Γράφει ο Λουκάς Μαστής
ΚΑΙ ΣΟΡΩΝΙΑΤΕΣ ΔΕΚΑΤΡΕΙΣ ΠΙΑΝΟΥΣΙ ΤΑ ΜΟΥΛΑΡΙΑ….
( Η φωτογραφία είναι από το αρχείο του κ. Γιώργου Κωνσταντάκη)
Τέτοιες μέρες, τον Μάιο του 1912, πριν από 109 χρόνια οι Ιταλοί κατέλαβαν το νησί της Ρόδου (και τα υπόλοιπα Δωδεκάνησα), υποχρεώνοντας σε συνθηκολόγηση τους Τούρκους.
Η κατάληψη έγινε δεκτή με ενθουσιασμό, από τους περισσότερους κατοίκους του νησιού που ήθελαν όσο τίποτα άλλο να γλιτώσουν από τους Τούρκους προσδοκώντας στη συνέχεια την Ένωση με την μητέρα Ελλάδα.
Η απόβαση των Ιταλών στη Ρόδο έγινε βασικά από τρία σημεία( πόλη, Καλλιθέα και Κάμειρο) αποκλείοντας την τουρκική φρουρά στη Ψίνθο, όπου είχε καταφύγει αναγκάζοντας την ύστερα από σύντομη μάχη να παραδοθεί.
Στην απόβαση αυτή, βοηθητικά συμμετείχαν και Σορωνιάτες οι οποίοι με τα μουλάρια που είχαν μετέφεραν όπλα και πυρομαχικά των Ιταλών από την Κάμειρο στη Ψινθο, μέσω της Διμυλιάς και της Καλόπετρας.
Η λαϊκή μούσα κατέγραψε την βοήθεια αυτή με το εξής τραγουδάκι:
Ένα καράβι έραξε,
όξω στα Καλαβάρδα,
και χιλιάδες Ιταλοί ,
επιάσασι την στράτα.
Και Σορωνιάτες δεκατρείς,
πιάνουσι τα μουλάρια,
σφαίρες και όπλα και άρματα,
Βγάζουσι στα βουνάρια…
(μεχρι εδώ το θυμαμαι μπορεί να είχε και συνέχεια)
Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο πάντως οι Σορωνιάτες βοήθησαν τους Ιταλούς.
Επί του θέματος υπάρχουν καταγεγραμμένες δύο ενδιαφέρουσες μαρτυρίες στο βιβλίο του Φώτη Κυπριώτη. Πρόκειται για τις μαρτυρίες του Κωνσταντή Μπονιάτη του Αντωνίου που ήταν από αυτούς που έσπευσαν με το μουλάρι του να βοηθήσει τους Ιταλούς και του Σταύρου Παπαστεργή (Σταυριανάκι) που όπως εξηγεί μάλιστα την επόμενη μέρα της απόβασης πολλοί ήταν οι κάτοικοι του χωριού , που προσπάθησαν να φθάσουν κοντά στη Ψίνθο για να δουν την μάχη και την ήττα των Τούρκων.
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην ομάδα «Παλιά Σορωνή»:
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου