυξης. Προκειμένου να πληρώνει τα ολοένα αυξανόμενα τοκοχρεολύσια η χώρα μας θα υποχρεωθεί να εκποιήσει την εναπομείνασα δημόσια περιουσία της και να κατεδαφίσει τα υπολείμματα κοινωνικού κράτους που σήμερα διαθέτει. Αυτή είναι η ουσία, ο «σκληρός πυρήνας» των μέτρων και των επιπτώσεών τους. Το χειρότερο είναι ότι τα μέτρα και η ενεργοποίηση του ψευδεπίγραφου «μηχανισμού στήριξης» όχι μόνο δεν εγγυώνται την αποφυγή της χρεωκοπίας της χώρας αλλά, μεταθέτοντας απλώς το πρόβλημα χωρίς να θεραπεύουν τις αιτίες του (την καταστροφή της παραγωγικής δομής της χώρας και την υπερχρέωσή της) αλλά, αντίθετα, παροξύνοντας τες, την καθιστούν αναπόφευκτη και επαχθέστερη.
Είναι σαφές λοιπόν ότι, πέρα από τη γνωστή «τεχνογνωσία» του ΔΝΤ, το κριτήριο που πρυτάνευσε στην περίπτωσή μας δεν ήταν η «στήριξη» ή «σωτηρία» της Ελλάδας, όπως υποκριτικά λέγεται, αλλά η στήριξη του ευρώ και ο φρονηματισμός των υπολοίπων υποψηφίων θυμάτων του, της Πορτογαλίας, της Ισπανίας και της Ιταλίας, όπως εξ’ άλλου δήλωσε χωρίς περιστροφές η σιδηρά κυρία Μέρκελ. Το ερώτημα βέβαια είναι γιατί ο Πρωθυπουργός και η Κυβέρνηση σύρονται, άβουλοι και μοιραίοι, σ’ αυτό το χορό, ενάντια όχι μόνο στις προεκλογικές τους δεσμεύσεις και στην υποτιθέμενη ‘ιδεολογία’ τους αλλά και ενάντια στην θέληση της μεγάλης πλειοψηφίας του Ελληνικού Λαού.
Ο ισχυρισμός ότι δεν υπάρχει εναλλακτική λύση είναι απολύτως ψευδής. Το βέβαιο είναι ότι δεν υπάρχει πολιτική βούληση. Τι άλλο μαρτυρά η πρόσφατη δήλωση του Πρωθυπουργού στη Βουλή ότι «δεν είναι η ώρα» να θέσει η Ελλάδα θέμα των γερμανικών πολεμικών οφειλών; Μετέχοντας στο Εθνικό Συμβούλιο Διεκδίκησης των Οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα είμαι σε θέση να γνωρίζω ότι μόνο για το κατοχικό δάνειο και τις πολεμικές επανορθώσεις, που επιδίκασε η Διάσκεψη των Παρισίων του 1946, η Γερμανία μας οφείλει, βάσει στοιχείων της Τραπέζης της Ελλάδος, κεφάλαιο ύψους άνω των 160 δις ευρώ! Αν συνυπολογιστούν τόκοι της τάξεως του 3%, όπως συνέστησε ο αείμνηστος Καθηγητής Άγγελος Αγγελόπουλος, τα ποσά εγγίζουν τα 500 δις ευρώ, χωρίς ανατοκισμό. Με ποιό δικαίωμα η Κυβέρνηση επέλεξε (;) να μη εγείρει το ζήτημα, έστω και ως (συντριπτικό) διαπραγματευτικό ατού, και δέχθηκε να σύρεται άοπλη στις ψευδεπίγραφες «διαπραγματεύσεις», δηλώνοντας μάλιστα εκ προοιμίου ότι η χώρα δεν είναι σε θέση να θέτει κόκκινες γραμμές και ότι η οικονομική της δυσπραγία συνιστά μείωση εθνικής της κυριαρχίας;
Ασχέτως αν η στάση της οφείλεται σε ανήκεστο ανικανότητα ή σε συνειδητή μειοδοσία (και εδώ δεν μπορεί να διασκεδάσει κανείς την υποψία ότι το σκάνδαλο της Siemens μπορεί να έχει ασύλληπτες διαστάσεις στο χώρο και στο χρόνο και ότι είναι ορατή μόνο η κορυφή του παγόβουνου…) το αποτέλεσμα είναι ότι δεν υπάρχει Ελληνική Κυβέρνηση, η χώρα βρίσκεται υπό κατοχή και η ανοχή του λαού που εξακολουθεί να διαθέτει οφείλεται αποκλειστικά στην αναξιοπιστία και ανεπάρκεια της αντιπολίτευσης, μείζονος και ελάσσονος. Το γεγονός ότι τούτο συμβαίνει τη στιγμή που κρίνονται ζωτικής σημασίας εθνικά θέματα όπως το Κυπριακό, το «Μακεδονικό» και το καθεστώς του Αιγαίου, τη στιγμή που υπάρχει σοβαρότατο μεταναστευτικό πρόβλημα -το οποίο ασφαλώς θα οξυνθεί με την ακολουθούμενη οικονομική «πολιτική»- και επιχειρείται, δια του Σχεδίου «Καλλικράτης», όχι μόνο το καπέλωμα των τοπικών κοινωνιών από την κομματοκρατία, δηλαδή το τέλος της «αυτοδιοίκησης» στο όνομα της αποκέντρωσης και της δημοσιονομικής πειθαρχίας, αλλά και η αυτονόμηση των περιφερειών, που εγκυμονεί κινδύνους, ιδιαίτερα στη Θράκη, δεν αφήνει κανένα απολύτως περιθώριο. Σε δύο εβδομάδες θα βρίσκεται εκτός απροόπτου στην Αθήνα ο Πρωθυπουργός της Τουρκίας με το μισό υπουργικό του συμβούλιο για να επισημοποιήσει τη δορυφοροποίηση της χώρας μας, η οποία θα τελεί εφεξής επισήμως υπό τριπλή κηδεμονία: αμερικανο-νατοϊκή, ευρωπαϊκή και τουρκική.
Εν όψει όλων αυτών και με δεδομένη τη χρεωκοπία και απαξίωση του πολιτικού συστήματος στη συνείδηση της συντριπτικής πλειοψηφίας του Ελληνικού Λαού, ο οποίος βέβαια δεν είναι αμέτοχος του εγκλήματος αλλά έχει ελαφρυντικά που δεν έχουν οι ορκισμένοι να διαφυλάττουν το Σύνταγμα και τους Νόμους πολιτικοί ταγοί του, και με δεδομένη την καταστρατήγηση από τους κυβερνώντες της λαϊκής κυριαρχίας και την παράδοση της χώρας σε νέα τριπλή κατοχή, καθίσταται επιτακτικός ο ξεσηκωμός των πολιτών, σύμφωνα και με το Άρθρο 120 του Συντάγματος που επικαλείται τον πατριωτισμό των Ελλήνων και επιτάσσει αντίσταση «με κάθε μέσο» με στόχο την ανατροπή της Κυβέρνησης και την αντικατάστασή της με επαναστατική κυβέρνηση ευρείας λαϊκής στήριξης η οποία θα προβεί άμεσα:
Στη διεκδίκηση των γερμανικών οφειλών
Σε δημοκρατικές θεσμικές μεταρρυθμίσεις (ενδεικτικά αναφέρουμε το νόμο περί ευθύνης υπουργών, τον εκλογικό νόμο, το νόμο περί των ΜΜΕ, την Τοπική Αυτοδιοίκηση κλπ) τις οποίες θα θέσει υπό την έγκριση του Ελληνικού Λαού
Σε ριζοσπαστικές οικονομικές μεταρρυθμίσεις με στόχο την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, την απασχόληση και την ανάπτυξη, με πρώτη την εθνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος και δεύτερη την πάταξη των καρτέλ, με την αναμόρφωση και ισχυροποίηση της αμαρτωλής Επιτροπής Ανταγωνισμού
Στην διαπραγμάτευση της παραμονής μας στην ΟΝΕ ταυτόχρονα με την αναδιαπραγμάτευση του εξωτερικού δημόσιου χρέους και την ανάληψη πρωτοβουλίας για συνολική ριζοσπαστική μεταρρύθμιση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, σε συνεργασία με τις προοδευτικές δυνάμεις στην ΕΕ
Σε πάγωμα των διαπραγματεύσεων με την Τουρκία για το καθεστώς του Αιγαίου μέχρι να αποσυρθεί το casus belli και να πάψουν οι αμφισβητήσεις των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων
Σε πάγωμα των διαπραγματεύσεων με την FYROM μέχρις ότου παραιτηθεί ρητά και επίσημα από την διεκδίκηση «μακεδονικής» εθνότητας και γλώσσας και κάθε εχθρικής ενέργειας εις βάρος της χώρας μας
Σε δήλωση υποστήριξης του απελευθερωτικού αγώνα των Κυπρίων -Ελλήνων και Τούρκων- και ανάληψης των ευθυνών μας ως «εγγυήτριας δύναμης», βάσει του ισχύοντος συντάγματος, και απαίτηση άμεσης απόσυρσης των κατοχικών στρατευμάτων ώστε οι διαπραγματεύσεις για την επανένωση του νησιού να διεξάγονται πραγματικά μεταξύ Κυπρίων και όχι με την Άγκυρα
Γνωρίζουμε ότι τα παραπάνω βρίσκουν σύμφωνη τη συντριπτική πλειοψηφία του Ελληνικού Λαού. Γνωρίζουμε επίσης ότι υπάρχουν πολλές πρωτοβουλίες πολιτών, ευαίσθητων ταυτόχρονα τόσο στα εθνικά όσο και στα κοινωνικά ζητήματα, που δραστηριοποιούνται στη χώρα μας σήμερα. Προτείνουμε την άμεση συγκρότηση «κοινωνικού δικτύου ασφαλείας» ατόμων και συλλογικοτήτων που συμμερίζονται τις θέσεις αυτές και την κωδικοποίηση μέσω ενός εντατικού διαλόγου προτάσεων με στόχο τη διαμόρφωση της «εθνικής στρατηγικής» που χρειάζεται επειγόντως η χώρα μας. Μέσα από τη διαδικασία αυτή αποβλέπουμε στην ανάπτυξη του λαϊκού δημοκρατικού κινήματος αντίστασης και αναγέννησης της πατρίδας μας που αποτελεί την αναγκαία και ικανή προϋπόθεση για την επιτυχία του αγώνα μας.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΑΥΡΟΣ
Η δραστική περικοπή των μισθών και συντάξεων του δημοσίου και των δημοσίων επενδύσεων και η ταυτόχρονη αύξηση της φορολογίας σε συνθήκες ύφεσης και αυξανόμενης ανεργίας οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια σε φαύλο κύκλο μεγαλύτερης ύφεσης και ανεργίας ενώ αυξάνουν αντί να μειώνουν το δημόσιο χρέος, τόσο απόλυτα όσο και ως ποσοστό του ΑΕΠ. Η χώρα θα οδηγείται έτσι σε μεγαλύτερη εξάρτηση από τους ξένους δανειστές και μάλιστα με τοκογλυφικά επιτόκια. Τη στιγμή που οι ιδιωτικές τράπεζες δανείζονται -με εγγυήσεις του Ελληνικού Κράτους- από την ΕΚΤ με επιτόκιο 1%, η Ελλάδα θα δανείζεται με επιτόκιο 5% και μάλιστα με ασφυκτικό τριετή ορίζοντα αποπληρωμής, γεγονός που από μόνο του αποκλείει κάθε προοπτική ανάπτυξης. Προκειμένου να πληρώνει τα ολοένα αυξανόμενα τοκοχρεολύσια η χώρα μας θα υποχρεωθεί να εκποιήσει την εναπομείνασα δημόσια περιουσία της και να κατεδαφίσει τα υπολείμματα κοινωνικού κράτους που σήμερα διαθέτει. Αυτή είναι η ουσία, ο «σκληρός πυρήνας» των μέτρων και των επιπτώσεών τους. Το χειρότερο είναι ότι τα μέτρα και η ενεργοποίηση του ψευδεπίγραφου «μηχανισμού στήριξης» όχι μόνο δεν εγγυώνται την αποφυγή της χρεωκοπίας της χώρας αλλά, μεταθέτοντας απλώς το πρόβλημα χωρίς να θεραπεύουν τις αιτίες του (την καταστροφή της παραγωγικής δομής της χώρας και την υπερχρέωσή της) αλλά, αντίθετα, παροξύνοντας τες, την καθιστούν αναπόφευκτη και επαχθέστερη.
Είναι σαφές λοιπόν ότι, πέρα από τη γνωστή «τεχνογνωσία» του ΔΝΤ, το κριτήριο που πρυτάνευσε στην περίπτωσή μας δεν ήταν η «στήριξη» ή «σωτηρία» της Ελλάδας, όπως υποκριτικά λέγεται, αλλά η στήριξη του ευρώ και ο φρονηματισμός των υπολοίπων υποψηφίων θυμάτων του, της Πορτογαλίας, της Ισπανίας και της Ιταλίας, όπως εξ’ άλλου δήλωσε χωρίς περιστροφές η σιδηρά κυρία Μέρκελ. Το ερώτημα βέβαια είναι γιατί ο Πρωθυπουργός και η Κυβέρνηση σύρονται, άβουλοι και μοιραίοι, σ’ αυτό το χορό, ενάντια όχι μόνο στις προεκλογικές τους δεσμεύσεις και στην υποτιθέμενη ‘ιδεολογία’ τους αλλά και ενάντια στην θέληση της μεγάλης πλειοψηφίας του Ελληνικού Λαού.
Ο ισχυρισμός ότι δεν υπάρχει εναλλακτική λύση είναι απολύτως ψευδής. Το βέβαιο είναι ότι δεν υπάρχει πολιτική βούληση. Τι άλλο μαρτυρά η πρόσφατη δήλωση του Πρωθυπουργού στη Βουλή ότι «δεν είναι η ώρα» να θέσει η Ελλάδα θέμα των γερμανικών πολεμικών οφειλών; Μετέχοντας στο Εθνικό Συμβούλιο Διεκδίκησης των Οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα είμαι σε θέση να γνωρίζω ότι μόνο για το κατοχικό δάνειο και τις πολεμικές επανορθώσεις, που επιδίκασε η Διάσκεψη των Παρισίων του 1946, η Γερμανία μας οφείλει, βάσει στοιχείων της Τραπέζης της Ελλάδος, κεφάλαιο ύψους άνω των 160 δις ευρώ! Αν συνυπολογιστούν τόκοι της τάξεως του 3%, όπως συνέστησε ο αείμνηστος Καθηγητής Άγγελος Αγγελόπουλος, τα ποσά εγγίζουν τα 500 δις ευρώ, χωρίς ανατοκισμό. Με ποιό δικαίωμα η Κυβέρνηση επέλεξε (;) να μη εγείρει το ζήτημα, έστω και ως (συντριπτικό) διαπραγματευτικό ατού, και δέχθηκε να σύρεται άοπλη στις ψευδεπίγραφες «διαπραγματεύσεις», δηλώνοντας μάλιστα εκ προοιμίου ότι η χώρα δεν είναι σε θέση να θέτει κόκκινες γραμμές και ότι η οικονομική της δυσπραγία συνιστά μείωση εθνικής της κυριαρχίας;
Ασχέτως αν η στάση της οφείλεται σε ανήκεστο ανικανότητα ή σε συνειδητή μειοδοσία (και εδώ δεν μπορεί να διασκεδάσει κανείς την υποψία ότι το σκάνδαλο της Siemens μπορεί να έχει ασύλληπτες διαστάσεις στο χώρο και στο χρόνο και ότι είναι ορατή μόνο η κορυφή του παγόβουνου…) το αποτέλεσμα είναι ότι δεν υπάρχει Ελληνική Κυβέρνηση, η χώρα βρίσκεται υπό κατοχή και η ανοχή του λαού που εξακολουθεί να διαθέτει οφείλεται αποκλειστικά στην αναξιοπιστία και ανεπάρκεια της αντιπολίτευσης, μείζονος και ελάσσονος. Το γεγονός ότι τούτο συμβαίνει τη στιγμή που κρίνονται ζωτικής σημασίας εθνικά θέματα όπως το Κυπριακό, το «Μακεδονικό» και το καθεστώς του Αιγαίου, τη στιγμή που υπάρχει σοβαρότατο μεταναστευτικό πρόβλημα -το οποίο ασφαλώς θα οξυνθεί με την ακολουθούμενη οικονομική «πολιτική»- και επιχειρείται, δια του Σχεδίου «Καλλικράτης», όχι μόνο το καπέλωμα των τοπικών κοινωνιών από την κομματοκρατία, δηλαδή το τέλος της «αυτοδιοίκησης» στο όνομα της αποκέντρωσης και της δημοσιονομικής πειθαρχίας, αλλά και η αυτονόμηση των περιφερειών, που εγκυμονεί κινδύνους, ιδιαίτερα στη Θράκη, δεν αφήνει κανένα απολύτως περιθώριο. Σε δύο εβδομάδες θα βρίσκεται εκτός απροόπτου στην Αθήνα ο Πρωθυπουργός της Τουρκίας με το μισό υπουργικό του συμβούλιο για να επισημοποιήσει τη δορυφοροποίηση της χώρας μας, η οποία θα τελεί εφεξής επισήμως υπό τριπλή κηδεμονία: αμερικανο-νατοϊκή, ευρωπαϊκή και τουρκική.
Εν όψει όλων αυτών και με δεδομένη τη χρεωκοπία και απαξίωση του πολιτικού συστήματος στη συνείδηση της συντριπτικής πλειοψηφίας του Ελληνικού Λαού, ο οποίος βέβαια δεν είναι αμέτοχος του εγκλήματος αλλά έχει ελαφρυντικά που δεν έχουν οι ορκισμένοι να διαφυλάττουν το Σύνταγμα και τους Νόμους πολιτικοί ταγοί του, και με δεδομένη την καταστρατήγηση από τους κυβερνώντες της λαϊκής κυριαρχίας και την παράδοση της χώρας σε νέα τριπλή κατοχή, καθίσταται επιτακτικός ο ξεσηκωμός των πολιτών, σύμφωνα και με το Άρθρο 120 του Συντάγματος που επικαλείται τον πατριωτισμό των Ελλήνων και επιτάσσει αντίσταση «με κάθε μέσο» με στόχο την ανατροπή της Κυβέρνησης και την αντικατάστασή της με επαναστατική κυβέρνηση ευρείας λαϊκής στήριξης η οποία θα προβεί άμεσα:
Στη διεκδίκηση των γερμανικών οφειλών
Σε δημοκρατικές θεσμικές μεταρρυθμίσεις (ενδεικτικά αναφέρουμε το νόμο περί ευθύνης υπουργών, τον εκλογικό νόμο, το νόμο περί των ΜΜΕ, την Τοπική Αυτοδιοίκηση κλπ) τις οποίες θα θέσει υπό την έγκριση του Ελληνικού Λαού
Σε ριζοσπαστικές οικονομικές μεταρρυθμίσεις με στόχο την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, την απασχόληση και την ανάπτυξη, με πρώτη την εθνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος και δεύτερη την πάταξη των καρτέλ, με την αναμόρφωση και ισχυροποίηση της αμαρτωλής Επιτροπής Ανταγωνισμού
Στην διαπραγμάτευση της παραμονής μας στην ΟΝΕ ταυτόχρονα με την αναδιαπραγμάτευση του εξωτερικού δημόσιου χρέους και την ανάληψη πρωτοβουλίας για συνολική ριζοσπαστική μεταρρύθμιση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, σε συνεργασία με τις προοδευτικές δυνάμεις στην ΕΕ
Σε πάγωμα των διαπραγματεύσεων με την Τουρκία για το καθεστώς του Αιγαίου μέχρι να αποσυρθεί το casus belli και να πάψουν οι αμφισβητήσεις των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων
Σε πάγωμα των διαπραγματεύσεων με την FYROM μέχρις ότου παραιτηθεί ρητά και επίσημα από την διεκδίκηση «μακεδονικής» εθνότητας και γλώσσας και κάθε εχθρικής ενέργειας εις βάρος της χώρας μας
Σε δήλωση υποστήριξης του απελευθερωτικού αγώνα των Κυπρίων -Ελλήνων και Τούρκων- και ανάληψης των ευθυνών μας ως «εγγυήτριας δύναμης», βάσει του ισχύοντος συντάγματος, και απαίτηση άμεσης απόσυρσης των κατοχικών στρατευμάτων ώστε οι διαπραγματεύσεις για την επανένωση του νησιού να διεξάγονται πραγματικά μεταξύ Κυπρίων και όχι με την Άγκυρα
Γνωρίζουμε ότι τα παραπάνω βρίσκουν σύμφωνη τη συντριπτική πλειοψηφία του Ελληνικού Λαού. Γνωρίζουμε επίσης ότι υπάρχουν πολλές πρωτοβουλίες πολιτών, ευαίσθητων ταυτόχρονα τόσο στα εθνικά όσο και στα κοινωνικά ζητήματα, που δραστηριοποιούνται στη χώρα μας σήμερα. Προτείνουμε την άμεση συγκρότηση «κοινωνικού δικτύου ασφαλείας» ατόμων και συλλογικοτήτων που συμμερίζονται τις θέσεις αυτές και την κωδικοποίηση μέσω ενός εντατικού διαλόγου προτάσεων με στόχο τη διαμόρφωση της «εθνικής στρατηγικής» που χρειάζεται επειγόντως η χώρα μας. Μέσα από τη διαδικασία αυτή αποβλέπουμε στην ανάπτυξη του λαϊκού δημοκρατικού κινήματος αντίστασης και αναγέννησης της πατρίδας μας που αποτελεί την αναγκαία και ικανή προϋπόθεση για την επιτυχία του αγώνα μας.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΑΥΡΟΣ
2/5/2010
Αναρτήσεις
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου